Bosvelddroom – Judy Troskie (Uittreksel)

Bosvelddroom voorblad

Die aandwind roer tussen die mopaniebome se blare op die oewers van die Olifantsrivier diep in die hart van die Bosveld. In die tweespoorpad wat jou die mistieke bos inlei, staan ’n donkerkopman, breed van skouers en beslis ’n outydse ses voet in sy sokkies. Fors soos ’n ridder van ouds. Dan draai hy stadig om . . .

Simoné vlieg orent in haar bed. Sweet pêrel op haar voorkop. Dit het sy nou van al haar vriende se gespot oor haar verhuising na ’n lodge in die Bos­veld. Sy weet hulle bedoel dit goed, maar die ewige gekerm dat sy hopelik een of ander tyd, nes almal van hulle, ’n maat sal kry, raak net soms te veel. Ge­lukkig is die laaste een van hulle nou getroud en is haar strooimeisiepligte afgehandel. Soms het sy gewonder of hulle gehoop het dit sou haar tot trou bring. Wat hulle nie kan verstaan nie, is dat sy nie meer ’n behoefte aan ’n man het nie. Sy is gelukkig met haar lewe nes dit is. Ongebonde en ongekom­pliseerd.

Sy sug diep, swaai haar voete van die bed af en stap na haar badkamer. Net ’n vinnige stort en dan is sy gereed om te vertrek. Haar bagasie is reeds in haar motor gelaai en almal van belang is gegroet. Sy is dankbaar dat haar vriende aangebied het om na haar woonstel om te sien. Gelukkig is haar ver­skuiwing net tydelik van aard.

Vir oulaas draai sy voor die spieël. Sy trek die bor­sel weer deur haar dik rooibruin hare, wat tot onder haar skouers hang. Dis menige vriendin se versug­ting, volgens hulle ’n dodelike kombinasie met haar blas vel en warm sjokoladebruin oë. Vir haar is haar mond, waarvan die onderlip effens groter is, haar beste bate. Lang wimpers omraam haar groot oë. Sorg ook vir skuilplek as die veraf kyk in hulle ver­skyn. Makliker om so vrae te ontwyk wat eerder on­beantwoord moet bly.

Sy draai in die rondte om seker te maak die wit bloes en kuitbroek rond die prentjie af. Gelukkig kan sy met gemak kort rompe en kuitbroeke dra. Dit word blykbaar warm in die Bosveld en dan sal langbroeke eenvoudig nie deug nie. As jong dog­ter het haar lengte haar gepla omdat sy gewoonlik ’n kop langer as al haar maats was. Vandag is sy dankbaar vir haar lenige lyf met net genoeg kurwes op die regte plekke. Danksy haar gene het sy ook nie ’n wroeging met gewig nie. Gemeet aan mode­voorskrifte, behoort sy enige man se belangstelling te kan prikkel. Tog is dit die laaste ding wat sy wil doen.

Op die ouderdom van sewe en twintig weet Si­moné Olivier presies wat sy in die lewe wil hê. Nog ’n selfvernietigende verhouding is beslis nie deel daarvan nie. Gelukkig het die familie opgehou tor­ring met vrae oor haar vorige verhoudings wat een na die ander skeefgeloop het.

Vreemd dat haar ouers nie kan verstaan waar­om sy na meer in ’n verhouding soek as wat mans blykbaar bereid is om te gee nie. Hulle huwelik het haar vroeg reeds ontnugter. Sy het haar voorge­neem dat sy nooit in die skaduwee van haar man sal leef nie, tevrede met die krummels van sy tyd in die voortsnellende korporatiewe wêreld.

Al het sy self die leer na sukses met passie begin klim, behou sy steeds haar prioriteite. Ongelukkig romantiseer haar vriendinne die Bosveld. Volgens hulle wag daar dalk ’n man in die Afrikabos wat haar voete onder haar gaan uitslaan, ’n bruinge­brande spiertier met ’n malvalekkersagte hart. Met die wind in sy hare en die son op sy vel. ’n Man in murg en been.

Hulle gaan lank wag. Die enigste rede waarom sy besluit het om die pos by die lodge op ’n wild­plaas te aanvaar is omdat haar werkgewer haar geen keuse gelaat het nie. Die maatskappy het on­langs ’n anonieme brief gekry waarin sekere per­soneellede by onwettige handel in ivoor en selfs renosterhoring geïmpliseer word. Haar lojaliteit dwing haar om die maatskappy se belange in die betrokke lodge te beskerm. Ook die feit dat hulle genoeg vertroue in haar kundigheid het om enige bedrog aan die kaak te stel. Onwettige ivoorhan­del val in dieselfde kategorie. Sy het haarself reeds meer as een keer in die regsafdeling van die maats­kappy bewys. Indien daar enige dokumentêre be­wyse is, sal sy dit wel een of ander tyd opspoor.

Ongelukkig moet sy die eentonige rol van ’n ad­ministratiewe klerk vertolk. Sy kan net hoop dat haar liefde vir die natuur daarvoor sal vergoed.

Die plek het ’n interessante naam, Nafasi Ya Tem­bu, “plek van die olifante” in Swahili. Nou kan sy nie wag om die Bosveld tydelik haar tuiste te maak nie. Louwarm someraande met die gebrul van ’n leeu in die verte of die geroep van ’n visarend wat jou luid­keels in Afrika verwelkom.

Sy tel haar motorsleutels en handsak op en trek die deur agter haar toe.

Simoné kyk bekommerd na die son wat al laag oor die mopanies sit. Verlig luister sy na die aankondiging van die GPS dat die afdraaipad na haar bestemming binne sig is. Dankie tog dat die dae van padkaarte verby is. Haar werkgewer het haar net ingelig dat dit in die Hoedspruit-omgewing is, maar met die koördinate in haar hand en op haar GPS was die rit hierheen heel eenvoudig.

Sy verminder vinnig spoed en draai op die grond­pad in. Gelukkig is die toestand van die pad goed, anders was haar klein sportmotortjie dalk nou in die moeilikheid. Sy kan nie oorweeg om haar spoed nog te verminder nie, want om laat te wees vir die afspraak is onaanvaarbaar. Daar mag geen twyfel oor haar aanstelling wees nie.

’n Sug van verligting ontsnap toe sy die naam­borde gewaar. Die silhoeët van ’n ry olifante teen die rooi gloed van die sakkende son pas perfek by die naam.

Dankbaar dat sy die lodge sonder voorval bereik het, klim sy haastig uit haar motor en stap met die trappe op na die ingang van die imposante gebou.

Die ontvangsklerk glimlag skeef. “Ek neem aan u is Simoné Olivier van hoofkantoor. Kom, meneer Grové wag reeds vir jou.” Sy beduie vir Simoné om haar te volg.

Simoné se een wenkbrou skiet omhoog en sy kyk op haar horlosie. Sy is baie beslis nie laat nie. Die bestuurder het seker net niks anders om te doen nie.

Die meisie klop liggies aan die swaar deur en dit val Simoné op dat sy vinnig haar romp regtrek en seker maak haar hare is op hulle plek. Ooglopend wil die jong dame haar baas beïndruk.

’n Diep stem kom van iewers aan die binnekant. “Kom in, die deur is oop.”

Die meisie stoot die deur wyd oop en beduie vir Simoné om in te stap. “Mejuffrou Olivier, Meneer.”

Simoné versteen ’n oomblik in haar voetspore. Die man wat agter die lessenaar opstaan en bo­kant haar uittoring, hoort op die glansblaaie van ’n tydskrif. Hy kon netsowel een of ander Italiaanse Don Juan gewees het met sy donkerbruin hare wat krullerig aan die kraag van sy swart hemp raak. Die middelpaadjie laat dit sag aan die kante van sy voorkop hang en ontbloot die ruie wenkbroue waaronder donker oë stip na haar kyk. Die reguit neus eindig in ’n kortgeknipte snor en die skynsel van ’n baard wat skerp teen sy bruingebrande vel afsteek. ’n Effense glimlag huiwer om sy lippe. Lippe wat ’n vrou kan laat drome droom.

Sy ruk haar oë weg en huiwer ’n oomblik op sy duidelike adamsappel voordat sy byna gehipnoti­seerd na die sterk hand kyk wat hy na haar uithou.

“Dankie dat u gekom het, juffrou Olivier. Paul Grové, aangename kennis.”

Simoné neem sy hand en knik net stom. Haar stem het nog nie weer sy verskyning gemaak nie. Sy gaan sit vinnig op die stoel wat hy vir haar aanwys. Wat de joos gaan met haar aan? Dis nie die eerste keer dat sy met ’n aantreklike man te doen kry nie, maar Paul Grové het nie ’n gelyke nie. So­lank sy nie vergeet wat haar doel hier is nie. Paul Grové is juis een van die verdagtes.

Van oorkant die lessenaar kom sy warm stem na haar toe aangesweef.

“Ek neem aan u het die kontrak deurgegaan. Is daar enige vrae daaroor?”

Simoné het weer haar emosies onder beheer en wy haar volle aandag aan hulle gesprek.

“Ja, ek het dit deurgegaan en dit is duidelik genoeg. Ek het geen vrae rondom die voorwaardes nie. Die personeelhoof het reeds alles aan my verduidelik.”

“Dit is iets wat hulle aandrang op jou aanstelling vir die pos vir my nog duisterder maak. Jy is beslis nie die aangewese persoon nie weens die feit dat jy oorgekwalifiseer is vir die pos. Ek is seker daar moet ’n rede wees waarom jy dit aanvaar het en ek wil weet wat daardie rede is. Daar is ander perso­neellede wie se belange in ag geneem moet word.”

Simoné staar fronsend na die man wat haar met sy stem mesmeriseer. Wat het van haar selfvertroue geword? Haar keel voel soos ’n verdroogde hout­stomp. Sy sluk moeilik.

“As jy bang is dat ek ’n bedreiging vir hulle gaan inhou, kan ek jou gerusstel. Die rede vir my besluit is eerstens omdat ek weet ek kan die werk doen wat van my verwag word en tweedens omdat dit in die Bosveld is. Ek is lief vir die natuur en sou graag nader daaraan wou leef. Verder het ek my in ver­skillende rigtings gekwalifiseer sodat ek ’n wyer beroepskeuse kan hê.”

Sy sal versigtig moet wees. Hierdie man is van nature skepties. Dit is seker ook logies dat hy agter­dogtig is aangesien sy ’n interne aanstelling is.

“Dat jy die werk sal kan doen, betwyfel ek geen­sins, maar die bos is nie kinderspeletjies nie.”

Simoné trek haar skouers regop. “Verstaan my reg, meneer Grové, ek het geen illusies daaroor nie. Ek ken die gevare.” Sy ontmoet sy oë onver­skrokke en merk hoe die breë skouers onder sy baadjie roer.

Paul sak terug in sy stoel en betrag haar ’n oomblik fronsend. Sou iets hom steeds pla? Sy moet seker maak dat haar dekmantel nie ontmasker word nie.

“Goed dan, juffrou Olivier. Hoe gou kan jy begin? Ons is ongelukkig gedruk vir tyd.”

Die oë wat op haar gesig kuier, steek haar stoel se sitplek aan die brand en sy skuif ongemaklik rond. Haar oë loop terug na sy lippe en tot by die verleide­like kuiltjie in sy ken. Hoe sal dit wees as daardie lippe jou soen totdat jou ore sing?

Simoné skrik grootoog vir haar gedagtes. Hemel, wat gaan met haar aan? Sy het geen begeerte dat enige man haar op hierdie tydstip in haar lewe soen nie. Allermins hierdie een oorkant haar. Hy is moont­lik die baasbrein van ’n hele sindikaat.

Die vraagteken tussen Paul se wenkbroue herin­ner haar dat hy nog vir ’n antwoord wag. Sy reageer vinnig.

“Is môre goed genoeg?” Sy blaas haar asem sta­dig uit. Hopelik is hy onbewus van wat hy so pas met haar professionaliteit aangevang het.

“Dit is goed so. Noem my asseblief in die toekoms op my naam. Ek neem aan ek mag jou ook Simoné noem? Almal hier noem mekaar op hul name.” Hy talm ’n oomblik asof hy nog iets wou byvoeg en Si­moné se wenkbrou lig vraend.

“Dankie, ek sal onthou.”

“Soos jy in die kontrak gesien het, is die salaris moontlik nie soveel as wat jy voorheen verdien het nie, maar die gratis verblyf en etes behoort daarvoor te vergoed. Jy kan dadelik in huisie nommer agt in­trek. Dit behoort aan jou verwagtings te voldoen aangesien dit ’n gemeubileerde tuinwoonstel is. Hier is die sleutels. Jy kan dit met jou motor bereik, volg net die aanwysings. Ontbyt is stiptelik seweuur sog­gens. Ons dag begin vroeg.”

Simoné knik. “Dankie, ek verstaan en dankie vir die geleentheid om hier te kan werk.” Sy staan van die stoel af op en trek haar rug regop en Paul volg haar voorbeeld.

Weer die warm stem. “Welkom by die Nafasi Ya Tembu, Simoné. Ek hoop jy sal gelukkig by ons wees.”

Sy kyk na die sterk hand wat weer na haar uit­gehou word. Geen trouring! Is dit moontlik dat Paul nog los rondloop? Hy sal enige vrou veilig kan laat voel, al wag die wolf by die voordeur.

Haar droom van die tweespoorpad met die donkerkopman wat met sy rug na haar toe staan, doem voor haar geestesoog op. Sy skud haar kop heftig. Dis gekheid. Sy heul nie met skelms nie.

Paul is nou die een wat haar vraend aankyk. Sy neem vinnig sy hand en skud dit liggies. ’n Rilling hardloop al teen haar arm op.

Sy neem die sleutel uit sy ander hand en probeer so normaal moontlik by sy kantoordeur uitstap. Hopelik is sy môre ten volle in beheer van haarself. Tog besef sy reeds dat sy ter wille van haar oorlewing ’n professionele afstand tussen hulle sal moet handhaaf. Behalwe dat haar lewe bedreig kan word, is haar hart nie veilig in Paul se teenwoordigheid nie. Ongeag al haar oortuigings.

Simoné volg die aanwysings en bring haar mo­tor voor die woonstel tot stilstand. Die syfer 8 op die voordeur kondig haar tuiste aan. Sy klim haastig uit en sluit die deur oop. Dit maak ’n sagte kraakgeluid toe dit onder haar hand oopgaan.

Paul het nie oordryf dat dit aan al haar verwagtings sal voldoen nie. Die woonkamer is ruim en baie smaakvol gemeubileer. Sagte herfskleure skep ’n gesellige atmosfeer. Die reuk van gras en kreosoot vul die lug. Tipies aan die Bosveld het die woonstel, net soos die hoofgebou, ’n grasdak. Die sandkleu­rige teëls op die vloere sorg vir koeligheid onder jou voete. Ten spyte van die vroeë somerhitte, waaraan sy beslis nie gewoond is nie, is dit heerlik koel in die vertrek.

Sy sit haar ontdekkingsreis voort na die slaap­kamer. Daar is ’n muskietnet wat romanties aan vier pilare gebind is bokant die bed. Sy weet reeds dit is haar beste verweer teen die malariadraers.

Die aangrensende badkamer is ruim en ten volle ingerig. Sy stap na die kombuis toe. Klein, maar met alles wat sy kan nodig kry. Gedagtig daaraan dat sy alle etes by die restaurant gaan nuttig, is dit beslis nie die vertrek wat baie van haar gaan sien nie. Ook maar goed so, kook was nog nooit een van haar sterk punte nie.

Sy merk die ketel op en loer vinnig in die yskas. Sy sal wel die nodige vir koffie moet kry as sy nie aan kafeïenonttrekking wil ly nie.

Tevrede met haar blyplek, stap sy terug na haar motor en begin haar bagasie indra. Heelwat later is alles afgelaai en netjies weggepak. Daar is ’n klop aan haar deur.

Simoné frons liggies. Sy maak die deur vinnig oop en kyk verras na die vrou voor haar. Asof hulle dié versugting van vroeër kon hoor, hou sy ’n skinkbord in haar hande met dit wat sy kan nodig kry om koffie en tee te maak, asook gebottelde water. Sy bedank haar vriendelik en stap terug na die kombuis.

So ja, alles is op hulle plek, nou vir haar eerste koppie koffie in haar nuwe blyplek. Sy skakel die ketel aan en die onmiddellike stoomgeluid laat ’n gevoel van tuiskoms in haar hart roer. Ongelukkig is dit net tydelik. Sy sal egter hieraan kan gewoond raak.

Vanaand gaan sy haar bed vroeg opsoek. Môre mag sy nie swak konsentreer weens moegheid nie. Nie met Paul in die omtrek nie. Sy vermoed dit gaan ’n volskaalse stryd wees om haar aandag by haar werk te bepaal, en dit alles danksy haar vriendinne se verspotte stories. Nou foeter haar hart om voor­tydig van ’n man se sesvoetlyf kennis te neem ter­wyl sy eintlik met voorbedagte rade hier is. Dit is ’n deel van haar werk wat haar nog nooit voorheen gesteur het nie, hoekom juis nou?

Al sou sy Paul vir die oomblik die voordeel van die twyfel gee, mag sy nooit uit die oog verloor dat sy nie kan bekostig om deur sy uiterlike van stryk gebring te word nie. Haar enigste rede is en bly om die bedryf van onderduimshede te bevestig of om die anonieme skrywe as kwaadwillige saakbeskadiging uit te wys.

Die Natalse fisante roep al sedert ligdag luidkeels onder die kamervenster. Al Simoné se pogings om hulle skril aankondigings te smoor is vrugteloos. Sy vlieg uit die bed op. Ten minste sal sy nou kan verhoed om laat te wees vir ontbyt. Paul het nie om dowe neute uitgewys dat dit stiptelik seweuur is nie.

Sy verklee later in ’n swart rompie wat net-net aan haar knieë raak en ’n wit kantbloes. Haar skoene se hakke is hoog genoeg dat dit steeds deftig lyk. Die bloes beklemtoon haar donker hare. Haar wimpers raak aan die kuif wat laag oor haar voorkop hang. Sy wend net genoeg grimering aan om steeds natuurlik te lyk. ’n Titsel meer lipstiffie en nog ’n druppel par­fuum agter die ore, dan is sy gereed vir haar eerste dag op kantoor.

Sy laat haar oë oor die eetsaal gly. Die tafels is vrolik in aardse kleure gedek. Die dekor pas die omgewing soos ’n handskoen. Die vertrek se skuifdeure staan wyd oop en laat die vars oggendlug binnestroom. Sy merk die swembadwater wat byna ysig blou blink, en tiptolle kwetter verspot in die groot besemtrosvy. Alles lyk vreedsaam, en tog ervaar sy ’n elektrisiteit in die atmosfeer, asof daar ’n energielading wag om te ontplof.

Haar oë dwaal oor die bos aan die buitekant van die veiligheidsheining. Moontlik voel sy die bos se energie aan. Op die oog af rustig in die oggendson, terwyl sy weet iewers in die skadu’s skuil gevaar. Blougrys dynserigheid hang laag oor die bosse, al langs die vallei af tot by die granietkoppies in die verte. Die bos lyk droog. Sy sug diep. Dit is nie heelte­mal hoe sy die Bosveld voorgestel het nie.

’n Vreemde manstem praat skielik agter haar. “Genade, waar daardie sug val, vrek alles.”

Simoné ruk haar kop terug en ontmoet twee geelbruin luiperdoë wat by die diep resonansie in die stem van haar besoeker pas. Hy staan oorkant haar tafel. Die man is seker amper sewe voet lank, want hy troon groot en gevaarlik oor haar. Sy glim­lag verleë.

“Dit was eintlik ’n sug van bewondering vir die skoonheid van die bos.”

’n Glimlag verskyn op sy gesig. “Nee, dan mag jy maar sug. Ek neem aan jy is ons nuwe administra­tiewe klerk? Ek is Alex Grové, aangename kennis en welkom hier by ons.”

Sy glimlag vriendelik en knik liggies. “Simoné Olivier, aangename kennis.”

“Kan ek maar sit, Simoné?” Alex wag egter nie vir toestemming nie. Hy trek die stoel met een hand uit en neem langs die tafel plaas.

Sy som haar besoeker vinnig op. Dieselfde diep strelende stem as Paul, maar beslis nie so gevaar­lik vir ’n vrou se nugter denke nie. Met sy skoongeskeerde gesig en kortgesnyde hare lyk hy ook jonger as Paul. Nog ’n verdagte wat in die skrywe genoem is.

Sy beduie met die hand. “Sit gerus.” Jy sit tog reeds, wou sy byvoeg.

Alex buig vooroor en laat rus sy elmboë op die tafel. Hy betrag haar op en af. “My neef het nie oordryf nie. Jy is vrekmooi. Gelukkig volgens hom slim ook. Ek kan jou verseker ek is dankbaar ons het baie vinnig iemand vir die pos gekry. Onse Paul mag ’n goeie bestuurder wees, maar van admin weet hy min, en as hoofgids het ek genoeg hooi op my vurk.”

Simoné baklei met die blos wat dreig om op haar wange te verskyn. Duidelik het die twee mans haar bespreek; tog laat die wete dat Paul dink sy is mooi ’n warm kolletjie net onder haar naeltjie ontstaan.

Alex maak keel skoon. “Hopelik dink jy aan iets goeds, want ek dink nie jy hoor ’n woord wat ek sê nie.”

Simoné pluk haar kop op en begin onbedaarlik hoes. Alex hou ’n glas water na haar uit en sy neem dit dankbaar. Sy klad die nattigheid aan die servet en sukkel om haar stem te normaliseer.

“Jammer, my gedagtes het sommer in die bos verdwaal.”

Die kelner daag met hulle ontbyt op en sy is dankbaar dat Alex se aandag na sy bord verskuif.

“Môre, Simoné. Ek hoop jy het ’n rustige nag ge­had en is gereed vir al die harde werk wat vir jou wag. Skink net eers gou vir ons koffie, dan neem ek jou na jou kantoor.” Hy beduie na die skinkbord agter hom op die kas.

Sy kyk onderlangs na hom. As dit enigsins moontlik was, lyk hy vanoggend nog aantrekliker met sy wit hemp. Sy sal eenvoudig harder moet baklei teen die emosies wat hierdie donker man in haar ontketen.

Sy draai op haar hakke om en stap tot waar die skinkbord met die koffiekoppies staan. Op hierdie oomblik het sy self kafeïen nodig om haar senu­wees te laat kalmeer.

“Melk en suiker?” Sy vervies haar vir die vibrasie in haar stem.

“Net melk, dankie.”

Sy oorhandig ’n koppie aan Paul en gaan sit met hare oorkant sy lessenaar en kruis haar bene. Sy frons liggies toe sy merk dat hy haar bene met sy oë volg en dan met ’n skewe glimlag opkyk.

“Dankie. Ek sien jy het reeds my neef ontmoet. Waarom het jy nie ontbyt geëet nie? Of was hy weer sy gewone sjarmante self?” Hy hou haar oor die kop­pie se rand dop.

Sy roer haar koffie tydsaam en ontmoet die donker oë fronsend wat deur dik wimpers omlyn word. Oë wat goed kan raaksien wat jy eerder sou wou wegsteek. Sy opmerking oor Alex laat haar wonder of die twee neefs dalk nie oor die weg kom nie. Dit kan ook wees dat hy subtiel aan haar wil sê dat sy neef nie altyd so galant is nie. Tog, die Alex wat sy vanoggend leer ken het, kom voor as ’n gematigde persoon. Dis baie moeilik om te glo dat hy ’n skurk kan wees.

Sy skud haar kop liggies. “Nee, ek eet net nie gewoonlik ontbyt nie. Alex lyk na ’n aangename persoon waarmee iemand gemaklik ’n gesprek kan voer.”

Sy kan nie verstaan hoe hy al hierdie dinge weet nie, behalwe as hy self in die omtrek was en hulle net onbewus van sy teenwoordigheid was. Hy moes hulle dopgehou het. Genadiglik kon hy nie die regte afleidings maak nie. In die toekoms sal sy versigtiger moet wees. Paul het so pas bewys dat hy nie net ’n aantreklike swernoot is nie, maar ook geslepe. Sy kyk vinnig op toe hy skielik praat.

“Nou ja, kom ek gaan wys jou waar is jou kan­toor.” Daarmee staan hy op en wag dat sy sy voor­beeld volg.

Sy kom haastig op haar voete en stap doelgerig na die deur toe. Sy glimlag skelm toe sy merk dat Paul se oë weer op haar goedgevormde bene kuier. Al is dit nie haar gewone modus operandi nie, is dit dalk ’n manier om Paul se gedagtes besig te hou terwyl sy haar ondersoek voortsit.

“Jy is ’n pragtige vrou, Simoné. Ek glo die mans trap jou drumpel deur om jou guns te wen. Ek sal moet seker maak hulle pla jou nie by die werk nie.”

Sy opmerking neem die wind vir ’n oomblik uit haar seile. Stry soos sy wil, dit is allesbehalwe ’n onaangename gedagte dat hy van haar as vrou be­wus is. Hoe onvanpas ook al.

Sy loer onderlangs na sy forse gestalte wat langs haar stap. Die reuk van sandelhout en son hang om hom en veroorsaak ’n hol kol op haar maag. Skielik klim die temperatuur sommer ook ’n paar grade.

Twee deure verder stoot hy ’n kantoordeur oop en staan opsy. Hy beduie vir haar om in te stap. Sy gehoorsaam en bevind haar in die middel van ’n ruim vertrek. Meubels van ligte hout, ’n rekenaar, liasseerkabinette en ’n fotostaatmasjien bevestig ’n goed ingerigte kantoor.

Paul beduie met sy hand deur die vertrek. “Ek glo jy gaan alles hier kry wat jy sou nodig hê. Kyk eerstens na ons besprekingsprogram en vra as jy oor iets onseker is. Die dames by ontvangs kan ook van jou vrae beantwoord. Jy behoort dit vinnig onder die knie te kry.”

Hy stap dieper die kantoor in en gaan staan voor die venster. “Verder is dit een van jou pligte om alle betalings na te gaan voordat gaste arriveer en hulle kamers beset. Geen verblyf word op rekening verskaf nie, tensy dit vooraf met my persoonlik gereël is.”

Sy knik net liggies. Alles is nog te oorweldigend om haar stem te vertrou. Veral sy teenwoordigheid wat die vertrek van hoek tot kant vul. Die man veroorsaak ’n magnetiese veld waarteen sy geen verweer het nie. Sy ontspan effens toe hy omdraai en vir ’n oomblik in die deuropening huiwer.

“Goed. Ek is in my kantoor as jy my soek. Anders ontmoet ek jou by die restaurant vir middagete. Ons moet seker maak jy kry iets in daardie maag van jou.” Hy draai op sy hakke om en stap haastig weg.

Sy kyk hom fronsend agterna. Hoe gaan sy in staat wees om ’n mond kos in te kry met daardie man in haar nabyheid? Sy moet eenvoudig aan ’n verskoning dink of haar senuwees in bedwang kry sodat sy kan ophou om haar skielik soos ’n verlief­de tiener te gedra.

Sy skud haar kop heftig, gaan sit agter haar lessenaar en skakel die rekenaar aan. Sy moet haar gedagtes by haar pligte bepaal en die werk doen waarvoor sy hierheen gekom het. Hierdie oordadige gewaarwording van Paul is absurd.

Die dag verdwyn uur na uur onder haar voete uit. Sy kyk moeg maar tevrede van die dokument voor haar op toe Paul om die deurkosyn loer. Sy ver­moed dadelik hy is hier om haar uit te trap aange

sien sy eenvoudig hulle etensuur geïgnoreer het. Sy sou een of ander verskoning geopper het as hy opgedaag het.

“Toemaaktyd, Juffrou.” Hy kom by die deur inge­stap en gaan staan voor haar lessenaar. “Jammer oor middagete. Daar het ongelukkig iets onverwags voorgeval.”

Sy waai met haar hand in die lug. “Vergeet daar­van. Ek het self nie tyd gehad nie.”

’n Skewe glimlag verskyn om sy mond. “Ek gaan wel op ’n manier daarvoor vergoed. Ons eet almal vanaand saam. Die ander aandeelhouers wil jou ook graag persoonlik ontmoet. Ete word rondom sewe-dertig bedien, so dit behoort jou genoeg tyd te gee om jou mooi te maak.”

Dit brand op haar tong om dadelik verskoning te maak, maar sy besef sy kan nie vir ewig weghard­loop nie. Daar moet ’n manier wees om haar ou self terug te kry en soos altyd professioneel op te tree. Dit is uitsluitlik ’n sake-ete. Dalk die eerste stap om Paul te oortuig om haar te vertrou. Sodoende sal haar volgende skuif nie te veel aandag trek nie. Dit is net logies dat sy diep sal moet delf om ’n spoor van enige vorm van sluikhandel te vind.

Sy probeer ongeërg antwoord. “Dankie vir die uitnodiging. Ek sal probeer om jou nie teleur te stel nie.”

Paul glimlag en skud sy kop stadig. “Jy kan nie anders as om mense te beïndruk nie, maar jy kan regtig ontspan. My ouers is gewone mense en die ete is informeel. Sien jou later.”

 

 

Perfekte pasmaat – Joléne de Jager (Uittreksel)

Saterdag staan Madelie rustig op. Die kantoorklere wat sy gister uitgehang het, hang sy terug in haar kas. Sy is lus vir iets ligters. Sy besluit op ’n bont broekpakkie met plat skoene daarby. Die skoene is al redelik lank gedra, maar dit is baie gemaklik. Toe sy na haar beeld in die lang spieël kyk, is sy tevrede. Sy is sommer lus om te dans en te trippel.

Toe sy by die kantoor inkom, is Marius natuur­lik voor sy rekenaar en blykbaar baie besig. Hy kyk vinnig op.

“Goeiemôre, Madelie, dit lyk asof dit goed gaan?”

“Dit gaan goed, dankie.” Sy pak die goed wat sy gebring het in die kas en haar handsak in die ander kas.

“O ja, Madelie. Toe ek gisteraand by die huis kom, onthou ek eers dat ons twee nog nie die werk op Saterdae bespreek het nie. Dit is nie ’n gewone werksdag nie, hoewel sommige van die vennote tog inkom. Ek werk maar Saterdae omdat daar nog so baie werk is wat ingehaal moet word en dit is buitendien baie stil. Jy kan self kies of jy wil werk of nie. Ek moet byvoeg, ek is baie bly om jou te sien.”

“Ek het om dieselfde redes as joune ingekom. Ek het gewonder of julle Saterdae werk, maar ek het in elk geval maar gekom, ek het mos sleutels om in te kom.”

“Jy bly net duskant ’n wonderwerk. Baie min mense wat ek ken, sal werk as dit eintlik ’n afdag is. Baie dankie, ek waardeer dit.”

“Dis ’n plesier.” Sy trek haar rekenaar nader en begin werk. Sy wil die lofliedere liewer vermy.

Na ’n uur of wat staan hy op. “Ek gaan vir so ’n uur die gebou verlaat. My volgende kliënt wil ek sommer in ’n koffiekroeg ontmoet. Ons is ou ken­nisse en dit werk net beter as ons ontspanne is. Antwoord maar die telefoon terwyl ek weg is, jy sal weet wat om te sê.”

“Geen probleem nie, ek sal so maak.” Sy kyk hom agterna toe hy uitloop, ’n lang skraal man, netjies in sy donker snyerspak. Sy sal ook graag eendag ’n man wil hê met ’n wegstap soos Marius s’n. Sy kon­sentreer maar dadelik weer op haar werk.

Toe daar ’n harde klop aan sy deur is, skrik Madelie. Die deur gaan oop en ’n mooi vrou met lang donker hare kom in. Sy doen haar bes om te kalmeer.

“Goeiemôre, kan ek help?”

“Waar is Marius du Plooy?”

“Hy is nie nou beskikbaar nie, het u ’n afspraak?”

Die vrou sug en ’n frons sit soos ’n spinnekop tussen haar oë. “Nee, ek het nie, ek kom gewoonlik sommer in.”

Madelie staan met sy dagboek in haar hand, pen gereed. “In verband waarmee wou u hom sien?”

“Dit is privaat.”

“Kan ek u naam kry?”

“Nee, jy kan nie, ek sê mos vir jou dit is privaat.”

Madelie byt haar wang raak maar hou haar stem egalig. “Ek sien. Kan ek dan vir u ’n afspraak maak, dan is u seker dat hy hier sal wees.”

“Nee, ek wil nie ’n afspraak maak nie, ek sal hier wag. Hoe lank sal hy weg wees?”

“Ek het geen idee nie.”

“Watter soort sekretaresse is jy? Jy moet mos vra hoe lank hy weg sal wees.”

Teen hierdie tyd kook Madelie se bloed. “Ek is nie ’n sekretaresse nie, ek is sy hofklerk.” Sy sit Marius se dagboek saggies op haar lessenaar neer. Sy moet versigtig wees, anders het sy die vrou met die ding gegooi. Sy gaan sit ook by haar lessenaar en gaan aan met haar werk. Sy doen haar bes om die ongeskikte vrou te ignoreer. Intussen bid sy aanmekaar dat Marius so gou moontlik sal terug­kom. Hy is nog net ’n halfuur weg.

Sy pak solank haar goed in haar handsak en sit dit langs haar neer. Die oomblik wat Marius by daardie deur inkom, is sy uit. Dan kan hulle die pri­vate sake op hul gemak bespreek. Sy vorder nie juis met haar werk nie; baiemaal moet sy iets tot drie keer herlees voor sy seker is wat daar aangaan.

’n Uur en ’n half lank sit die vrou en rondskuif op haar stoel voor die deur oopgaan en Marius haastig inkom. Hy steek vas.

Madelie keer dadelik. “Meneer Du Plooy, ek loop nou. Die dame wou nie vir my enige inligting gee nie.”

Sy loop vinnig deur toe en loer oor haar skouer toe sy dit agter haar toemaak. Toe sy verder loop, lag sy saggies. Die uitdrukking op Marius se ge­sig toe hy die vrou in sy kantoor sien, was iets om oor te lag. Dit het nie juis gelyk asof haar teen­woordigheid in sy kantoor ’n heerlike verrassing is nie. Toe sy met hom gepraat het, het hy vinnig en vraend na haar gekyk, asof hy Madelie se hulp dringend nodig het. Se voet! Hy moet maar die vroue in sy lewe self hanteer. Op pad huis toe koop sy ’n heerlike groot koek net vir haarself. Nie te veel kalorieë nie, jy gaan vet word en dan sal niemand van jou hou nie. Sy snuif deur haar neus – pure ydelheid. 

Toe sy die voordeur oopmaak, is Zakkie by en hulle loop gesels-gesels kombuis toe. “Ja, ou Zak­kie, jy het baie te sê vandag. Met jou in die huis sal ek nooit alleen voel nie.”

Zakkie staan voor die yskas en kerm asof sy hart wil breek. Madelie lag. “Haai, ekskuus my kat, is jou kos op?”

Dit tref haar mooi tussen die oë. Sy ruk die ys­kasdeur oop en daar staan die kat se bakkie kos steeds propvol in die yskas. Sy moes dit sowaar vanoggend met haar deurmekaar kop daarin gesit het in plaas van op sy bekende plek op die vloer. Sy haal dit uit en sit dit net daar op die vloer neer – en die kat eet. Sommer sulke groot happe gaan maag toe en tussenin miaau hy, seker net om te wys hy is nie hiermee tevrede nie.

Sy gaan sit kruisbeen op die vloer en streel Zakkie sag oor sy rug. “Ek is baie jammer, my skat, baie jammer. Dit sal nie maklik weer gebeur nie.” Later, toe dit lyk asof hy nou versadig is, staan sy op en gaan haal ’n koekie waaraan hy kan kou uit die boksie. Die koekies is net vir nou en dan, en die kat is regtig lief daarvoor. Hy los dadelik sy gewone kos, drink ’n paar slukkies water en met die koekie in die bek draf hy die trappe op na haar slaapka­mer toe.

Madelie maak vir haar ook ’n toebroodjie, ’n reg­te stapelbroodjie met tamatie, kaas en fyngesnyde biltong. Saam met lekker koffie sluk sy dit gou weg. Sy onthou dat die koek wat sy gekoop het, nog op die rak staan en skuif die ander goed in die yskas rond, sodat die koek ’n staanplek het.

Met die kat se gedoente het sy skoon vergeet van die vrou in Marius se kantoor. Hy het sleg ongemaklik gelyk; miskien moet sy hom maar die voordeel van die twyfel gee.

Die luiheid oorval haar en sy loop stadig die trappe op. In haar kamerdeur steek sy vas. Zakkie lê in die middel van haar bed, omring van koekiekrummels en met sy oë groot die ene onskuld. Sy sug en tel die kat op en sit hom op haar stoel neer.

“Ek kan jou seker nie kwalik neem dat jy op my bed gemors het nie; ek moet op die een of ander manier gestraf word.”

Sy kry die duvet beet en skud die krummels met mening af. Toe vee sy die laken ook skoon en toe sy die duvet weer wil oorgooi, het kat se kind hom weer daarop tuisgemaak. Sy kan die lag nie keer nie.

“Jy toets darem vandag my geduld, waarde heer.” Sy skuif hom weg en gooi die duvet weer netjies op haar bed en toe dit klaar is, klop sy op die bed. “Jy kan maar opklim.”

Toe sy uiteindelik onder die duvet met die kat teen haar maag opgekrul lê, moet sy erken – die ge­sukkel met die kat het haar heeltemal van Marius en die ongeskikte vrou in sy kantoor laat vergeet. Oor die situasie kan sy nou maar net glimlag.

Die storieboek word nader getrek en heerlik ontspanne lê sy en lees. Sy is nie juis lus vir slaap nie. Sy het skaars weer die draad van die storie op­getel of haar selfoon lui. Dit is die hekwag.

“Hier is ’n meneer wat u wil spreek, juffrou Madelie. Hy sê hy werk saam met jou en sy naam is Marius.”

Liewe genade tog, sy sal nie hier kan uitkom nie. “Dankie, Paulus, jy kan maar vir hom oop­maak.” Sy loer vinnig in die spieël en die prentjie wat sy daar sien, is nie strelend op die oog nie. Sy besluit om haar hare net so te los, hy moet weet hy het haar gepla. Sy loop stadig na haar voordeur toe en voor sy kan oopmaak, lui die klokkie. Sy frons en besluit om net ’n minuut te wag voor sy oop­maak, en toe sy dit uiteindelik doen, het hy die styl om skaam te lyk.

“Ek is baie jammer, Madelie, maar ek moes net my hart kom skoonmaak. As jy die ysterdeur ook oopmaak, kan ons dalk gemaklik sit terwyl ek my boete kom doen.”

Sy kan die glimlag nie keer nie; so het sy hom nog nooit gesien nie. Sy maak oop en sluit weer alles agter hom toe. “Kom sit gerus.” Sy wys na die gemaklike stoel en gaan sit self op die bank. “Waar­oor wil jy praat?” Vriendelik.

“Ek kom namens die ongeskikte vrou om ver­skoning vra. Ek het regtig gedink ek is teen hierdie tyd al ontslae van haar, maar sy sit soos klitsgras.”

“Jy is darem seker nie verantwoordelik vir ander mense se slegte maniere nie.”

“Seker nie, maar dit is jammer dat sy haarself daar ingelieg het terwyl jy alleen in die kantoor was. Ek verstaan van haar dat jy jou perfek gedra het, net soos jy aangesê was, en dat dit haar tot in haar wortels geïrriteer het.”

“Wie op aarde is dit, Marius? Ek sou nie nor­maalweg gevra het nie, maar aangesien sy jou blykbaar net soveel as vir my geïrriteer het, kan ek seker maar vra.”

“Natuurlik, dit is waarom ek hier is. Margaret was met my neef getroud. Ek en my neef was baie lief vir mekaar en ek was strooijonker op hulle troue. Sy is ongelukkig een van die soort vroue wat haarself nie kan help nie – waar sy kom, moet al wat man is, dit ontgeld. Sy is daarvan oortuig dat sy vir mans onweerstaanbaar is. Dit het al op die huweliksonthaal begin en sy het vir ’n paar jaar haar bes gedoen om my te vang. Ek en my neef het daaroor gepraat en hy het gesê ek is nie haar enig­ste slagoffer nie. Hulle is geskei en my neef het hom in Australië gevestig, maar dit was nie lank nie, of sy sit hom agterna. Hy moes later ’n restraining or­der teen haar kry en het haar nie weer gesien nie. Ek is jammer dat ek al die detail vir jou gee, maar op dié manier kan ek my eie woede ontlont.” Hy bly stil en sy kom agter dat sy oopmond sit en luister.

“Nee, dis reg. Gaan gerus aan.”

“Nee, dit is nie reg nie. Dit was ongelukkig dat ou Margaret juis daar aangekom het terwyl ek ’n hewige onderonsie met Maas gehad het. Hy word nou net soos doktor De Vries, en noudat hy hier die grootbaas is, doen hy alles in sy vermoë om die wêreld vir die vennote en veral my onleefbaar te maak. Die ergste is dat ek maar die knie moet buig en maak soos hulle sê. Ek was dus woedend toe ek in die kantoor inkom en met die eerste oogopslag jou gesigsuitdrukking en die tweede vir Margaret oor die stoel gedrapeer gesien het. Jy kan jou daar­die gevoel nie eens voorstel nie.”

“Ek dink ek kan. Ek het jou nog nooit so woedend gesien nie. Ek het self geskrik en gemaak dat ek wegkom. Wat het toe gebeur?”

“Ek het net eenvoudig die telefoon opgetel en dadelik die polisie gebel; gevra vir ’n restraining or­der. Sy wou nog hier en daar, maar ek het net die deur oopgemaak. Toe het ek gesê ek moet ’n kliënt gaan spreek en as sy nie die res van die naweek in die kantoor agter geslote deure wil deurbring nie, moet sy maar liewer loop.”

“Wat sy toe gedoen het?”

“Sy het onmiddellik geloop.”

Madelie skater van die dag. “Ek sou dit graag wou sien, maar toe ek daar weg is, was ek self woedend. Dit was net die kat daar by jou voete wat my laat afkoel het.”

Hy buk en tel hom op. Zakkie sien ’n kans as hy hom kan kry. Hy spin dat hoor en sien vergaan. “Wat is die dierbare kat se naam?”

“Zakkie. Hy is ’n Royal Rex, pikswart met kort, golwende hare ’n wit pensie. Ek wou juis geselskap in die woonstel gehad het toe ’n vriendin van hom ontslae wou raak. Hy is dierbaar en baie slim.”

“Ek het jou nog iets kom vra, en hierdie keer vat ek nie nee vir ’n antwoord nie. Kom ons gaan drink en eet iewers iets en na die duiwel met Maas en De Vries se reëls. Ek het vir die res van die dag goeie geselskap nodig. Hoe lyk dit?”

“Ek het geen probleem daarmee nie en ek het ook goeie geselskap nodig. Neem die volgende in aanmerking. Nommer een – ek is deurmekaar, gekreukel en lui. Nommer twee – ek het ’n yslike koek in die yskas wat ek nie in die volgende maand sal kan opeet nie en ek is baie lus vir daardie koek. Jy kan my gerus help om dit kleiner te maak. As ons later nog lus is om te eet en jy het die tyd, maak ek vir ons ’n lekker en vinnige pastagereg. Ek belowe ook dat ek in die loop van die kuier nie een keer sal probeer om jou na my kamer toe te lok nie.”

Hy lag. “Dit klink goed. Hier kan ons lekker ontspan; ek kan seker selfs my skoene uitskop.”

Madelie steek ’n kaal voet na hom toe uit. “Wees my gas – die swak vertaling van die Engelse spreekwoord.”

Die bloed galop deur haar are, maar sy voel ook effens ongemaklik. Sy het dit die afgelope tyd reggekry om net in vriendskap saam met hom te werk. Dit het net mooi begin werk en nou kom hy by haar huis aan om verskoning te vra vir die vrou­mens en sy slegte bui. Sy kan hom mos nie die deur wys nie, sy moet hopelik nog lank saam met hom werk, of in elk geval vir dieselfde firma. Sy maak die koffie met lekker skuim en sny die koek, en die snye is nie onnodig klein nie. Toe dek sy die klein tafeltjie in die sitkamer met bekers en bordjies en dra die koek vorentoe.

Sy oë rek. “Is jy seker dat dié koek nie vir iemand anders gebêre moes word nie?”

Madelie kan die lag nie keer nie. “Ek weet nie presies wat my planne met hierdie koek was nie, maar dit het so lekker gelyk dat ek dit sommer voor die voet gekoop het. Nou het ek gelukkig iemand om my te help eet.”

“Ek belowe ek sal my bes doen.”

Die verkeerde man – Alexa Steyn (Uittreksel)

Die verkeerde man - Alexa Steyn

 

“Tersia!” roep iemand haar naam en sy kyk op in die geskokte gesig van niemand anders nie as Braam Lategan.

“Wat maak jy hier in die reën en koue?” Hy klink ontsteld. “Jy is sopnat,” sê hy toe hy langs haar hurk. Sy sien die diep frons tussen sy oë in die strale van die motor se ligte.

Haar tande klap só opmekaar dat sy nie ’n woord kan uitkry nie en sy kyk hom net met groot oë aan. Haar reëndeurdrenkte wolmus hang soos ’n nat sak oor haar kop en die water loop in klein stroompies teen haar gesig af.

“Wil jy vir my sê . . . kom jy nóú eers van die berg af?” vra hy geskok.

Sy knik woordeloos.

“Ek . . . ek het my enkel seergemaak,” antwoord sy klappertand terwyl sy na haar linkervoet beduie.

“Liewe hemel, mens, ek het jou byna te laat in die pad gesien. Ek kon jou doodgery het!” sê hy met ’n stem hees van ontsteltenis. “Kom ek help jou op. Jy moet onmiddellik uit hierdie nat klere kom.” Hy steek sy arms onder hare in en lig haar moeiteloos op. Dan tel hy haar met een beweging op in sy arms terwyl sy aan sy nek vasklou.

“Ek sal jou kar sopnat maak,” protesteer sy toe hy die bakkie se deur oopmaak en haar op die sitplek neersit. Sy maak haar arms van sy nek af los en vou hulle voor haar bors om die bewende spiere te probeer beheer. Sy kan die warmte van sy liggaam deur haar deurnat klere voel en die sagte geur van sy naskeermiddel huiwer in haar neus.

“Bog!” sê hy bars terwyl hy haar stapstok ook inlaai voordat hy die deur toeklap en vinnig om beweeg om agter die stuurwiel in te klim.

“Wat het jou besiel om so lank op die berg te bly? Het jy dan nie die weer sien opsteek nie?” vra hy kwaad toe hy wegtrek.

“Ek het, maar dit was te laat.”

“En as ek nie nou toevallig hier verbygery het nie?” tier hy voort.

“Ek . . . ek weet nie,” stamel sy. Meteens is alles net te veel vir haar om te verduur. Braam Lategan se ongeduld met haar ontstel haar nog meer en sy probeer nie eens om haar deurmekaar emosies te beheer nie. Sy bars proesend en snikkend in trane uit. “Moenie . . . moenie so . . . met my raas nie!” roep sy emosioneel uit. “Dink jy vir een oomblik dat ek hierdie hele gemors beplan het?”

Sy sien uit die hoek van haar oog hoe hy vin­nig na haar kyk. Toe sê hy berouvol: “Ek is jammer, Tersia. Vergewe my. Dis van skrik dat ek so met jou raas. Behalwe vir die feit dat jy op die berg kon verkluim het, het ek jou boonop nog amper doodgery. Toe ek weer sien, was jy voor die bakkie in die middel van die pad. Ek het my byna doodgeskrik,” verduidelik hy en klink opreg spyt. Deur haar trane sien sy meteens die sagtheid van sy mond.

Sy antwoord nie, staar net vorentoe na die lig­strale wat deur die nag klief. As sy net die bewerasie kan beheer, dink sy ietwat desperaat. Sy voel heeltemal magteloos.

“Asseblief, sê jy vergewe my?” vra hy toe sy nie op sy verduideliking reageer nie. Hy sit sy een hand op haar bewende bobeen. “Dis maar my manier. Ek weet dis nie ’n goeie eienskap nie, maar ek is ge­neig om kwaad te word as ek so skrik,” verduidelik hy verder.

“Dis oukei. Ek is nie kwaad vir jou nie. Ek besef ek het ’n dom ding gedoen,” antwoord sy en probeer haar bes om nie te stotter nie. “Dis van pure ver­ligting dat ek aan die huil gegaan het.” Haar tande klap steeds opmekaar en sy sukkel om haar woorde uit te kry.

Ná ’n paar oomblikke van stilte vra hy: “In wat­ter rondawel bly jy?”

“No. . . nommer drie,” antwoord sy klappertand. Sy kan dit nie verdra om so magteloos te voel nie. Die onwillekeurige geruk van haar ledemate put haar net verder uit. “Die sleutels is in my baadjie­sak.”

KOOP Die verkeerde man HIER: https://lapa.co.za/die-verkeerde-man

 

Genoeg vir my – Marilé Cloete (uittreksel)

Een

  “Kan ek vars lemoensap kry, asseblief?” Alexandria het al agtergekom hier in Kroasië word Engels soms net vir selfverdediging gebruik, veral onder die ouer garde. Sy vorm dus die sinnetjie versigtig in Engels, spreek die woorde mooi stadig uit.
Die eienaar van die Konavoka Art Caffe kyk haar uitdrukkingloos aan. “Nô.” Hy skud sy kop ferm om klem aan sy weiering te verleen.
Sy is onverhoeds betrap en haar weerstand is buitendien vandag laag. ’n Dommerige “Huh?” ontsnap onverhoeds oor haar lippe. Met sweet wat op haar voorkop pêrel en haar kaal bene wat aan die kunsleer van die bank vaskleef, voel sy regtig nie op haar skerpste nie.
“No orange.” Sy grys hare is aan die yl word en sy gesig getuig van ’n lewe in die son. Hy was nie altyd die eienaar van ’n gesellige restaurant in Kroasië se mooiste stad nie, besluit sy in haar gedagtes.
’n Groot deernis kom in haar op, die deernis wat sy gereeld voel wanneer sy opnuut besef elke mens het sy storie, sy redes hoekom hy is wat hy is. Hierdie man is oud genoeg om Kommunisme plus die daaropvolgende oorlog te beleef het. Wie is sy, bevoorregte persoon, waarskynlik die helfte van sy ouderdom, om neer te sien op sy gebrekkige Engels? “Fanta, asseblief.” Om dinge makliker te maak, wys sy na die woordjie op die spyskaart. Sy probeer maar om die skrikwekkende prys mis te kyk; sy is te dors en te warm om regtig om te gee.
Solank sy wag, slaan sy haar skootrekenaar oop en kyk of daar ’n beskikbare Wi-Fi-netwerk is. Dankie tog, daar is. Sy moet nóú met haar susters praat of die eensaamheid gaan haar finaal oorweldig. “Wi-Fi password?” vra sy toe die bitter klein botteltjie Fanta voor haar neergesit word en wys vir duidelikheid na haar foon.
’n Papiertjie met ’n ellelange kodewoord word voor haar neergeplak. Sy reik daarna soos ’n drenkeling na ’n reddingsboei, gaan na WhatsApp en maak die groepie Ons vier oop. Waar is julle? tik sy met klewerige sweetvingers en sit terug om die peperduur koeldrank slukkie vir slukkie te geniet.
Esmeralda antwoord eerste: Ek borsvoed. Soos gewoonlik.
Alex se gemoed lig sommer. Sy kan hulle so sien: Essie en klein Robbie in die koelte van Essie en Henk se slaapkamer op haar grootworddorpie in die Karoo. Wanneer gaan jy eendag ophou? tik sy.
Beslis voor Robbie skool toe gaan, kom die antwoord blitsig. Dit het ’n grappie in die familie geword: deur-die-blare Essie wat so floreer as ma dat sy haar werk as die dorp se bibliotekaresse voorlopig opgegee het en glad nie skaam is om haar peuter nog te borsvoed nie.
Ek is pas amper deur ’n pasiënt gebyt, kom Cassandra by. Dit was so hittete.
Hond of perd? Cassie is ’n fisioterapeut vir diere en haar pasiënte verstaan nie altyd dat sy hulle beste belange op die hart het nie.
Groot, bang hond. Alex dink onwillekeurig aan Francois wat sy Lea na Cassie gebring het vir behandeling en op die ou end haar hardekwassussie se hart gewen het.
Ek maak kos. Huis vol gaste, kom dit van Desmond, hulle pa, wat net deur hulle Pa genoem word as hulle ’n spesiale gunsie van hom nodig het.
Die verlange na haar mense maak haar keel dik. Ek sit in Dubrovnik tussen hordes toeriste en kry warm en verlang na julle.
Kom huis toe, Alex. Van haar pa.
Ek wil nie sonder jou trou nie. Van Cassie.
Robbie moet haar tante leer ken. Van Essie.
Soek steeds na ’n lang, aantreklike man, blits sy terug. Dis nog ’n grappie in die familie: haar soektog na ’n man wat haar in die oë kan kyk, wie se oë nie op die vlak van haar borsgleufie is nie. Op haar omswerwinge deur Europa het sy wel etlike lang mans raakgeloop, maar daar het altyd iets met hulle geskort. Te veel selfvertroue, of te min. Te arm of te ryk. Of getroud. Of lui. Of verbeeldingloos. Laasgenoemde was die ergste. Sy kan tog nie saam met ’n verbeeldinglose mens die lewe ingaan nie. As skrywer is haar verbeelding haar behoud, haar lus en vreugde. Selfs as tandarts het sy dikwels haar verbeelding nodig om iemand se glimlag effektief te kan herstel. ’n Man sonder verbeelding sal beslis nie deug nie.
Hoe lyk die talent rondom jou? Van Essie.
Alex kyk vir die eerste keer regtig na die ander mense in die restaurant. Kelnertjie niks ouer as twintig nie, tik sy. Eienaar lank genoeg, maar oud en moeg. Haar oog vang die man in die oorkantste hoek. Hy het ’n koppie koffie en ’n bottel water voor hom. Hy is verdiep in die boek langs sy koppie. Oorkant is een wat nie te sleg lyk nie, tik sy. Hy is ten minste ’n leser.
Gaan vra hom wat hy lees, blits Cassie terug.
Sê nou hy kan nie Engels praat nie? antwoord sy.
Wag, ek bel jou gou op WhatsApp, val Essie in. Robbie slaap eindelik.
Alex is nie regtig lus vir praat nie. Sy het gewoond geraak aan die veilige afstandelikheid van internetkommunikasie. As hulle haar stem hoor, gaan haar mense agterkom dit gaan nie besonder goed met haar nie. Sy het egter nie ’n keuse as om Essie se oproep te beantwoord nie. As sy moet weier om met een van haar familie te praat, is die hele klomp summier op haar nek.
“Hoe lyk die man met die boek?” is Essie se eerste woorde.
Alex probeer ongemerk na hom kyk. “Nie te sleg nie. Seker so vyf en dertig. Donker hare, bietjie uitgegroei, krullerig. Klam van die sweet soos almal hier rond.”
“’n Mens kan moeilik verkeerd gaan met ’n man wat lees. Lyk hy vir jou lank?”
Alex begin nou die speletjie geniet. Sy loer onder haar wimpers deur na die man. “Sy bene is te lank vir die ruimte onder die tafeltjie. En hy het ’n yslike paar voete, bruingebrande, harige bene.”
“O, ek is tog nie een vir haarlose mans nie. Loop vra die ou wat hy lees, toe man.”
“Essie, ek is darem nog nie so desperaat nie. Net oor jy en Cassie julle groot liefdes ontmoet het, beteken nie ek moet nou onmiddellik ook voor Kupido se pyltjies swig nie. Dalk moet ek julle kinders se interessante oujoungnooitante word.”
“Jy’s interessant genoeg, sussie. En jy kry nie meer oujongnooiens nie, net vrouens wat toevallig nie getroud is nie.”
“Wel, ek is toevallig nie getroud nie en doodgelukkig met die toestand van sake.” Sy weet egter voor haar siel dis nie die volle waarheid nie. Dit raak haar wel dat haar susters albei hulle groot liefde gevind het en sy is nog alleen. En sy weet dit raak hulle ook; hulle gun haar ook die geluk wat hulle gevind het.
“Ag, Alex, kom nou huis toe, man. Dis nie nodig om dadelik terug praktyk toe te gaan as jy nie lus is nie. Jy kan tog enige plek skryf – dalk kom jou groot deurbraak een van die dae. Ons mis jou.”
“Ek mis julle ook.”
“Gaan vra nou die man, toe?” Essie se laggie klink of sy sommer hier by haar is.
“Ek gaan nie die man vra wat hy lees nie. Koebaai, en liefde vir Henk en Robbie en my pa.” Ja, sy is tog ’n bietjie jaloers op haar jongste sussie. Veilig met haar gesinnetjie, net ’n klipgooi van hulle pa af.
Sy skakel die foon af, maak die dokument waarmee sy besig is oop. Sy staar lank na die woorde op
die wit skerm. Die storie wil maar nie sy loop kry nie. Dis al vir haar of haar karakters deesdae eendimensioneel en vervelig is. Haar reise en al die nuwe ervarings help nie meer nie. Dalk is dit werklik tyd vir huis toe gaan.
Die man oorkant haar het intussen opgestaan. Hy is inderdaad lank genoeg na haar sin. Hy gaan betaal by die toonbank en draai dan om na haar toe, hou sy boek vir haar om die voorblad te sien. Voor sy nog haar asem kan terugkry, draai hy terug en verdwyn met lang treë uit by die deur.
Alex voel of sy aan die brand kan slaan van verleentheid. Die boek wat die man na haar gedraai het, is Deon Meyer se Prooi. Nie ’n vertaling in een van die talle tale waarin Suid-Afrika se gewildste skrywer al vertaal is nie, nee, dis die Afrikaanse titel wat op die voorblad pryk.
Alex gryp verbouereerd na die laaste bietjie peperduur Fanta. Haar binneste is in beroering. Die man is Afrikaans. Hy het elke woord verstaan wat sy oor hom gesê het. En die mooiste bruin oë met die langste swart wimpers wat sy nog ooit aan ’n mansmens gesien het, het vir ’n oomblik in hare gelag.
“Wyn,” sê sy vir die eienaar wat haar effens vreemd aankyk. “Ek het wyn nodig.”
Vir ’n oomblik versag sy streng gesig. “Yes, Madame.”
Sy word nog ’n paar grade warmer. Selfs die restauranteienaar wat sekerlik nie ’n woord Afrikaans verstaan nie, het gekliek wat ’n yslike gek sy van haarself gemaak het.
Alex sak stilletjies op die bankie by die klein restaurant op die stadsmuur neer. Hopelik kom jaag die eienaar haar nie onmiddellik weg as sy niks bestel nie. Sy moet net ’n bietjie eenkant kom, uit die gedrang van die skare wat op die beroemde muur van Dubrovnik se ou stad aan die stap is. En sy moet ’n besluit neem oor die boodskap wat sy vanoggend uit die bloute via Facebook gekry het. Verbeel jou – haar jeugliefde is hier in Dubrovnik en hy wil haar graag sien. En volgens sy Facebook- profiel is hy nog net so aantreklik soos destyds. Maar wie sê hy is nie in ander opsigte ook nog dieselfde nie? Sy moet onthou van die minder aangename dinge, die dinge wat haar destyds bang gemaak het.
Sy strek haar bene en kruis haar enkels. Haar voete wys wit lyne waar gister se sandale haar gevoelige vel teen die kwaai son beskerm het. Sy gaan ná dese interessante patrone op haar voete hê. Hierdie plek se son laat speel nie met hom nie, al is dit al vroegherfs. Sy het gereken hier sal al meer sprake van die mildheid van herfs wees. Dalk
moes sy maar nog ’n bietjie in Skandinawië gebly het; sy is nou eenmaal nie een vir hitte nie. Dis een ding waarna sy nie verlang nie – die skroeiende somerhitte van haar tuisdorp in die Karoo. Maar sy verlang wel na die koel skemering van haar pa se huis wanneer die luike toegeslaan is teen die hitte en die pas van die lewe ’n bietjie stadiger word.
Die hoop dat sy ongemerk ’n bietjie kan sit, beskaam egter, want die eienaar staan reeds langs haar, ’n professionele glimlag op sy nogal aantreklike gesig. “You order?” vra hy. “Orange juice? Apple?”
Haar kop werk vinnig. Sy het alreeds ’n peperduur roomys asook ’n botteltjie water by vorige kafees op die muur gekoop, sy het nie werklik nog sap nodig nie. Maar hierdie man doen nie soveel besigheid soos die kafees wat vroeër op die roete geleë is nie. Die meeste mense het al genoeg verversings geniet as hulle hier verby kom. Haar sagte hart laat haar versmelt. “Orange, molim, asseblief,” probeer sy dapper ’n bietjie Kroaties te voorskyn haal. Van die bekende Europese tale het sy op haar omswerwinge die nodigste woordeskat opgetel om ten minste te wys sy probeer die betrokke persoon se taal respekteer. Maar hierdie taal sit haar ore aan. Daar is net mooi niks wat aan Afrikaans of Engels herinner nie. Die eienaardige kombinasies van konsonante laat haar nogal aan Pools dink. Sy moet onthou om te gaan google oor die tale wat in hierdie streek gepraat word.
“Hvala, dankie,” prewel sy toe die piepklein botteltjie kunsmatig gegeurde lemoensap vir haar aangegee word. Dit kom nou van dink aan die gesin wat die man seker met die kafeetjie hier op die muur onderhou. Sy sit weer eens met onvoldoende lafenis teen die spreekwoordelike plaas se prys. Sy trek haar voete uit die son en laat haar oë gly oor die stroom jong mense wat verby haar gaan. Sy voel skoon oud teenoor die groepe jeugdiges wat laggend en skertsend selfies neem en roomys eet en sommer oor die algemeen sorgeloos lyk.
Meteens breek een van die jonges weg uit sy groep, smyt die houtbankie by die tafel langs haar klaterend op die klipvloer om en verdwyn laggend in die skare. Sy staar hom geskok agterna. Was dit nou nodig? Plein onbeskoftheid, dis wat dit is. Ledigheid, dalk. Of sommer net hormone.
“Ag nee, donner tog.”
Sy ruk amper haar nek af by die aanhoor van die Afrikaanse woorde. Sedert sy ’n paar dae gelede so sleg oorgekom het met die Afrikaanse man in die restaurant, is sy meer bedag op die feit dat jy nie oral in Europa so anoniem in die massas beweeg soos jy graag wil glo nie. ’n Volks- of taalgenoot dop alte maklik tussen al die vreemdes uit.

Dis waaragtig die man van die restaurant. Hy het van êrens gekom en maak nou die bankie weer staan. Sy donker hare krul sweterig in sy nek, groot hande vat sorgsaam aan die ou bankie, asof dit iets kosbaars is.
“Why you do that?” Die eienaar het hom na buite gehaas, staan nou hande op die heupe voor die man.
“Dit was nie ek nie,” antwoord hy verontskuldigend. “Dit was sommer ’n ledige toeris wat dink hy is snaaks.”
“You’re lying. Why are you lying?” Dis laat in die dag en laat in die toeristeseisoen. Die mense hier se lont is seker maar op hierdie stadium kort.
“Ek het nie gejok nie, ek het net probeer help.” Hy het ’n mooi, diep stem met ’n onmiskenbaar Afrikaanse aksent. Dis duidelik dat hy sy klein gebaar nou deeglik berou. ’n Frons keep op sy voorkop en laat die donker wenkbroue amper aan mekaar raak.
Alex se ingebore sin vir regverdigheid laat haar nie toe om die klein petalje passief te sit en bekyk nie. Sy lig haar moeë lyf van die bankie af en voeg haar by die twee manne wat nou lus lyk vir baklei. “Dit was nie hy nie. Dit was sommer ’n verspotte jong man in die skare. Onbeskof,” verduidelik sy in mooi, duidelike Engels.
“Jy ken hierdie man?” vra die eienaar nou ’n bietjie vriendeliker. Hy weet baie goed hy was gelukkig om die piepklein botteltjie koeldrank teen die astronomiese prys aan haar afgesmeer te kry.
“Ek ken hom nie, maar ek het gesien wie so simpel was. Dit was nie hy nie.”
Die eienaar se gesig versag, hy steek ’n hand na die Afrikaanse man uit. “Ek is jammer, Meneer. Toeriste is soms maar baie ongeskik, ’n mens raak later oorgevoelig.” Die man se Engels is goed. Hy is van die jonger geslag, tuiser in die toerismebedryf as die ouer garde.
“Dis niks.” Alex kan sien sy handdruk is stewig. Desmond sal van hom hou. Haar pa kan tog nie ’n man met ’n slap handdruk verdra nie.
“Kom drink ’n koeldrank saam met die dame,” glimlag die eienaar nou. “Op die huis.”
“Ja, dankie. Ek moet die dame seker bedank.” Hy kyk nou vir die eerste keer behoorlik na haar, sy ergernis iets van die verlede.
“Die meisie van die restaurant die ander dag.” Sy oë vonkel ondeund. Regte slaapkameroë wat die man het.
“Inderdaad,” prewel sy verleë.
Hy steek sy hand uit, glimlag breër. “Christiaan Beukes van die Boland, aangenaam.” Sy tande is wit, egalig, sy glimlag lyk opreg.
“Alexandria Mulder van die Karoo. Hallo.”

Het jy al jou Mei Romanzas gaan kry?

 

 

’n Man vol verrassings – Elize Davies

Ses jaar gelede het Mia-Mari ’n duur, pynlike les geleer: agter Wynand se sjarme en sy aantreklike uiterlike skuil ’n agterbakse plannemaker wat nie vertrou kan word nie. Wat hy gedoen het is onvergeeflik. Haar hart is immuun teen seerkry en sy durf nie toelaat dat hy weer deur haar skanse breek nie, maar Wynand het die mag om haar hart ’n tweede keer te vernietig.

 

Liefde vir ’n feëprinses – Didi Potgieter

Inge se nuwe werk as die Jouberts se au pair beteken sy hoef nie meer slapelose nagte oor finansies te hê nie. Sy sal niks doen wat dié standvastigheid kan bedreig nie. Maar aangetrokkenheid tot haar baas, die aantreklike John Joubert, volg nie dié klousule nie en hy is nie by die werkskontrak ingesluit nie.

HET JY GEWEET? Hierdie is die 5de boek in die Parker-reeks!

 

In sy stilte – Felicia Snyman

Sashen en Olivia deel tydelik ’n meenthuis, maar sy bly vir hom ’n raaisel. Hy moet homself elke dag herinner om nie vir haar te staar nie, maar dis nie net haar skoonheid wat hom gevange hou nie. Dit is haar kwesbaarheid wat hom nadertrek.

HET JY GEWEET? In sy stilte volg op In sy arms wat in Januarie 2019 verskyn het.

 

Ek vertrou jou – Ciska Olivier

Yvonne se kêrel verdwyn tussen hoor en sien op Nuwejaar, en sy broer, Kelvin, daag op om sy verdwyning te ondersoek. Die man vryf haar verkeerd op en sy kan nie wag dat hy sy ry kry nie, maar hy is heeltemal te aantreklik wanneer hy die dag besluit om iets anders as ’n suur gesig te trek.

Koop hulle almal HIER

Lizelle von Wielligh praat oor liefde, geloof en haar droomman

Liefde met die eerste oogopslag

As jong meisie het ek ʼn baie spesifieke droomman in gedagte gehad. Hy moes swart hare en ʼn blas vel hê. Dan moes hy ook nie soos ʼn rugbyspeler gebou wees nie, want – só het ek gereken – sal al daardie spiere net eendag vet word en dan sit ek met ʼn kolossale man.

Net voor my matriekafskeid ontmoet ek toe meneer Perfek – uiterlik. Eers het ek gedink ek is die gelukkigste meisie wat leef, maar soos wat die tyd aangestap het, het ek besef hierdie verhouding wil maar net nie werk nie.

Ten einde raad het ek een dag, dit was so twee jaar later, voor my tuinwoonstelletjie gaan staan en tot God uitgeroep om hulp. In my hart het ek vuriglik gehoop die Here sal hom verander sodat ons bymekaar kan pas, maar toe ontvang ek ʼn onverwagse antwoord op my gebed – een wat my wêreld met een sin verpletter het. Hy het kort daarna uit die bloute gebel en net gesê: “Jammer, maar my liefde vir jou het net verdwyn.”

Ek was in sak en as, maar dit was Goddelike ingryping, want so dikwels bevind ons ons in ʼn verhouding wat maar net nie wil werk nie. Ons dink egter ons moet net áánhou bid en áánhou hoop en áánhou glo, maar ongelukkig werk dit selde so uit.

Hierna het ek nie weer kans gesien vir ʼn verhouding en seerkry nie. Ek was alleen en het die Here gevra om asseblief my trouman vir my te stuur, en Hy kan maar hierdie keer kies hoe hy moet lyk. Ek het my les geleer.

Dit was skaars drie maande later toe ʼn vriend my saam met al sy vriende see toe genooi het. Aanvanklik wou ek nie sy uitnodiging aanvaar nie, omdat ek geweet het hy het ʼn oog op my en ek wou hom nie vals hoop gee nie. My ma het my gelukkig anders oortuig en gereken dit sal my goeddoen ná my liefdesteleurstelling.

Ons het die aand laat by die see aangekom. Almal was in die sitkamer en Tinus het gelê en TV-speletjies speel. Die oomblik toe ek hom sien, het ek dadelik geweet hy is die een.

Vol vreugde het ek vir die Here gevra: Maar wat nou? Ek kan tog nie na hom toe gaan en vir hom sê hy is my trouman nie. Ons het nog nie eens ʼn woord met mekaar gepraat nie en hy gaan dink ek is die kluts kwyt. Verder het ek nie eens geweet of hy ʼn Christen is nie. Ek het toe baie mooi gevra of die Here nie asseblief vir hom sal sê dat ek sy trouvrou is nie.

Tinus het egter gedink ek is sy vriend se meisie, en soos dit ʼn goeie vriend betaam het hy anderpad gekyk. Twee dae later het hy egter besef daar is niks tussen ons nie. Hy het toe begin wonder of ek nie dalk sy lewensmaat is nie en het daaroor gaan bid, maar soos Gideon wat die wolvliesie uitgesit het, wou hy ook ʼn teken hê. Hy het gevra as ek sy trouvrou is, moet ek die volgende dag eerste aan sy hand raak – ʼn byna onmoontlike teken vir ʼn skaam meisie soos ek (gelukkig is ek nou nie meer so inkennig nie!)

Maar die Here is getrou. Die volgende dag het ons toe in die see gaan swem. Ek was daar net waar die branders breek en hy weer op ʼn sandbank ʼn entjie weg. Ek kon nie daar uitkom nie en het niksvermoedend my hand na hom uitgesteek en hom om hulp gevra. Hy het my skepties aangekyk en ek onthou nog so goed wat ek op daardie oomblik gedink het: Jinne, ou. Help my net. Dis mos nie ʼn groot ding wat ek van jou vra nie. Min het ek eintlik geweet hoe groot die oomblik is.

Hy het sy regterhand vir my gegee, maar niks laat blyk nie. Was dit toeval? het hy gewonder en dit raadsaam geag om eers weer met die Here daaroor te gaan praat. Die Here het toe ʼn Psalm en Spreuke 31 van die knap vrou by hom laat opkom.

Ek sal nooit die aand vergeet toe hy langs my op die bank kom sit het nie. Hy was baie ongemaklik toe hy my vertel het ek is sy trouvrou – nie seker hoe ek dit gaan hanteer nie – terwyl ek net al breër geglimlag het, want ek het dit al die eerste aand geweet. Ook was die Skrifgedeeltes so in die kol. Die Psalm was die een wat ek gelees het toe ek vir ʼn lewensmaat by God gesmeek het. Dit sê so mooi: Die Here het jou smeekgebed verhoor. En Spreuke 31 lê my al van kindsbeen af na aan die hart.

Maar ons ontmoeting was soveel meer as net liefde met die eerste oogopslag. Ons het dadelik ge-click. Dit het as’t ware gevoel of ons die draad opgetel het waar ons dit vantevore neergesit het, maar daar was nie ʼn vroeër nie.

Ons is besonder bevoorreg om nou al amper vyftien happily ever after-jare te hê. Niemand verstaan my soos hy nie. Hy is my beste vriend en gee die lekkerste drukkies in die hele wêreld. En hy lyk glad nie soos wat ek as jong meisie gedink het my droomman moes lyk nie, maar ek het nog nie ʼn aantrekliker man as hy op die aardbol raakgeloop nie. God weet beslis beter!

 

April Romanzas nou beskikbaar!

Windjagter – Wilreza Smit-Theron

Karli beskou haar tyd op Walvisbaai as ’n Eat Pray Love-sabbatsreis. Sy wil net dinge doen waarvan sy hou en slegs aan die mense dink vir wie sy lief is. Maar haar mentor tydens hierdie tyd, Maks, maak romantiese gevoelens in haar wakker, versorg haar en help haar om haar eie skoonheid te sien. Hy voel soos die huis waar haar hart hoort

 

Weer eens Lilly – René van Zyl

Lilly maak sedert graad elf besluite met haar kop en ignoreer haar hart
heeltemal. Maar blykbaar het haar hart voete van sy eie en loop waar hy wil.
Veral agter haar eerste liefde, Migael, en ou herinneringe aan.

 

Lekkerder as sjokolade – Corné van Rooyen

Leroux is beslis een van daardie mans waarteen haar ma Riana altyd
gewaarsku het. Té aantreklik, té ryk, té wonderlik vir woorde. In kort, te goed om
waar te wees en as sy nie oppas nie, is sy verlief voordat sy dit weet, maar
gelukkig vir haar, is sy immuun teen mans.

 

Die ordeskepper – Bep du Toit

Carien het dringend ’n werk nodig, dus aanvaar sy die pos as Marco
se huishoudster. Haar verwarrende gedagtes vir Marco skuif sy op die
agtergrond, want dit pas nie in haar geordende lewe nie. Sy sal opdragte uitvoer,
’n professionele afstand behou en enige gevoelens vir hom in die kiem smoor.

 

Slegs R95 by toonaangewende handelaars en lapa.co.za.

Jy kan ook die e-boek teen R81 koop!

 

 

 

 

Goue meisie – Mari Roberts

Sy frons en kyk skerp na hom; ’n gedagte skiet haar te binne. “Thomas, het jy my laat ondersoek?”
Sy kop ruk op en dan lag hy saggies. “Jy lees hopeloos te veel speurverhale.”
“Ek lees nooit speurverhale nie, maar ek is blond, nie stupid nie,” sis Melanie verontwaardig. “En jy het my nog nie geantwoord nie.”
Hierdie keer verbeel sy haar nie die blos op sy hoë wangbene nie en sy pers haar lippe opmekaar. “Jy het sowaar . . .” Verder kom sy nie, want die volgende oomblik staan Thomas voor haar, sy oë dringend in hare.
“Ek moes,” erken hy en vee moedeloos oor sy gesig.
“Hoekom?” vra sy verstom. “Word almal wat saam met jou op ’n boot ry, se agtergrond ondersoek?”
“Nee.”
Sy gooi haar arms in die lug en voel hoe die woede in elke porie van haar liggaam begin kook. “Nou verduidelik asseblief vir my hoekom.”
“Melanie.” Hy vee met sy hande deur sy hare, kyk dan dringend na haar. “Ek het ’n besigheidsproposisie vir jou.”
“Ekskuus?” Sy gaan sit op die bed en kyk na Thomas asof hy so pas aangekondig het dat sy haar hare moet afsny.
Hy kyk dak toe terwyl ’n spiertjie in sy wang spring.

“Trou met my.”

RomanzaLiefde: Maart e-boeke nou beskikbaar!

Slegs R35.00

Om met jou te dans – Ernalize du Toit

https://lapa.co.za/om-met-jou-te-dans-hougoed-romanzaliefde

Tanya ontmoet die gevaarlik aantreklike Albert terwyl sy op vakansie is en van meet af laat hy haar hart vinniger klop. Maar ’n verhouding met hom is totaal buite die kwessie want hy is haar pa se vyand en familie moet tog sekerlik eerste kom?

Bonuskortverhaal:

Hougoed − Didi Potgieter

Toe Jeanne baie later die vrou met haar volledige stel Royal Albert-koppies, in sneespapier toegedraai, wegstuur en die winkel sluit, voel sy geborge. As sy eendag haar oë toemaak, sal dit sulke oomblikke wees wat sy onthou. En sy sal altyd dankbaar wees vir Frederick Rost en sy insig en liefde, drome wat nie oud word nie, vir Hawaiian-pizza, vliegtuie en vir toeval.

 

’n Tweede kans op liefde – Magda Fourie (debuut)

https://lapa.co.za/tweede-kans-op-liefde-vlakvark-op-haar-troudag

Ben is ʼn onderwyser. Alexa is ʼn ma op ʼn missie. Verwarrende omstandighede gooi hierdie twee saam in ʼn benarde situasie. Kan hulle in die harwar van angs en paniek werklik iets meer in mekaar te siene kry? Is daar ook vir hulle werklik ʼn tweede kans vir liefde?

 

Bonuskortverhaal:

‘n Vlakvark op haar troudag – Elize Davies

Vandag moes Mitzi se troudag gewees het. Sy sou vanoggend in ’n skuimbad geweek en haar vriendinne sou gehelp het om haarself mooi te maak voor sy haar droomtrourok aantrek en in die kerk trou beloof aan die man wat sy liefhet. In plaas daarvan sit sy in die boendoe en ’n vlakvark het vir haar kom kuier.

 

Maart Romanzas nou op die rakke!

(ook beskikbaar as e-boeke)

 

Goue meisie – Mari Roberts

Die eerste persoon wat Melanie op die boot na haar nuwe lewe ontmoet is ’n ongeskikte samaritaan, Thomas. Sy loop hom ook weer op die eiland raak, maar skielik is hy anders. Hierdie nuwe Thomas, spelerig en ontspanne, maak haar verbouereerd. ’n Befoeterde man kan sy eerder hanteer.

 

Elke dag, vir altyd – Dina Botha

Die aktrise, Lea, het drie punte op haar doenlysie: rus, vrede en ’n Afrika-sonbrand. Maar sy het ook ’n metgesel nodig vir haar grootouers se sestigste huweliksherdenking, dus klop sy by Human Coetzee se arbeidsburo aan. Sy vind hom uiters aantreklik, maar hy is duidelik die een man op die planeet wat nie onder haar bekoring val nie.

 

Toskane roep my hart – Malene Breytenbach

In Toskane ontmoet Daniela die kunstenaar Franco Farini, die kleinseun van ʼn oud-krygsgevangene in Suid-Afrika, wat fresco’s teen die mure van haar droomkapel geskilder het. Hy is onweerstaanbaar en gesog, net soos sy voorvader. Is sy bestand teen sy aantrekkingskrag of sal sy soos haar ouma haar hart aan ’n Farini verloor?

 

Voor die donker kom – Salome Schutte

Sewentien jaar gelede is Katrien en haar gesin gedwing om Kleinplaas te verlaat. Nou behoort dit aan die magtige Swart-gesin. Katrien droom daarvan om die plaas weer te sien, asook die befaamde skrywer, Chrisjan Swart wat al vanaf kleintyd by haar spook. Sal sy egter sterk genoeg wees om weer van hom af weg te stap?

 

Slegs R95.00