Lang pad na liefde − Cynthia Robertson

Pascale slaap daardie nag baie sleg. Hulle het op Callum se boot voor die reënbui uitgevlug en die eerste groot druppels het net teen die motor se windskerm begin val toe hulle by BoJangles indraai.

“Koffie?” vra Callum toe hy die bakkie se enjin afsluit. “Die seuns agter op die bak is seker halfpad verkluim.”

“M’m, dankie, maar nee, ek moet huiswaarts gaan,” keer Pascale haastig. “Arme ouma Saar is al heeldag saam met Piggy, hy moet seker ook ’n bietjie uit.” Flou verskoning! Ouma Saar kan vir Piggy beter hanteer as wat sy kan, maar sy moet hier wegkom voor haar oë haar verraai.

“Dis ’n jammerte. ’n Volgende keer, miskien?”

“Miskien. Baie dankie vir ’n heerlike dag,” sê sy styf en draai vinnig weg om uit te klim. Nadat sy die seuns gegroet het, kan sy nie vinnig genoeg wegry nie. Die vreemde, onleesbare blik in Callum oë ontsenu haar. Sy mag nie op hom verlief raak nie, sy mag net nie. Wil sy nou regtig een stel probleme ruil vir ’n ander?

Vroeg-vroeg het sy gaan inkruip, maar slaap het haar bly ontwyk. Toe sy uiteindelik wel indommel, kon sy steeds die boot onder haar op die see voel kantel en die groot Ier met sy melodieuse stem hoor bevele gee. Sy het regop gesit, haar kussings moedeloos in ’n ander vorm geslaan en weer probeer slaap. Sy kon nie eens opstaan en gaan TV kyk nie, sy was bang sy pla vir Ouma.

Douvoordag gee sy egter die stryd gewonne, trek haar japon aan en besluit om te gaan koffie maak. Die huis is nog stil, Piggy weier om te beweeg en Ouma slaap vir ’n verandering ook ’n bietjie laat. Stafendas rek vanaf sy lêplek op die kombuisstoel terwyl Pascale water in die ketel gooi en ’n beker voorberei. ’n Paar minute later stap sy terug na haar kamer toe en trek die gordyne oop sodat sy die see in die verte kan sien. Die mis lê egter tot teen die venster, sodat dit voel asof sy haarself in ’n kokon bevind – sy alleen in die hele wêreld.

Sy dink weer terug aan die vorige dag en wonder oor die magiese aantrekking wat Callum vir haar het; hy is alles wat sy nié in ’n man begeer nie. Om die waarheid te sê, sy is glad nie op soek na ’n man nie – haar egskeiding is dan nog nie eens deur nie! Sy druk haar vingers senuagtig deur haar hare en drink haar koffie peinsend. “Ek weet,” mor sy uiteindelik hardop. “Ek sal doen wat ek altyd doen, die voor- en nadele neer­skryf! Dit sal my perspektief gee.” Sy grou in haar aktetas wat oudergewoonte saamgekom het, en haal ’n pen en skryfblok uit. Nadele eerste, besluit sy, en deel die bladsy in twee. Sy wil nie regtig hê daar moet iets tussen hulle ontwikkel nie, al sien sy partykeer daardie onverklaarbare iets in sy oë wat haar laat dink dat hy tog belang stel. Sy ver­beel haar beslis.

Nadele skryf sy aan die linkerkant van die bladsy, en begin daaronder skryf.

Is nie my tipe nie.

Ek is nog getroud.

Ek moet ten minste ’n jaar vat om te herstel na ’n egskeiding. (Of so sê die ghoeroes.)

Hy is mal oor kinders – ek kan nie kinders hê nie.

O ja, hy het iemand in sy lewe. (Miskien.)

Hy is ’n Bybelpietie. Ek glo nie sulke ouens weet eens hoe om te vry nie.

Ek soek nie ’n Bybelpietie met ’n tradisionele ons-gaan-elke-Sondag-kerk-toe-lewe nie.

Hy het ’n werkwinkel waar hy alles en nog wat regmaak = geen ambisie nie.

Hy ry met ’n motorfiets.

?

Uiteindelik skryf sy by nommer tien weer in: Hy is nie my tipe nie.

Vir ’n ruk weifel sy oor die nadele en stoot die skryfblok weg. Maar nee, ’n mens moet regverdig wees, dink sy, en sleep dit weer nader. En dan be­gin sy met die voordele.

Hy is ongelooflik sexy.

Hy het goeie morele waardes.

Hy werk mooi met kinders en oumense.

Hy is nie materialisties nie.

Mense respekteer hom omdat hy sulke goeie werk doen en omdat hulle van hom hou.

Sy dink ewe skielik aan Dawid en besef dat baie min mense werklik van hom gehou het. Sy was al­tyd besig om verskonings te maak vir hom of om sy arrogante houding goed te praat. ’n Lig gaan vir haar op en vir die eerste keer is daar darem een voordeel aan haar mislukte huwelik: Sy sit nie meer met ’n chauvinis opgeskeep nie. Terug na die lys toe . . .

Die lewe saam met hom sal nooit saai wees nie.

Hy hou van Piggy. Groot pluspunt. Sy sit +++++ agterna.

Vir ’n lang ruk sit sy en tik met haar pen teen haar voortande, en maak dan vinnig haar lysie klaar.

Ek hou baie van hom, hy is skerp en snaaks en slim.

Hy is ongelooflik sexy.

Bederf jou met hierdie wondermooi-verhaal: https://bit.ly/2On0Moq

Ook beskikbaar as e-boek: https://bit.ly/2vY0jkQ

Augustus 2018 … ’n jaar en 25 mooie liefdesverhale later

Reënmeisie – Nerine le Roux

Op ’n reënerige aand ontmoet Klara met ’n man met treffende oë. Hy daag weer om terwyl sy werk as Jai by die Chinese restaurant. Dalk is dit toeval, dalk nie, maar Ben verstaan haar hart se taal.

BONUSKORTVERHAAL!

Toe ontmoet ek jou – Ildé Grové

Sayeed het die vrou van sy drome ontmoet, maar hy nou moet haar aan die ander vrou in sy lewe voorstel, sy ma. Hy hoop dis nie die einde van hul pad saam nie.

Koop hier:

 

Nog altyd jy – Madelein Stoltz

In die ou Kaap moet Sidonie alleen oorbegin. Danksy Aubin. Hy het haar familie verraai, maar alles wat ’n man en vrou na mekaar toe aantrek bestaan tussen. Sy bewaak haar hart, maar haar liefde vir Aubin hou aan groei.

BONUSKORTVERHAAL!

Haar Valentynsgeskenk – Bets Smith

Dit is die dag voor Valentynsdag. Mandie het nie eens tyd om haar hare te kam nie, wat nog te sê, om haar te bekommer oor waarom James, haar man van meer as ’n dekade, nie meer aandag aan haar skenk nie. Sy het veral nie tyd of lus om te wonder of James se vergeetagtigheid twee lang bene en ʼn sexy lyf het nie.

Koop hier:

  • LAPA Uitgewers:  https://bit.ly/2OGtL7I
  • Amazon: https://amzn.to/2LUMSwi

5 minute met Charlene Hougaard, SuperRomanza-uitgewer – Sumarie Erasmus

Wat is jou grootste droom?

Ek sal graag weer Rio de Janeiro toe wil gaan. Ek het daar as kind gebly toe ek vyf jaar oud was, maar ons het weer teruggekom RSA toe, toe ek agt jaar oud geword het.

Wat is jou grootste vrees?

Witdoodhaaie.

Wat maak jou gelukkig?

Om by die see te wees.

As jy op ’n eiland gestrand is en jy kan net drie goed saamvat, wat sal dit wees?

’n Boek; ’n bottel rooi wyn en ’n handdoek.

Het jy enige stokperdjie wat jy beoefen?

Lees, lees en nogmaals lees.

As daar een ding is wat jy dink min of geen mense van jou weet nie wat is dit?

Ek hou nie van take-aways nie, en verkies om my eie kos te maak.

’n Nuwe maand, tyd vir lekker nuwe boeke!

’n Storieboekromanse – Dina Botha

Juliette sien daarna uit om ’n onderhoud met die bekende liefdesverhaalskrywer Alice Beechman te voer, maar dan besef sy Alice Beechman is eintlik die skuilnaam van ’n man. ’n Baie aantreklike man …

Hoe om ’n hart te wen – Didi Potgieter

Janke was van altyd af verlief op haar grootwordmaatjie, Louw. Maar nou is Louw verloof en hy trou binnekort. Janke en Henry gaan voorgee dat hulle ’n paartjie is om Louw jaloers te maak en sy oë oop te maak, maar hulle hou nie rekening met Kupido se streke nie.

Lang pad na liefde – Cynthia Robertson

In Troosbosbaai by haar Ouma Saar wil Pascale haar stukkende lewe regmaak, haar wonde lek terwyl sy deur haar egskeiding gaan. Juis daarom is dit so vreemd dat God hierdie tyd kies om die Ierse biker, Callum Moriarty, oor haar pad te stuur.

Langtermynafspraak – Bep du Toit

Rika sal die verwende man van die restaurant ’n ding of twee wys. Sy haar gaan mojo terugkry en dan moet hy haar op die beloofde afspraak neem. Maar vinnig koester sy meer as net wraakgevoelens teenoor Maarten …

Lam ter slagting – Madelein Rust

Vyf meisies is reeds gemartel en vermoor voordat Renata Malan en haar span deur die polisie gekontrakteer word om ’n nuwe geval te ondersoek. Elke geval is doelbewus geplant sodat dit ontdek móés word en die modus operandi laat geen twyfel dat dit ’n reeks is nie.

Maar die spoor is koud. Identifikasie is onmoontlik vanweë hu gesigbeserings. Dit maak slagofferprofilering onmoontlik, want hoe vang mens ’n moordenaar as jy nie weet wie die slagoffers is of waar hulle vermoor is nie? Die enigste ander leidraad is ’n belofte van nog ’n moord oor drie en dertig dae.

Toe die outistiese forensiese beeldhouer in hegtenis geneem word, gaan rooi ligte aan vir Renata, en sy en haar span delf dieper. Word iets toegesmeer? Speel die obskure Noagsgemeente dalk ’n rol? Tot watter mate sal die Vrymesselaars een van hulle lede beskerm? Wat weet Mistress Raven, die eienares van die kerker waarin sado-masochiste hul seksspeletjies beoefen? En wat sal die versteurde Chanté Naudé-Mulder nóg doen om Stefan deel van haar lewe te maak?

Reis deur die hart – Leandra Naudé

Die sprong van Arriana se eerste beroep na die volgende is reusagtig: van ’n welsynwerker na ’n kelnerin by ’n spoghotel op Mauritius. Hier gaan dit nie so voorspoedig soos sy gehoop het nie, hoofsaaklik omdat sy nie juis in die wieg gelê is om vatterige mans se attensies af te weer, borde op haar arm te balanseer en drankies aan te dra nie. Maar die avontuur en skoonheid op die eiland vergoed ruimskoots daarvoor.

In elke paradys is daar ook ’n slang, vind sy gou uit. Iemand is besig met ’n gekonkel wat die hotel se boekhouding betref, dié dat dit op ’n persoonlike besoek van die hotelbaas uitloop – ’n Ier met ongemaklike blou oë en ’n persoonlikheid van staal.

Hoe diep die boosheid loop, sal sy egter later eers uitvind. Intussen doen sy haar bes om nie op die Ier verlief te raak nie. Hy is immers net nie in haar liga nie. Min het sy voorsien dat haar lewe in hierdie proses in gevaar is, asook dié van mense wat sy liefhet.

Nuwe Drome – Cecilia Nortjé

Cecilia Nortjé is bekend vir die diepte in haar romanses, en die eg menslike verhoudings tussen die karakters. Hierdie omnibus is ’n samestelling van drie van Cecilia se vorige Romanzas:

Die weddenskap:

Teen haar sin doen Sam die smeeysterwerk vir die restourasie van Koningskop. Toe Bret de Koning met die belaglike weddenskap vorendag kom, laat sy haar intrek maar besef gou sy het haar eie smeeysterbesigheid op die spel geplaas.

Toekomsbelofte:

Kan dit werk en aanhou werk, met ’n ouderdomsverskil van vyf jaar tussen Katja en die jonger Isao? Of is kennis en opregte liefde groter as die groenoogmonster en bitter herinneringe? Dit moet Katja self uitvind.

Net ’n stukkie papier:

Pippa se geluk as nuwe spabestuurder van ’n luukse oord word ’n nagmerrie toe sy besef wie die oord se eienaar is: ’n deurtrapte skelm wat haar vyf jaar gelede uit haar casinogeld verkul het.

“En sjoe my internskap by LAPA Uitgewers is omtrent vinnig verby” – Zhan-Mishal Viviers

Ons het almal al die bekende gesegde gehoor: “Time flies when you are having fun.” En sjoe het my internskap tydperk by LAPA Uitgewers omtrent vinnig verby gevlieg. Ses maande is in ’n oogwink verby.

Diegene wat my blogs oor die laaste paar maande gevolg het sal dalk onthou dat ek in my eerste blog 10 interessante feite oor myself gedeel het. Hier staan ek nou aan die einde van my internskap en ek het dit goed gedink om nou eerder 10 waardevolle lesse te deel wat ek oor die laaste paar maande geleer het.

Jy sal die uitgewersbedryf kan oorleef as jy …

  1. Baie lief is vir koffie. Nie net dra die kafeïen jou deur die dag nie, maar in alle eerlikheid is die kantoorgange maar koud in die wintermaande en dan hou ’n koppie boeretroos jou snoesig warm.
  2. Mens moet ook een van jou lessenaar laaie gereeld vol stop met, koekies, lekkers en peuselhappies. Soms raak jy te besig vir middagete en dan help dit om ’n eetding byderhand te hê om jou maag se grom stil te hou.
  3. Mooi skryfbehoeftes is ’n welverdiende bederf. Sonder ’n dagboek, notaboek en kalender byderhand sal mens totaal verlore wees. Dus gaan kuier ek gereeld tussen Typo se skryfbehoeftes-rakke.
  4. In die gange van ’n uitgewery moet jy ook ’n liefde hê vir gesels. As kollegas, klop ons gereeld aan mekaar se deure om opinies te vra oor ’n boekomslagontwerp of ’n nuwe titel. Ons redeneer ook graag oor taal -en spelreëls en dan lyk dit soos ’n samekoms voor die boekrak waar ons die HAT, AWS en soortgelyke gidse stoor.
  5. Spanbou-aktiwiteite hou nie net die gees in die kantoor hoog nie maar laat kollegas ook toe om mekaar beter te leer ken en ook ’n beter verstandhouding te vorm vir die werkproses en verantwoordelikheid tussen ons departemente.
  6. Onthou om die kantoorgeriewe ten volle te benut. By LAPA Uitgewers het ons ’n oopplan- dakarea waar mens lekker vars lug kan gaan soek as jou rekenaarskerm jou begin hipnotiseer.
  7. Of jy nou na die eerste of sewende vloer van die gebou gaan, klim maar die trappe in pleks van die hysbak neem. Dit is ’n feit dat ek veel eerder sal lê en lees as om te gaan draf deur ons beurt. Dus oortuig ek myself dat ek reeds só my oefening by die werk inkry.
  8. Teen ons tafel- en muuroppervlakte is daar orals grappies, memes en inspirerende aanhalings geplak wat mens bemoedig en opkikker wanneer sperdatums nader sluip.
  9. Enigeen wat in die uitgewersbedryf werk is mees definitief verslaaf aan lees en dus help dit om vroegtydig te begin belê in jou persoonlike spaarrekening vir die koop van nuwe boeke elke maand.
  10. In die uitgewersbedryf is elke maand Kersfees. Ja julle het reg gehoor! Ons ontvang elke maand vooruitkopieë van ons nuwe titels vanaf die drukkers netjies toegedraai soos presente en so voel dit al te gereeld of ons vasgevang word in my gunsteling-feestydperk.

Hierdie is maar net 10 van die baie lesse wat ek geleer het tydens my internskap by LAPA Uitgewers. Hier my liefde vir koffie en lees uit hul nate gebars en het kollegas vinnig beste vriende geword en nou kan en met trots rapporteer dat ek vir nog twaalf maande saam met die LAPA-span sal kan groei, werk en daagliks nuwe dinge leer.

My ster jou ster – Malene Breytenbach

“Jy is een van die beste spinto-soprane wat ek al onderrig het,” sê madame Rolandi. “Julle kry die lekkerste rolle. Jou houding is reg, jou voorkoms is mooi, maar ons moet werk aan jou projeksie. Jy moet jou woorde kleiner kry en dink jy stuur die klank deur ’n buis. Dink aan die betekenis van die woorde. Beweeg jou stem vorentoe na jou bokaak en neus. Ons Italianers noem dit la maschera, die masker.”

Sy stut Tatiana se nek met al twee haar hande. “Weer.”

Tatiana gee haar alles en sing die dramatiese hoë note van die aria. Sy weet dit is die beste wat sy nog gedoen het.

Sy skrik toe die oefenateljee se deur oopgaan en ’n man met wit hare inkyk. “Moenie jou sopraan vermoor nie, Lucretia,” sê hy met ’n grinnik.

Madame Rolandi los Tatiana, wat dink sy gaan kwaad word want sy duld nie onderbrekings nie, maar tot haar verbasing gee madame Rolandi ’n gilletjie en storm op die man af. “Vabond, jy is ’n dag laat. Ek het jou gister verwag.”

“Jammer, Lucretia, Daar was weer ’n oponthoud aan die Russiese kant,” sê hy.

Hy kom ingestap. Tatiana staan verstom. Kan dit regtig die groot Russiese bariton wees?

Sy het hom nog net in foto’s en film gesien, nie in lewende lywe nie. Totaal gemesmeriseer kyk sy na hom. Hy is langer as wat sy gedink het en breedgeskouer. In sy swart leerbaadjie, swart denim en wit hemp lyk hy lenig en fiks. Sy silwer hare blink in die lig van die kandelare. Op die bruingebrande, sterk gesig van ’n man in sy middel dertigs is ’n glimlag. Daardie mooi mond met eweredige tande waaruit hemelse klanke kan kom, het haar gefassineer toe sy hom gesien het op youtube en in ’n opera wat by die Metropolitan Opera in New York verfilm is. Sy weet maar alte goed van sy reputasie as een van die groot sangers van die tyd en sy klaarblyklik magnetiese persoonlikheid. Noudat sy hom hier voor haar sien,

weet sy ook waarom hy as die wêreld se sexyste bariton bekend staan.

Hulle noem hom ook die Siberiese tier. As ’n man ooit dierlike magnetisme gehad het, is dit dié man van Slawiese afkoms met sy swart oë en silwer hare by ’n jong, bruingebrande gesig. Sy kan sweer hy het Tartaarbloed in sy are.

Madame omhels hom en soen hom met klapklanke op albei wange. “Wel, nou is jy uiteindelik hier.”

Hy kyk met ’n geamuseerde uitdrukking op sy gesig verby haar na Tatiana. Dit voel meteens asof haar bene lam raak. Hy straal ’n manlikheid en selfversekerdheid uit wat seker omtrent alle vroue se bene lam maak.

“Tatiana, ontmoet Igor Radonowski,” stel Madame hom voor. “Die enigste mens wat ek sal toelaat om my so onbeskof te onderbreek. Igor, hierdie jong dame is Tatiana Barnard, ’n Suid-Afrikaanse sopraan wat hier in Milaan die rol van Gilda moet oorneem en nou oefen ons verwoed.”

Hy steek ’n groot hand uit wat Tatiana s’n omvou. Die aanraking skok haar behoorlik. Sy kyk op in sy swart oë onder donker wenkbroue. “Dit is vir my ’n groot eer om die groot Russiese bariton te ontmoet, meneer Radonowski.”

Hy glimlag. “Die eer is myne. Jy toon ongetwyfeld groot belofte, anders het madame Rolandi jou nie onderrig nie.”

Hemel, hy is nog so sjarmant ook dat dit haar voete onder haar uitslaan. Groot operasterre is gewoonlik geneig om meerderwaardig te wees en hulle nie juis aan die opkomendes te steur nie. Nou kan hy egter nie anders nie, want dis net sy, madame Rolandi en die pianis in die vertrek.

Hy draai weg na madame Rolandi. “Ek kon darem betyds kom vir vanmiddag se kleedrepetisie. As jy nie te besig is nie, kom kyk gerus en gee kritiek. Ek het nog nie met die sopraan saamgesing nie. Sy is ’n Amerikaner wat by die Met gesing het.” Hy vertel in watter saal dit gaan wees.

Hy kyk na Tatiana. “Jy kan ook kom as jy lus het.”

“O, ja, graag.” Hemel, vir wat klink sy nou so oorhoops! Maar sy wil regtig gaan kyk en dit is so vleiend dat hy haar persoonlik genooi het.

“Ons sal kom,” sê madame Rolandi. “Ek sien jou vanaand vir ’n laat aandete. Ons moet inhaal.”

“Absoluut.” Hy grinnik vir haar, vir Tatiana, en loop uit.

Die deur is al agter hom toe, maar Tatiana staar nog oorbluf daarna.

“Toe, toe,” lag madame Rolandi. “Ek weet hy is oorweldigend, maar kom terug aarde toe. Hy is ’n baie mooi man en ’n wêreldklas sanger, maar hy loop nie rond nie en hy is getroud met ’n mede-operaster.”

Tatiana se gesig brand soos sy bloos. “Ek … dis die eerste keer dat ek hom ontmoet.” Sy kug en staan reg om weer die aria te sing.

Maar haar balans is totaal versteur.

LENTESKOOL VIR LIEFDESVERHAALSKRYWERS

Die ATKV-Skryfskool van die Noordwes-Universiteit, in samewerking met die liefdesverhaaluitgewer LAPA Uitgewers, bied van Donderdag 6 tot Saterdag 8 September 2018 ’n slypskool in die skryf van romantiese fiksie aan.

Hierdie slypskool van twee-en-’n-half dae, wat plaasvind op die Potchefstroomkampus van die Noordwes-Universiteit, is ʼn praktiese skolingsgeleentheid vir enigiemand wat ʼn liefdesverhaal wil skryf.

Romanseskrywers Didi Potgieter en Rosita Oberholster, LAPA Uitgewers se Cliffordene Norton en Zahn-Mishal Viviers, tesame met personeel van die ATKV-Skryfskool, gaan as aanbieders optree en fokus op die liefdesverhaal.

Kostes

Die koste vir hierdie slypskool is R2 750,00 per persoon. Dit sluit verblyf by die PUK Astro Villas (Selfsorgeenhede) vir 2 nagte, oggend- en middagverversings, middagetes en ’n funksie op Vrydag 15 September 2017 in.

Vereistes

Kursusgangers moet ’n eerste hoofstuk (tussen 3 000 en 5 000 woorde lank) van ’n liefdesroman aanstuur na Kobie.VanAswegen@nwu.ac.za voor Vrydag 1 September 2018.

Kompetisie

Die ATKV-Skryfskool bied in 2018 ook weer ’n kompetisie in die skryf van ’n liefdesnovelle aan. Die wenner hiervan sal die Lenteskool GRATIS kan bywoon. Vir meer inligting hieroor of oor die Lenteskool self, kan u skakel met Kobie van Aswegen by:

Navrae

Tel: 018 299 1783

Faks: 087 234 5006

kobie.vanaswegen@nwu.ac.za

Somersprokie – Alma Carstens

Buite op die systoep slaak sy ’n sug van verligting. Die luggie is ysig, maar sy voel dit skaars en trek dit diep in haar longe in. Sy sal eerder die hele aand hier op die stoep sit en verkluim as om weer langs die Geldenhuys-vent te gaan sit. Verbeel jou James Duncan se groot liefde. Wat weet hy?

“Alles oukei?”

Charlotte swaai om en verloor byna haar balans op die krukke toe dit weer die soom van haar lang rok vasvang. Manshande skiet uit en vou om haar skouerknoppe om haar te stabiliseer. Dadelik versnel haar hartklop en voel dit asof al die speeksel in haar mond opdroog.

“Christiaan.” Haar stem klink onnatuurlik hees in haar eie ore en sy skraap haar keel liggies. “Ja, dankie. Ek soek net ’n bietjie vars lug.”

“Ja, dis nogal bedompig daar binne,” knik hy sy kop na die glasdeure se kant toe. Sy oë gly vir ’n paar sekondes oor haar, toe trek hy sy baadjie uit.

“Hier, dis koud hier buite,” sê hy terwyl hy sy baadjie om haar kaal skouers hang.

“Nou gaan jý koud kry,” lag sy bewerig, haar liggaam opeens stokstyf van spanning.

“Nee, ek kry nie so maklik koud nie. En my hemp het mos lang moue, sien?” Sy tande flits wit in die skemering toe hy lag. “Wat het gebeur?” vra hy en wys na die krukke toe sy onbegrypend na hom staan en kyk.

“’n Simpel ongeluk. My voet het agter ’n kabel gehaak toe ek van die loopplank af kom.”

“Ek is jammer om dit te hoor. Ek skat elke werk het maar sy beserings.”

“Ek is beslis nie jammer daaroor nie, ten spyte van die pyn in my enkel. As dit nie vir daardie kabel was wat op die verkeerde plek gelê het nie, was ek nie nou hier nie.” Amper glip die woorde “het ek jou nie weer gesien nie” by haar mond uit. “En het ek nie die troue kon bywoon nie.”

Hy glimlag en druk albei sy hande diep in sy broek se sakke in. “Dan is ek ook nie jammer oor jou ongeluk nie. Want as dit nie daarvoor was nie, sou ons mekaar seker nooit weer gesien het nie. Jy kom mos nie eintlik meer in Suid-Afrika nie, as ek die skindertonge kan glo.”

Charlotte balanseer haarself op die krukke en trek die baadjie stywer om haar lyf. En toe verwoord hy sowaar haar gedagtes! “Ek was die afgelope tien jaar nog nie weer hier nie. Werk te veel. Maar ek is bly ek kon ’n slag huis toe kom.”

“Jy beskou Suid-Afrika dus steeds as jou huis?”

Musiek klink van binne in die groot saal af op en deur die glasdeure kan sy mense sien dans. “Ja, dit sal altyd vir my huis wees. Spesifiek die Kaap. Ek besef nou eers hoe baie ek dit gemis het. En verlang het.”

“Verlang het,” mymer hy. “Na jou familie?”

“Na my familie, die kos, die taal, alles. Ook na my vriende.” En na jou, voeg sy in haar gedagtes by. Veral die eerste paar jaar in die buiteland toe haar liefde vir hom nog warm in haar hart gebrand het.

“Het jy nog kontak met enige van hulle? Milan sê my julle het nie kontak behou nie.”

“Nee, ons het nie. Ek het tot my spyt met niemand kontak behou nie. Praat van Milan, hoe gaan dit met haar?”

Hy lag en tree effens nader na haar toe, trek die baadjie reg toe dit agtertoe oor haar een skouer gly. “Dit gaan baie goed met haar. Sy is getroud en woon in Bloubergstrand.”

Charlotte se oë rek verbaas. “Getroud? Ek sal haar baie graag weer wil sien. Sal jy omgee om haar nommer vir my te gee?” En joune, sodat ek jou ná vanaand weer kan sien, flits die woorde deur haar kop en sy byt hard op haar lip voor dit by haar mond kan uitspring.

Hy skud sy kop. “Natuurlik nie. Gee my jou foon, dan sleutel ek haar nommer vir jou in. Sy sal baie bly wees om van jou te hoor. Julle twee was mos net so,” lag hy en vleg sy voor- en middelvinger om mekaar.

Charlotte stut haar gewig op een kruk en haak haar handsakkie van haar arm af om haar selfoon uit te haal. Terwyl hy Milan se nommer op haar foon stoor, gly haar oë oor sy gelaat en haar mond word droog. Hygend hert, sy kan haar oë nie van hom afhou nie en wil elke detail van sy aantreklike gesig inneem sodat sy altyd sal onthou hoe hy nou lyk. Hy kyk skielik op en betrap haar kykers op hom, en Charlotte is dankbaar dis donker op die stoep sodat hy nie kan sien hoe sy vuurwarm bloos nie.

“Dankie,” prewel sy toe sy die selfoon by hom neem.

“Charlotte, dis werklik ’n aangename verrassing om jou weer te sien. Dis die laaste plek waar ek verwag het om jou raak te loop.”

“Charlotte,” herhaal sy en lag verleë. “Niemand noem my ooit meer so nie. Dit klink eintlik vreemd om . . .”

“Ek het gewonder wat van jou geword het, Christiaan.” Justine haak haar arm besitlik deur Christiaan s’n en kyk met ’n frons na sy baadjie wat oor Charlotte se skouers gedrapeer is. “Kom dans met my, toe?” Sy draai haar kop na Charlotte toe. “Jy sal mos nie omgee as ek Christiaan weglok vir ’n dans nie, sal jy?” vra sy vriendelik, maar Charlotte is alte bewus van die koue klank in haar stem. Dis duidelik dat sy nie gelukkig is om hulle twee alleen op die stoep aan te tref nie. En veral nie oor sy baadjie wat om haar skouers hang nie.

Charlotte skud haar kop en glimlag terwyl sy die baadjie van haar skouers laat afgly en na hom toe uithou. “Natuurlik nie. Baie dankie dat ek jou baadjie kon leen, Christiaan. En vir Milan se nommer. Ek sal haar beslis kontak.”

Engels: Romy Sommer gesels met ons …

We are chatting to Romy Sommer, writer, writing coach and chairperson of Romance Writers’ Organisation of South Africa (ROSA). Congrats on the publication of your novel, Last of the Summer Vines.

Thank you!

Let’s start with …

Do you love wine of coffee?

This is a really tough question to answer! Can I cheat and say coffee during the day and wine when it gets too late in the day for coffee?

Does you hero have to be smart or gorgeous?

Another tough question, because ideally he should be both! But if I had to choose, smart would definitely beat gorgeous. And kind – a good heart beats both brains and brawn any day.

Should he be rich or funny?

Okay, this is an easier question, because rich is merely a bonus, not a requirement. But absolutely he should have a sense of humour – even if it’s just a sense of humour that matches the heroine’s.

In your next life, you would like to be a …

I’d like to be a writer and a mom – because I couldn’t imagine anything better than what I’m doing right now.

In your past life, you believe you were a …

In my past life I was definitely a 1920’s flapper. I feel a huge affinity for that period, for the music, the clothes, and the way that women of that time began to push boundaries. It’s thanks to those Post World War 1 women that we have many of the freedoms and successes we have today.

You grew up in Durban, when did you decide to move to Johannesburg?

Sadly it wasn’t my decision. As I was nearing the end of high school, my father got a job offer that required moving from Durban to Johannesburg. I hated it at the time, and wanted so badly to stay in Durban, but I was too young then to live on my own so I had to move with the family. I’ve now lived in Johannesburg more than half my life, and the place has grown on me. It’s home now, and I’m very happy here.

You love Hallmark movies. What is your favorite Hallmark movie or what is the title of the last Hallmark movies you watched?

There are so many to choose from! My favourite is probably A Country Wedding (2015) which features a country singer and his childhood sweetheart, combining two of my favourite things: romance and country music. At the moment, my daughters and I are working our way through the Good Witch series of movies, since we discovered the Netflix series that is based on those original Hallmark movies.

What type of writer are you? A planner or pantser?

I started out as a pantser, but these days I lean more towards being a plotter. I need to know my main characters inside and out before I start writing, and I also need to know how they will be challenged and grow, and where they need to end up at the story’s end. Once I know the overall plan for the story, and have a few key scenes sketched out along the way, then I start writing and let the ‘pantsing’ take over.

Last of the Summer Vines, your fifth novel, was inspired by two of your favorite movies, Under the Tuscan Sky and A Good Year. Did you feel because of this inspiration you had to write the story in a specific manner?

I very carefully avoided re-watching those movies while writing this book, because I wanted to do my own story and not be tempted to copy from them. So I suppose the only thing I specifically wanted with this book was to make it uniquely my own.

The main character Sarah is a workaholic when the reader’s meets her. Who/what is the inspiration behind her?

In the first draft of the book, I had Sarah as a professional baker whose London-based bakery was on the verge of going bankrupt. But it was such a negative and angsty place to start, with her feeling like a failure, so I re-wrote the book (and Sarah) to be much lighter and more positive. Making her a workaholic in desperate need of a holiday started the book on a far less depressing note!

You are the chairperson of ROSA, writing coach and writer. It seems that you and Sarah have ambition in common. What are some of the other characteristics you admire about her?   

I don’t feel ambitious at all. I do what I do because I love it, and because I’d still do it regardless of whether I was getting paid or not. This is something Sarah only discovers after she arrives in Tuscany. Living in Italy, she is reminded of how much she loves to bake, and as she follows her passion, she finds her true purpose in life. I think that applies to every heroine I write: they often start at a place where they’re not living their true purpose, and my stories are about their growing to be the best version of themselves they can be.

What other characteristics does she have that I admire? She’s not afraid of hard work and doesn’t mind getting her hands dirty. She treats everyone equally, whether they’re rich and good looking, or whether they’re a tattooed ex-con. But best of all, she’s just an ordinary woman in her 30’s. She’s not model beautiful, she’s not especially clever or talented or rich. She could be any of us.

Last of the Summer Vines is set in the beautiful Tuscany, and most your books are set overseas.  What factors contribute to where you set your novels?

I really believe there is a market for South African-set romances, and I have every intention of setting one here some day, but for some reason my stories just seem to want to be set in other places. I’ve set stories in Europe and the US, in fictional countries, and in the Caribbean. The stories seem to arrive in my head already with a setting in place, and they just wouldn’t be the same if I tried to force them to be set somewhere else. I don’t know if this even makes sense, but I think there are a lot of writers who will understand that feeling of just being a vessel for a story that needs to be told. As if the story is being told through us rather than by us.

You write under alias (which you don’t want to reveal to us), but Last of the Summer Vines is your first book under your own name, after being nominated for the Rita award. Did you feel the pressure to write another award-winning book after being nominated for a Rita?

Since the Rita nomination I’ve published three erotic romance books under another name. Publishing under another name helped me get over that pressure to succeed. And yes, there was some pressure − and a whole lot of fear that I wouldn’t be able to produce another book that lived up to expectations.

Why do you keep your two identities separate?  

Writing those erotic romances started as an experiment for me. I wanted to play around with self-publishing without any expectations or pressure to succeed. It was also fun creating a separate identity. Of course, my alter ego is a part of me, but she gives me the opportunity to indulge in stories that far more sensible Romy doesn’t.

Would you ever reveal you second identity?

Maybe one day, but at the moment I have no plans to reveal my secret identity!

Are you currently busy writing your next book?

Yes indeed. I’ve started working on a follow-up to Last of the Summer Vines, in which Sarah’s best friend Cleo gets her happy ever after. Since I did so much research into Tuscany and wine-making for Last of the Summer Vines, I didn’t want to waste all that time and effort, so the next book will be set against the same backdrop. And Cleo was such a fun person to write that I thought she really deserved her own story.

How did you celebrate the publication of Last of the Summer Vines?

I didn’t really do anything special to celebrate the release (maybe I still will?) but I did drink a couple of glasses of red wine that evening. Which was the most fitting way to celebrate this book!

 

Het jy geweet? 

Romanza is ’n trotse lid van ROSA!

ROSA hou jaarliks ’n skrywerskonferensie, waar Suid-Afrikaanse skrywers gesels oor liefdesverhale. Lees meer hier: https://www.romancewriters.co.za/2018-annual-conference 

Melanie Baker: heldin van Beter vir haar hart

Melanie Baker, heldin van Beter vir haar hart, is sku vir die pers. Dis hoekom dit lekker is om saam met haar in haar strandhuis op Struisbaai te kuier. Die see is mooi (wanneer is dit nie?) en terwyl ons sit en gesels kan ons daaroor uitkyk.

 Romanza(R): Jy het na skool in parys, Frankryk gaan studeer. Wat het jy die meeste geniet van jou tyd in Parys?

Melanie (M): Parys se wonderlike atmosfeer het ek geniet. Die stad van romanse. En al die heerlike kos was to die for.

 (R): Wat is jou gunsteling-skilderstyl?

(M): Ek hou daarvan om natuurtonele te skilder. Soms vryhand, ander kere vanaf ’n mooi foto of poskaart. Maar net soms, as die muse my beetpak, skilder ek abstrak of mooi sensueel.

 (R): In watter kunsperiode so jy wou leef?

(M): My gunsteling-kunsperiode is die Romanticism periode wat plaas gevind het tussen 1800-1850. Oorspronklik van Brittanje wat versprei het deur Europa. Ek is mal oor die periode, want dis sterk emosionele kuns. Die woord romanse het dubbele betekenis in die geskiedenis.

 (R): Droom jy in swart en wit en kleur? En in watter taal droom jy?        

(M): Ek droom in kleur want kleur bring vrolikheid en blydskap mee. Die lewe is faal en depressief genoeg. In watter taal? Mmmm, in Afrikaans want dit is my lieflingtaal.

 (R): Wat’s jou gunstelingkleur?

(M): Ek is mal oor helder kleure. Gele, oranje, rooi maar soms wanneer ek vir die see sit en kyk hoe die gety in kom, is die blou en groen vir my so bekoorlik.

 (R): Wie is jou gunsteling kunstenaar?

(M): My gunsteling-kunstenaars is natuurlik Picasso en Leonardo da Vinci.

 (R): Is jy en Richard al besig met trouplanne?

(M): Ja! ’n Lekker kaalvoettroue op die strand met die wind in ons hare.

 

(R): Wat beplan julle vir die toekoms?

(M): Richard het sy eie maatskappy dus sal ons meer in die stad wees maar sal wel nog naweke en vakansies by Struisbaai kom uitspan. Daar is geen ander plek soos my baai, as ek dit so kan noem, nie. Dis hier waar ek vry voel en waar ek myself die beste kan wees.

Richard wil ook graag hê ek moet ’n ateljee open, maar ek besluit nog daaroor. En as die lewe dit toelaat, dalk kinders.

Dit was so lekker om met jou te gesels so in die hartjie van die winter. Die see kla net soos ek oor die koue maar ons mag nie kla nie want enige mens weet jy groei wanneer dit winter is.

 Lovies

Melanie