Leisels na liefde – Cecilia Steyn

“Jy kan ophou om my perde te paai. Ek weet nou jy is hier,” sê sy en probeer kwaai klink. Hy sal nie so selfvoldaan wees as Royce sy hand afbyt nie. Maar die ander perde is klaarblyklik ook bly oor die man wat hulle met lekkernye en ’n sagte stem omkoop. “Dan is dit dalk hoekom Grace vanoggend so hardkoppig was. Sy wou nie eet nie,” erken sy.

“Dante wil ook nie eet nie,” sê Markus met ’n sug. “Luister, Livie, ek het nie bedoel om op jul eiendom rond te sluip nie. Ek weet wat goed is vir my maar ek moes net weet of hy siek is en of hy sy hart verloor het. Die uithouritseisoen begin binnekort en hy moet superfiks en gesond wees.”

Olivia knik. Sy kan ook nie bekostig dat Grace optree soos sy vandag opgetree het nie. Sy was so buite haarself dat Olivia haar nie vir die rouritueel kon gebruik nie. Sy moes een van die ander merries die taak oplê.

Haar vingers vou stywer om die koue metaal toe Markus die leemte tussen hulle kleiner maak en nader aan haar stap. “Soos jy sien kom ek in vrede. Dalk kan jy nou die geweer neersit?”

Hy hou sy hand na die geweer en Olivia gee dit gewillig. Vir ’n oomblik het sy vergeet dat sy nog die wapen soos ’n reddingsboei vasklou. Toe hy dit by haar vat en hulle vingers weer aan mekaar raak, kan Olivia hom nie antwoord nie, want sy probeer daarop fokus om net normaal asem te haal. Hier staan Markus Verhoef in hulle stalle en soos altyd lyk hy goed genoeg om op die voorblad van ’n modetydskrif te skitter. Hy dra ’n wit T-hemp en ligte denim. Die hare krul in sy nek en Olivia wil so graag voel of dit so sag is soos wat dit lyk.

“Hoekom kom jy buitendien met die ding stalle toe?” vra hy vieserig en sit die geweer op ’n hooibaal neer.

“Ek het gedink hier is ’n inbreker en ek was reg,” sê sy en probeer die glimlag uit haar stem hou. Sy kruis haar arms oor haar bors vir ingeval haar T- hemp weggee hoe haar hart in haar borskas spring.

“Baie snaaks,” lag hy. “Asof ek een van die siek perde sal wil steel.”

Olivia hou haar asem op toe sy oë hare vaspen. Die gebaar laat hom stilstaan. Hy druk sy hande in sy broeksakke. Sy vriendelike glimlag word nou deur ’n frons vervang.

“Wag, jy het met ander woorde gedink hier is diewe en besluit om vroualleen te kom kyk of jy hulle kan vang? Is jy nou heeltemal mal, Livie?”

Van wanneer af noem Markus Verhoef haar op haar troetelnaam? En nogal mal ook daarby?

“My pa is oud, Markus. En ná my ma se dood is hy nie meer so op en wakker nie.” Sy sluk haar woorde. Markus Verhoef het nie nodig om te weet dit gaan nie goed met haar pa nie. “Wie anders moet dit kom doen?”

“Hel, ek weet nie. Die polisie? Die plaasvoorman? Daai ou wat ek al saam met jou sussie in die dorp gesien het?”

“Emmir?” vra sy en snork effe te onvroulik. “Ek vermoed hy is useless. Maar ek verstaan wat jy bedoel. Jy het jou punt gemaak. Ek sal nie weer nie, oukei?” Vir wat pla haar veiligheid hom buitendien so? Dis al die tweede maal in drie dae wat hy haar daaroor aanvat.

Markus begin weer nader na haar stap en sy sukkel om op die gesprek te konsentreer. Nou staan hy net ’n paar tree weg, naby genoeg sodat sy die skoon reuk van sy naskeermiddel kan inasem. Skielik wens sy sy het beter gelyk en dat sy nie in ’n ou verbleikte denim en uitgerekte T-hemp was nie. Na die rouritueel wat sy vanmiddag met ’n familie gedoen het, was sy emosioneel uitgeput. Voor aandete het sy gaan bad en gemaklik aangetrek.

Olivia wens sy kan net haar hand uitsteek en aan Markus vat. Hy is dan so naby; sy kan elke stoppeltjie baard en lyntjie op sy vel duidelik sien. Dan flits iets in sy kyk. Begeerte?

Toe Markus so naby aan haar is dat sy dit nie kan hou nie, druk sy verby hom om kamma by Grace te kom. Maar hy vou sy vingers om haar pols. Op die plek vries sy.

“Wat dink jy doen jy?”

Gelukkige nommer 13 – Corné La Camera

Renate neem oorkant hom plaas terwyl hy haar skepties op en af bekyk. Heel duidelik het sy klaar die toets gedop. “Hallo, Marius, lekker om uiteindelik te ontmoet,” sê sy en steek haar hand na hom toe uit. Hy skud haar hand maar sê nie ’n woord nie. Sy skuif ongemaklik op haar stoel rond. Die man aan haar linkerkant loer nuuskierig agter sy skootrekenaar uit. Die twee jong dames by die tafel agter hulle bly vir hulle kyk, en giggel soos twee bakvissies.

“Lieflike plekkie dié, jy het goeie smaak,” probeer sy weer ’n gesprek aanknoop. Hy mompel net iets.

Sy kyk weer om haar rond. Dit is regtig ’n baie oulike eetplek. Lyk nie na ’n gesinsrestaurant nie. Tafeltjies is maar kleinerig, en die meeste mense sit met ’n koerant of rekenaar voor hulle. Dit blyk gewild te wees by sakelui. Gesofistikeerd. Gelukkig het sy moeite met haar voorkoms gedoen anders het sy lelik uitgestaan tussen die klomp. Sy sal ’n moet plan maak om hom aan die praat te kry want sy is nou vrek honger maar sy sal nie kan eet as die atmosfeer so styf is nie.

En dan is dit asof ’n gloeilamp in haar kop aangaan. Hy hou mos daarvan om oor homself te praat. “Goeie dag by die gym gehad, Marius?” vra sy kamma belangstellend. En daar is dit asof ’n ander mens oorkant haar sit. Sy mond verander skielik in ’n resiesperd. Dis eierwitomelette, proteïenskommels, twee uur op die masjien vir bene, een uur op daai masjien vir maagspiere.

Eerlikwaar, sy het hom al by die proteïenskommel verloor. Sy knik asof sy belang stel, maar waaraan sy eintlik dink, is hoe sy gaan wraak neem op Connie. Wat het haar besiel om te dink dat hulle twee oor die weg sal kom? Dalk was dit om haar te wys dat die vorige afsprake glad nie so sleg was nie.

Gelukkig is die spyskaart groot en sy skuil later daaragter. Uit die hoek van haar oog sien sy hoe meneer Skootrekenaar van oor tot oor glimlag. Hy lig sy hand en wink die kelner nader, maar stuur hom toe na hulle tafel toe. Die man is fantasties. As hy nou nie ’n totale vreemdeling was nie, het sy hom wragtig ’n soen gegee. Toe die kelner langs die tafel staan, raai Renate Marius aan om eerste te bestel want sy is nog onseker oor wat sy wil eet. Eintlik het sy ’n plan van haar eie.

Hy bestel mineraalwater, groenslaai en drie geposjeerde hoenderborsies, sonder die vel natuurlik, en sonder enige souse en olies. Dit klink maar vaal. Toe die kelner vra: “En vir die dame?” laat sy nie op haar wag nie. “’n Cappuccino, met room natuurlik, en dit sal fantasties wees as jy vir my van daardie sjokoladeskaafsels kan oorstrooi. Dan sien ek julle het ’n wonderlike verskeidenheid koeke en terte. Is daar enigiets wat jy kan aanbeveel?” Sy loer onderlangs na Marius. Dit lyk of die man enige oomblik gaan ontplof. Die kelner beveel die swartwoudkoek aan en dis dan ook wat sy bestel.

Ná die kelner weg is met hul bestelling heers daar weer doodse stilte by hul tafel.

“Jy wonder seker hoekom ek koek bestel het vir voorgereg?” vra Renate en sy moet haar bes doen om nie te lag vir die uitdrukking op sy gesig nie. Sy gee hom nie kans om te antwoord nie. “Jy sien, ek en Connie redeneer so: As jy voorgereg en hoofgereg geëet het, is mens so vol dat jy nooit by nagereg uitkom nie. Ons het toe besluit om eers nagereg te bestel en dan daarna te besluit waarvoor ons kans sien. Dit is tog eintlik hoekom ’n mens gaan uiteet, is dit nie? Dit gaan als oor die nagereg.”

’n Rukkie later verskyn die kelner met hul bestelling en verbreek vir ’n oomblik die stilte. Dankie tog. Die cappuccino het nie skaafsels op nie, maar groot sjokoladekrulle. Sy het nog nooit so iets gesien nie. Dit lyk amper te mooi om te drink. Marius gluur haar aan en sy vat ’n groot hap van die koek. Die geluide wat sy maak, kon amper ’n ouderdomsbeperking gehad het. Hy krap net in sy slaai rond. Nee, wragtig, sy gaan nou ’n einde hieraan maak al beteken dit sy gaan die helfte van die koek verbeur. Ná die tweede hap verskoon sy haarself van die tafel en stap kleedkamer toe.

Sy bel Connie maar gee haar nie eers tyd om te praat toe sy antwoord nie.

“Wat het jou besiel? Maak asseblief seker dat jy my oor vyf minute bel sodat ek ’n verskoning het om so gou moontlik hier weg te kom. Ek gee nie om wat dit is nie, doen dit net en dan, my sogenaamde vriendin, het ek en jy ’n appeltjie te skil.” Renate druk die foon dood, haal diep asem en stap terug.

Gelukkige nommer 13 is hier beskikbaar:

 

My groot liefde – Elsa Winckler

“Ek het gehoor jy’s terug,” sê ’n diep manstem êrens bokant haar kop.

Haar hart gee ’n paniekerige skop teen haar ribbes. Wian-flippen-Tredoux. Haar trane droog summier op. Sy is lus en gooi haarself op die grond en skop soos ’n klein dogtertjie. Was dit nou regtig te veel om te hoop die vent verskuif sy kantore na ’n ander plek in die tyd wat sy weg was?

“Wian,” groet sy en kyk na wat in haar hande gedruk is. Dis nie ’n snesie nie, maar ’n sakdoek. Sysag en spierwit. Watter man dra nog ’n sakdoek? Sy mik om dit vir hom terug te gee, maar besef sy het dit gebruik. Dit beteken sy sal dit moet was en vir hom teruggee, wat beteken sy moet hom weer sien.

“… bly jy?” dring sy stem uiteindelik tot haar deur.

“Dit het niks met jou …” begin sy, maar Mientjie val haar in die rede.

“Sy kry nie ’n blyplek nie. In die gaatjie waar ek bly, kan ’n mens nie eens ’n kat rondswaai nie, wat nog te sê ’n gas huisves. Weet jy wat vra hulle vir ’n gemeubileerde woonstel? Dis heeltemal belaglik.”

“Jy weet jy’s baie welkom om by my te kom bly,” sê Wian, sy oë op Katryn.

Katryn skud heftig haar kop. Oor haar dooie liggaam.

“Totdat jy ’n plek gekry het.”

“Dis ’n absoluut briljante plan!” roep Mientjie opgewonde uit. “Jitte, Katryn, jy’t mos gesê jy sal regkom. En kyk nou.”

“Ek is feitlik die hele volgende week in Johannesburg, so jy het die plek vir jouself,” sê Wian. “Gaan jy huur totdat jy weer bou?”

“Sy het die erf verkoop,” vertel Mientjie ewe gesellig.

Katryn maak vir haar groot oë.

“H’m … ek … kliënt,” beduie Mientjie wat uiteindelik die boodskap kry sy praat te veel en sy stap vinnig weg.

Wian frons. “Jy het die erf verkoop?”

Katryn knik styf. Dis erg genoeg dat sy kort-kort in trane wil uitbars, en die laaste mens voor wie sy so iets wil doen, is Wian-flippen-Tredoux. Vandat hy aan die begin van verlede jaar sy argitekskantore in dieselfde kompleks oopgemaak het as waar haar deli is, hinder die vent haar. Hy kan so oorvat. Soos nou. Dis duidelik hy dink sy moes nie die erf verkoop het nie.

“So wat is jou plan – waar gaan jy bly?”

Katryn sluk die katterige woorde op haar tong. Sy hou van mense. Sy help graag mense, sy is vriendelik met mense, maar om een of ander rede vryf die vent haar net verkeerd op. Die deli is egter weer besig om vol te raak, dis nie nou die plek om ongeskik te raak nie. “Ek wil ’n kleinerige plekkie hier naby koop. As jy my sal verskoon, ek moet bak vir môre.”

Sy draai weg, maar ’n warm hand gryp hare vas. “Katryn. Kom bly by my totdat jy ’n plek het? Ek kan moontlik ook vir jou met die koop van ’n plek help, ons is besig …”

“Nee, dankie, Wian. Ek sal regkom. Totsiens.”

 

Bewustelik joune – Elsa Winckler

Haar hart sug. Dis juis een van die redes waarom sy nie oor haar aanval praat nie. Sy het haar ouers se gesigte gesien nadat sy hulle daarvan vertel het. Hulle was ook getraumatiseer. Sy sal Luca haar sad storie spaar. Sandra s’n was erg genoeg vir hom, hy leef nog elke dag daarmee saam, sy gaan hom beslis nie toegooi met haar ellende ook nie.

“Jy was so jonk, dis te verstane,” kry sy uit.

“Ek het probeer om haar te help. Op my aandrang het ek saamgegaan wanneer sy berading kry en ek het ure lank geluister na elke grafiese, hartverskeurende detail. Maar sy was net so verwond, geen berading het ’n verskil gemaak aan hoe sy haarself gesien het nie. Ná twee jaar was ek uitmekaargeruk en moedeloos en het ek uiteindelik besef niks wat ek doen of nie doen nie, kan haar help nie. En ek was die hele tyd bekommerd oor haar. Sy het dikwels oor selfdood gepraat en sou net daarna verdwyn. En dan het ek na haar begin soek. Soms dae lank. Dit het lank geneem voor ek besef het dit was háár seer, haar stryd, ek kon haar nie help nie en sy kon maar net nie ’n manier vind om aan te beweeg met haar lewe nie.”

“Het jy in daardie tyd met iemand oor haar gepraat?”

“My ma het ’n paar keer met my probeer praat, sy het agtergekom Sandra het probleme, maar ek wou nie vir hulle detail vertel nie. Ek het bly hoop sy sal ’n manier kry om daarmee saam te leef sodat ons net kan aangaan. Ek het eers baie later besef daar is nie ’n manier dat iemand met my agtergrond kan verstaan waardeur sy is nie. Haar seer was ’n diep seer en sy het net eenvoudig nie die gereedskap gehad om dit te hanteer nie. Miskien, as sy langer geleef het, maar ek weet nie.”

“Hoe is sy dood?”

“Motorongeluk, sê hulle. My motor.” Hy skud sy kop. “Ek het soms my motor by haar gelos om seker te maak sy het nie ’n verskoning om nie na die sielkundige toe te gaan nie. Daardie dag was sy was half histeries oor die foon. Haar pa het haar gebel. Kom ons sê maar net hy was die hoofoorsaak van al haar probleme. Ek was besig om te swot vir ’n toets die aand en ek kon eers ná die tyd by haar ’n draai maak.” Sy oë is leeg en hy kyk verby haar. “Sy het in die motor gespring en weggery. Hulle het my kar in Jonkershoek gekry, om ’n boom gevou. Die enigste troos was dat sy heel waarskynlik op slag dood is.”

Dis lank stil in die kombuis. Kris weet nie wat om te sê nie. Haar instink is om haar arms om Luca te slaan. Dis duidelik die hele episode het hom baie ontstel. Sy kan nou baie goed verstaan hoekom hy niks met vrouens te doen wil hê wat issues het nie.

Sy leun vorentoe en vou haar hand oor syne. “Dis heel moontlik dat dit wel ’n ongeluk was. Miskien het sy net te vinnig gery.”

“Dis moontlik, ja. Maar ek onthou hoe histeries sy was en ek sal seker altyd wonder of sy nie doelbewus in die boom vasgery het nie. En natuurlik, as my motor nie daar was nie, sou sy nie in daardie toestand kon ry nie.”

“Jy kan nie jouself blameer nie.”

“Ek weet dit hier,” sê hy en tik teen sy kop. “Lien bly ook vir my sê dit was nie my skuld nie.”

Kris probeer glimlag en staan op. “Ek kan nou baie goed verstaan hoekom jy niks met vroumense te doen wil hê wat issues het nie. Ek moet gaan slaap. Anders is ek môre soos ’n zombie by die kursus.”

Luca het ook opgestaan. “Ek is bly ek het jou vertel. As jy ooit voel jy wil jou lang storie deel, ek luister graag. Ek het gehoor toe jy oor die foon sê jy is aangeval?”

Diep in haar ruk ’n snik los. Hy was getraumatiseer toe hy Sandra se storie gehoor het. Sy kan nie dieselfde ding aan hom doen nie.

“Miskien anderdag, maar nou gaan ek slaap.”

Hy gryp haar hand toe sy verby hom stap en wag totdat sy opkyk na hom.

“Dankie dat jy geluister het.” Hy lig haar hand en soen haar vingers.

“Luca …”

“Net een soen,” prewel hy en laat sak sy kop. “En net vir jou inligting, die sweetpak help nie. Ek onthou elke sexy lyn van jou lyf.”

Voor sy kan antwoord, gryp sy mond hare vas in ’n versengende soen. Toe hy uiteindelik sy kop lig, is sy oë weer vol lewe, vol passie. O vrek, hier moet sy wegkom voor sy iets heeltemal onbesonne aanvang.

Sy duik onder sy arm deur. “Nag, Luca.”

“As jy kans sien, sal nog ’n massering môre nice wees!” roep hy agter haar aan. “Ons vertrek oor twee weke Amerika toe, die massering is nou belangrik.”

Sy stap nog vinniger. Dis van masseer dat hulle in mekaar sy arms beland het. Nie iets wat weer kan gebeur nie. Want in Luca se arms kan sy van alles vergeet en dis net ’n illusie. Maar wat met haar gebeur het, sal vir altyd ’n impak op haar lewe hê, soos Simon so harteloos aan haar uitgewys het. Sy is spoiled goods, haar gesig geskend.

 

Vir ewig my altyd – Elsa Winckler

Lien leun uitasem oor die wasbak voor sy opkyk in die spieël. Kyk hoe lyk sy! Rooi wange, blink oë en dit net omdat sy vir Nicol le Roux gesien het. Hy is veronderstel om in Johannesburg te wees, kilometers van waar sy is – dis hoe sy dit verkies.

Want wanneer sy naby aan hom is, vang sy die simpelste goed aan. Soos die eerste keer wat sy hom gesien het. Haar vriendin Kris het in haar broer Nicol se huis gaan bly terwyl sy in die Kaap moes werk. Lien het Kris gaan verras, maar in plaas van om net vir Kris daar te kry was Nicol ook daar, een van Kris se broers.

Die man met die diepblou oë. Wat haar besiel het, sal sy seker nooit weet nie, maar toe Kris hulle aan mekaar voorstel, het sy wat Lien is sommer haar arms om sy nek gegooi. Sy lyf was warm. En gespierd. Sy het baie lank daarna gesukkel om weer normaal asem te haal.

Sy draai vinnig die koue kraan oop en druk haar hande onder die water. Paula sal wonder wat van haar geword het.

Oukei, sy kan nou weer uitstap, haar wange gloei darem al minder. Sy maak die deur oop en ’n breë, gespierde borskas is skielik voor haar. Voor sy nog opkyk, weet sy. Dis Nicol. Geen ander man ruik soos hy nie. Geen ander man laat haar hart so te kere gaan soos hy nie.

“Nicol.” Hopelik klink sy koel en saaklik.

Hy trek haar ’n entjie van die deur af weg. Sy een hand beland op haar kaal skouer. “Lien. Ek het nie verwag om jou hier te sien nie.”

Sy duim gly rusteloos oor haar vel. Hy het iets gesê. Wat? Was dit ’n vraag? Verwag hy ’n antwoord? Want haar tong is meteens heeltemal te groot in haar mond, sy dink nie sy kan praat nie.

Om hulle gesels mense vrolik, hier en daar klink ’n harde lag op, maar dis asof sy en Nicol alleen in ’n seepbal staan.

“Ek dink aan jou,” sê hy en klink half verontwaar-

dig.

Verbaas kyk sy op. “Hoekom?”

“Wens ek het geweet,” prewel hy en sy oë sak af na waar sy duim nog steeds oor haar kaal skouer gly.

“Fluweel. Jou vel is soos fluweel.”

Oral waar sy duim gly, steek hy vuurtjies reg onder haar vel aan die brand. Om hulle raak die lug swaar. Lien probeer asemhaal, maar dis asof geen suurstof by haar longe uitkom nie.

“Nicol,” kry sy uiteindelik uit.

Agter hom lag iemand, hy word nader aan haar gedruk deur die mense agter hom. Sy arms vou om haar en sy beland teen sy lyf. Styf teen sy lyf. Hy is . . . Haar wange word vuurwarm en sy kyk vinnig op.

In die halflig van die kuierplek is sy oë donker, vol . . . begeerte? Maar dit kan nie wees nie, hulle het nog nooit meer as ’n paar woorde met mekaar gepraat nie.

“Dis wat gebeur. Elke keer wanneer ek naby jou is,”sê hy, sy lippe teen haar oor. “Of wanneer ek net aan jou dink.”

En vir een heerlike sekonde kan sy sweer sy lippe gly oor haar wang. Voor sy haar asem terugkry, het hy omgedraai en tussen die mense verdwyn.

Lien kam haar hare met rukkerige vingers agteroor. As hy nog een minuut langer voor haar gestaan het, het sy sowaar iets heeltemal onbesonne aangevang.

Soos om op te spring en haar bene om hom te slaan sodat sy nog nader aan hom kan wees.

Wat het hy gesê? Sy lyf reageer elke keer wanneer sy naby hom is, selfs wanneer hy net aan haar dink? Die man praat nooit nie, sy het hom maande laas gesien en dís die eerste woorde oor sy lippe? Wat is sy veronderstel om te dink?

Amper paniekerig beur sy ’n pad deur die mense oop tot by Paula. Nicol is in Johannesburg, sy is in die Kaap. Sy gaan hom nie weer sien nie. Sy herhaal die mantra tot by die tafel waar Paula vir haar sit en wag.

November 2018-boeke … want jy verdien ’n blaaskans!

My groot liefde – Elsa Winckler

Katryn is tevrede met haar lewe, totdat sy eendag opkyk en ’n groot blonde man met Chris Pine-blou oë in haar deli sien stap. Vir die eerste keer in jare spring haar hart regop met ’n en-wat-het-ons-hier?

Liefde vir ’n cowboy – Didi Potgieter

Ami is New York se gunstelingstouterd, Brad is die goue seun van Country-musiek. Hul Las Vegas-troue is ’n skandaal, maar hulle moet voorgee om verlief te wees om hul families te beskerm. Maar Ami beleef by Brad iets wat sy gedink het nie meer bestaan nie – liefde sonder voorbehoud.

Leisels na liefde Cecilia Steyn

Olivia is ’n Jordaan en Markus is ’n Verhoef. Die vete tussen hul families laat die Montagues en Capulets soos vriende lyk. Maar wanneer hy haar sien, struikel sy hart en ruk iets soos liefde in sy binneste.

Liefde binne die wet – Magda Schmidt

Ingrid is sedert hul eerste ontmoeting op ’n agtervoet met Martin Steyn. Maar hy is haar dosent en sy mag hom nie aantreklik vind nie. As die glinstering in sy oë net nie deur haar verdediging breek nie.

Vir ewig, my altyd–  Elsa Winckler 

Liefde … uit die laaste oord waar jy dit vandaan wil hê

Lien Morkel trap ’n slegte stel af met ’n baas in die hospitaal waar sy werksaam is. Sy gaan help uit op Haïti vir Dokters Sonder Grense en by haar terugkoms trek sy Kaap toe waar sy by ’n mediese praktyk in Melkbos aansluit. Om in Nicol le Roux, haar nuwe skoonsuster se broer vas te loop, is ’n skok – hy was een van die redes hoekom sy weg is uit Johannesburg.

Nicol le Roux verhuis Kaap toe waar hy mede-direkteur word van ’n fondsbestuurmaatskappy. Die laaste mens wat hy verwag om in die Kaap raak te loop, is Lien, sy nuwe swaer se suster. Sy is een van daardie ‘moderne’ vroue wat alles self wil doen en geen hulp van ’n man wil hê nie.

Maar nou is al twee in die Kaap en beide van hulle kom agter soms het jy tog hulp nodig, al is dit uit die laaste oord waar jy dit vandaan wil hê.

 

Soos ’n diep waterkuil – Peet Venter

Twee slagoffers, twee moordenaars en kinders wat met reëlmaat verdwyn. Speur-adjudant Jaap (Boel) Helberg ondersoek die saak. Een slagoffer is ’n invloedryke sakeman se vrou. Hy is ’n man met ’n diaboliese stokperdjie: veghonde. Die ander moordenaar hou van raaiselspeletjies. Hy bel Helberg met die slagoffer se selfoon, vertel hom waar hy haar lyk kan kry en stuur vir hom ’n video van hoe sy vermoor word.

Daar is ’n reël; net hy mag by die ondersoek betrokke wees, anders … En sy is die derde slagoffer. Die ander twee is in ’n verlate, skemer plek, in donker water wat nooit son sien nie, by ’n groot swart kruis wat met son kom en gaan.

Helberg is geskok toe hy uitvind wat die ryk sakeman se stokperdjie is en wie sy vrou vermoor het. In die makabere klimaks waarop dit uitloop skiet die moordenaar hom. Helberg herwin sy bewussyn in die hospitaal en hoor dat sy vrou vermis word.

Toe hy genoegsaam herstel het, soek hy na sy vrou. Hy kry haar in die plek waar die lyke van die twee vroue in die donker waterkuil is. Sy leef nog. Haar ontvoerder is die moordenaar van drie vroue; iemand wat Helberg nooit sou verdink nie.

Dag drie – Jeanette Stals

Dwelms: ’n kanker wat die samelewing verwoes

Luna Joubert se moed en vernuf word weer tot die uiterste beproef in Dag drie. Sy en haar medespeurder, Johan, vergesel vir Mike, ’n volbloed diepdekkingsagent, op ’n missie na Mauritius waar Mike met ’n informant kontak sal maak.

Luna en Johan moet die skyn van gewone vakansiegangers vir hom help bewaar, maar niks loop volgens plan nie. Hulle eerste dag op die eiland lewer die lyk van ’n jong meisie op wat ooglopend vermoor is. Die informant laat nie van hom hoor nie en hulle word uit die bloute deur wildvreemde mense ‘bevriend’. Rooi ligte flikker toe hulle genooi word vir ’n visvang-uitstappie op ’n luuksejag.

Luna het nie ’n goeie gevoel oor die eienaar van die boot nie, want hy is net ’n bietjie té gretig om hulle van naderby te leer ken. Nie alleen beland sy en haar twee kollegas in lewensgevaar nie; toe Johan verdwyn waag sy dit ook op baie dun ys om hom te probeer opspoor en dag drie eindig onvermydelik in ’n breekspul.

Beskikbaar by www.lapa.co.za 

’n Tydlyn van Ciska Olivier se lewe

Ciska Olivier se eerste twee Romanza’s het in 2018 by Lapa Uitgewers verskyn en in haar lewe was dit beslis ’n hoogtepunt. Ons het bietjie gaan kyk na al die ander hoogtepunte in Ciska se lewe tot dusver …

1986 – My eerste waatlemoen eet en dit is vandag nog my gunsteling vrug.

1991 – Daar is twee goed waarvoor ek baie lief is: Katte en slaap.

1999 – Ons eerste motorfiets waarmee ons die plaas in die Kalahari amper plat gery het.

2002 – Afronding en model kursus. Dit het my selfvertroue gebou en my my eiewaarde laat ontdek.

2005 – Om Big Daddy in Sossusvlei twee keer tot heel bo te klim was nogal ’n groot hoogtepunt in my veldgids-loopbaan. Teen 325 m hoog en die klim tot bo 2.5km is dit nogal ’n uitdaging. Selfs al klim jy byna elke dag vir ’n jaar net halfpad saam met jou gaste voor julle afsak na Dooievlei.

2007 – My eerste eie troeteldier, Isis (vernoem na die Egiptiese godin), was ’n Abessiniese kat en ’n vermaaklike metgesel.

2010 – My eerste vis … en die begin van my man se hoofpyn oor hy my leer visvang het, want nou vang ek mos al die groter visse!

2014 – Ek trou met my sielsmaat, my held en my beste vriend.

2016 – Ek word tannie!

En natuurlik 2018 – My eerste Romanzas verskyn!

 

Koop Ciska Olivier se debuut Romanza, Krummelpap in Parys hier: https://lapa.co.za/krummelpap-in-parys. Haar tweede Romanza, Vir ’n oomblik, vir altyd is ook te koop op ons webstuiste: https://lapa.co.za/vir-n-oomblik-vir-altyd

Kantelpunt en die geskiedenis van die Geboorte van Venus

In die agtergrond van Sophia Kapp se jongste feministiese roman, ‘Kantelpunt’ spog Sandro Botticelli se, Geboorte van Venus, sklidery. Dié werk is in 1486 voltooi en is een van die mees gewilde werke van die Renaissance en ’n blywende simbool van vroulike genade en skoonheid. Tog is daar baie meer aan hierdie stralende werk as wat jy dalk mag weet en daarom delg ons bietjie dieper in die geskiedenis in om die volgende tien intressante feite te bestudeer.

 

Het jy geweet …

Dit is ’n vroeë kunswerk op doek gewees.

In hierdie tydperk van die vroeë renaissance was skildery op houtpanele al welbekend. Maar die gewildheid van doek was aan die toeneem, veral in vogtige streke waar hout geneig was om te skeer. Aangesien doek goedkoper as hout was, was sy waargenome status ’n bietjie laer, so dit was gereserveer vir werke wat nie vir groot openbare uitstallings bedoel was nie. Die skildery staan ​​op as die eerste werk op doek in Toscane.

Venus se naaktheid was baanbrekend.

Christelike inspirasie was dominant in die kuns van die Middeleeue, so is naaktheid selde uitgebeeld. Die opkoms van humanisme het egter tot ’n hernieude belangstelling in die mites van antieke Rome gelei, en daarmee saam ’n opstanding van naakheid.

Die geboorte van Venus beeld verskeie gode uit.

Venus, die godin van die liefde, staan ​​stil op die seeskil, wat deur Zephyr, god van die westewind geblaas word. Daar is een van die Horae, die godinne van die seisoene, gereed met ’n kappie om die pasgebore godheid te beklee.
Die vierde figuur wat deur Zephyr gedra word, is ’n Aura (nimfe van die wind) of Chloris, ’n nimf wat verband hou met lente en blom blomme soos dié wat deur die prentjie vloei.

Die geboorte van Venus was bedoel om in ‘n slaapkamer te hang.

Die werk se naaktheid neem ’n meer sensuele toon aan as jy weet dat dit eintlik was bedoel om oor ’n huweliksbed te hang. Hierdie landstreek en sy gewaagde uitbeelding het daartoe bygedra dat die Geboorte van Venus sowat 50 jaar van publieke vertoning weggeberg was.

Die geboorte van Venus het ‘n metgeselstuk.

Alhoewel dit vier jaar voor sy suster voltooi is, kan La Primavera beskou word as ’n soort opvolger van die Geboorte van Venus. Terwyl die laasgenoemde Venus se aankoms in ’n wêreld op die rand van bloeisel uitbeeld, wys die voormalige die wêreld in volle blom rondom die nou-geklede moederfiguur. Daar word gesê dat die skilderkuns bedoel was om te kommunikeer hoe “liefde oor die wreedheid oorwin.”

 

 

Dit werk is groter as wat jy sou dink.

Die Geboorte van Venus meet sowat 1.8 by 2.4 meter. Dit is bekend as die “eerste groot skilderdoek wat in Renaissance Florence geskep is.”

Die geboorte van Venus het die ‘Bonfire of the Vanities’ oorleef.

Op 7 Februarie 1497 het die Dominikaanse Vreder Girolamo, Savonarola Christene in Florence aangespoor om ’n sewe-verdiepingspaal op te rig om kuns en ander snuisterye soos spieëls, juweliersware, dobbelstene te verbrand wat geglo was om sonde te bevorder. Sommige historiese verslae beweer Botticelli was een van hierdie volgelinge wat selfs ’n paar van sy eie werke ook op die vuur gegooi het. Maar die Geboorte van Venus is gelekkig die vlamme gespaar.

Die vernis het die skildery begin verduister.

Oor die eeue het vernislakbedekkings, wat bedoel was om te verseker dat die skildery ondeursigtig bly, skade begin doen aan sommige van Botticelli se besonderhede en kleure. Maar ’n versigtige herstel en restoerasie wat in 1987 afgehandel is, het hierdie laag saggies gestroop en die ware kleure onthul wat die kunstenaar opgetower het.

Die bedoeling was moontlik om ’n ander verlore meesterstuk te vervang. 

Sommige bronne glo die Geboorte van Venus is gemodelleer na die verlore Venus Anadyomene, ’n skildery deur die antieke Griekse kunstenaar Apelles wat eens deur die Romeinse skrywer Plinius die Ouer beskryf is en slegs deur sy geskrewe rekening bekend is.

Dit het die Geboorte van Venus eeue geneem om roem te vind.

Gedurende Botticelli se lewe is sy werke dikwels oorskadu deur die kunstenaars van die Hoë Renaissance. Maar 400 jaar na die voltooiing van die Geboorte van Venus het Botticelli’s hul weg begin maak in die versamelings van Europese museums. Sy stukke het uiteindelik in die 19de eeu aansien gewen en  die Geboorte van Venus bly sy mees gewaardeerde werk bekend vandag.

Kantelpunt verskyn in Oktober by Lapa Uitgewers en is hier beskikbaar: https://lapa.co.za/kantelpunt

’n Geur vir elke vrou – Ida Bester

Renier Pelser neem een sluk van sy koffie en kyk haar deurdringend aan. “Jy weet seker wie Jean-Luc Celliers is.”

Theana laat sak die koppie wat sy halfpad na haar mond toe gelig het weer op die piering en knik bevestigend. Hoe sal sy nie weet wie Jean-Luc Celliers is nie? Hy is maar net die mees besproke en opgehemelde “neus” in die besigheid. Aankoper van skoonheidsmiddels vir Pelser se grootste kompetisie, Billafords. Maar meer nog, ontwerper van sy eie parfuum, L’homme métro.

En die doring in haar sy.

Haar keel trek toe en haar mond voel droog. Sy neem haastig ’n sluk van die koffie, te haastig om die ronde, sjokoladeagtige geur te waardeer.

“Juffrou Maree, ek dink jy is die ideale persoon om hom vir ons te jag.”

So byna verstik sy aan die mond vol koffie maar kry dit gelukkig sonder ongeval afgesluk. Sy bestudeer Pelser se gesig om te probeer agterkom of dit sy idee van ’n grap is maar die uitdrukking op sy gesig is die een wat hy opsit wanneer hy besigheid praat: doodernstig.

“Vir ons te jag?” speel sy vir tyd terwyl sy baie goed verstaan wat die uitdrukking beteken. Pelser
gebruik sy eie verafrikaansing van die Amerikaanse nuutskepping, to head hunt, wat nie beteken dat ’n mens soos die Indiaanse koppesnellers iemand agtervolg tot jy sy kop kan afkap nie, maar om, meer figuurlik, iemand in die sakewêreld so te sê te “roof”. Jy doen jou bes om hom of haar te oortuig om die betrekking waarin hy naam gemaak het te verruil vir een by jou eie maatskappy, vanselfsprekend teen ’n prys.

Haar koffie smaak skielik te sterk vir die halfteelepel suiker maar die gedienstige sekretaresse wat die skinkbord ingebring het, het dit op ’n koffietafel ’n ent van Pelser se lessenaar af neergesit. Theana staan op.

“Verskoon my, asseblief, meneer Pelser. Ek kry net vir my nog suiker,” probeer sy nog tyd wen. Sy moet diep delwe om haar baas van die afgelope ses jaar se ontstellende opdrag te probeer verwerk.

Sy krimp inmekaar by die gedagte dat haar baas Jean-Luc so graag as werknemer wil hê. Wil Pelser hom dalk aanstel as hoof van die skoonheids- en parfuumafdeling van die luukse winkel wat hy binnekort in Pretoria se opspraakwekkende Mall at the Square gaan open?

Sy het self haar oog op daardie pos. Sy het immers Pelser se afdelingswinkels bekend gemaak deur die parfuumaanbod mettertyd te vergroot tot die beste in die land. Die hoofskap van die nuwe toonbank kom haar toe.

Die feit dat Pelser moontlik oor haar kop sal gaan met die aanstelling, is soos ’n dolk deur haar hart. Maar wat nog seerder maak, is dat sy en die man wat sy moet gaan werf oor ’n baie fundamentele aspek van parfumerie hemelsbreed verskil: Hy gebruik diereprodukte soos muskus en sivetolie, ’n vergryp wat sy as dierebeskermer hom nooit sal vergewe nie.

Terwyl sy gaan sit en haar aandag toespits op die lepel waarmee sy haar koffie roer, voel sy Pelser se kyk letterlik op haar brand.

“Theana, het jy ’n probleem met die man?”

Haar uiters formele baas se gebruik van haar voornaam laat haar geskok opkyk.

“Ek het gedink jy sal bly wees om so ’n uitgelese kollega by te kry.”

Sy voel paniekerig. Sy moet eers meer uitvind omtrent haar opdrag en die presiese aard van dié Billafords-man se werk indien hy by hulle aankoopspan sou aansluit.

Boonop ken sy haar baas nie so goed dat sy sommer uit die staanspoor te kenne wil gee dat sy persoonlike probleme met sy keuse van ’n werknemer het nie. “Wat het Meneer in gedagte? Saam met my assistent, mejuffrou Luganau, het die aankope en navorsing nog nooit vir my te veel geraak nie.”

“Heeltemal tereg, juffrou Maree, die idee is glad nie dat sy werk joune moet oorvleuel nie. Soos jy seker weet, is sy pa Chanel se verteenwoordiger in Suid- Afrika en word Jean-Luc opgelei om in sy voetspore te volg. Met so ’n man in ons span kan daar nog vele deure na Europa toe vir ons oopgaan.”

Theana sak op haar stoel terug. Dan is daar nog nie sprake van die pos by die elite-inkoopsentrum wat bedoel is om ryk mense (en hulle kapitaal) na die Pretoriase middestad terug te lok nie. Dalk staan sy tog nog ’n kans as die edele heer Jean-Luc meer vir buitelandse skakeling gebruik gaan word as vir direkte betrokkenheid by die daaglikse bestuur van die skoonheidsafdelings.

Nou proe sy wel die fyn, vol geur van die koffie wat ook ’n bietjie na makadamia ruik. Dit herinner haar aan een van die pakke vol ingevoerde koffiebone wat sy met haar goed ontwikkelde reuksin by ’n baristakompetisie gewen het deur elke bestanddeel se oorsprong korrek te identifiseer.

Maar die koffieproe is sommer ’n stokperdjie; die uitken van geure en aromas in skoonheidsmiddels, reukwater en parfuum is haar sterk punt. En geen parfuummaker, nie eens ’n ekspert soos Jean-Luc, sal ’n diereproduk by haar neus verbysmokkel nie.

“Juffrou Maree, jy het nog nie my vraag beantwoord nie. Het jy en Jean-Luc ’n ‘geskiedenis’? Waarom tel ek ietwat van ’n antagonisme by jou op wanneer sy naam genoem word?”

Landman se maat, profiel: Liebert Nel

Boer: Liebert Nel

Ouderdom: 30

Boerdery: Boerperdteler

Ligging: Die Boland

Ek is opsoek na: “’n Stil, maar sterk vrou met ‘n humorsin en liefde vir diere, veral perde. Sy moet kan inpas in die plaasopset waar ek woon en werk. Ek moet haar ten alle tye kan vertrou en weet sy ondersteun my. Ek gee nie om as sy haar eie ding doen nie; ek verwelkom dit, want ek hou nie daarvan dat ’n vroumens heeldag onder my voete is en ek haar moet vermaak nie. Dit werk nie so op ’n plaas nie.

“Ek het baie geduld met moeilike perde – ons rehabiliteer ook getraumatiseerde perde op die plaas – so ek moet geduld hê, maar ek kan soms te ver gedryf word. Dan ontplof ek. Maar ek raak gou weer goed. Ek hou nie daarvan om te broei oor dinge nie.

“My ideale meisie hoef nie maer en mooi te wees in die oë van die wêreld nie, maar sy moet aantreklik wees vir my. As sy nie allergies is vir perde nie en dalk kan perdry, is dit ‘n voordeel, maar dis nie noodsaaklik nie. My ideale vrou moet nie vol fiemies wees nie; as dit nodig is, moet sy selfs help stalle skoonmaak. Ek droom van ’n vrou wat my lief sal hê oor die mens wat ek is – soos ek is – en nie oor materiële bymotiewe nie.”