Want die hart weet – Elsa Winckler

by Romanza 0 Kommentaar

Simoné kyk op haar horlosie. Dis al kwart voor vier en daar is nog geen teken van iemand wat lyk of hy of sy oor wynetikette wil gesels nie. Jody was baie vaag, sy weet nie eens of sy vir ’n man of ’n vrou wag nie. Die kelner bring haar koffie wat sy bestel het en sy haal haar sketsboek en ’n potlood uit.

Die koffiewinkel is in ’n ou huis wat omskep is, en sy het ’n tafel gekies in een van die kleinerige kamers sodat sy en wie ook al met haar wil gesels, ’n bietjie privaatheid kan hê.

Haar hand begin teken nog voor sy baie daaroor dink. Minute later staar sy verstom na die tekening. Verbouereerd blaai sy vinnig om na ’n skoon bladsy. Dis asof sy ’n flippen one-track mind het en net aan een ding . . . oukei, maak dit net een mens dink. Dis tog heeltemal belaglik.

Daar is ’n beweging by die deur en sy kyk terloops op. Die volgende oomblik stik sy in die sluk koffie wat sy so pas geneem het. Wat op aarde soek Wessel Barendse op ’n Dinsdagmiddag in ’n koffiewinkel op die dorp? Hy gesels met die kelner en sy rug is vir die oomblik na haar gedraai.

Tensy … Simoné trek haar asem skerp in. Natuurlik. Jody. Dis só ’n klassieke Jody-bewimpeling, as sy nie so vies was nie, het sy gelag. Sy kan nie wag om vir Sabrina en Katryn hiervan te vertel nie. Dis presies die soort ding wat Jody met beide van hulle en met Josh gedoen het en vandag is al drie van hulle getroud!

Wel, sy wat Simoné is, is nie onnosel nie en sy kan op ’n afstand sien die afspraak is een van Jody se nie-so-subtiele pogings om vir haar ’n man te kry.

Sy hoes nog, toe sy die paar skoene langs haar tafel opmerk.

“Simoné.”

Met ’n laaste hoes lig sy haar oë. Flippit, die man se blou oë het maar net ’n manier om haar binnegoed in jellie te verander.

Sy gryp haar sketsboek en staan vinnig op terwyl sy haar handsak oor haar skouer hang. “Hierdie is nou weird verby. Kom ek raai. Jody het jou gebel en vertel van iemand wat die wonderlikste wynetikette vir jou kan ontwerp?” vra sy sonder om te groet.

Hy lig ’n wenkbrou en vou sy arms. “Nie in daardie presiese woorde nie, maar min of meer.” Sy kop draai en hy kyk om hulle rond. “Ek neem aan jy is die persoon met wie ek daaroor kan gesels?”

Sy gooi haar hand moedeloos in die lug. “Soos ek sê, weird! Ek is jammer jy het jou tyd gemors. Soos ek haar ken, het sy jou heel waarskynlik oortuig jy het nuwe etikette vir jou wyne nodig.” Sy beweeg deur se kant toe. “Jody het hierdie belaglike idee in haar kop om al haar peetkinders getroud te sien. Wanneer enige iemand wat haar goedkeuring wegdra in haar visier kom, beweeg sy hemel en aarde om die persoon aan een van haar peetkinders voor te stel. Ek is ongelukkig een van drie wat nog nie getroud is nie en sy het besluit jy . . .”

Berge val op haar. Dis een ding om te dink aan wat Jody besig is om te doen, dis ’n heel ander ding om dit hardop voor Wessel te sê.

“Ek is wat?” vra Wessel fronsend, duidelik heeltemal onbewus van Jody se planne.

Simoné hap in die lug. Hoe verduidelik ’n mens Jody aan iemand? “Sy het besluit jy is … jy is … wel, ’n goeie idee vir ’n man vir my.”

Verskillende emosies gly oor sy gesig – verstomming, irritasie en uiteindelik, wat sy glad nie verwag het nie, lag hy. ’n Kuiltjie duik vir ’n millisekonde in sy wang voor dit weer verdwyn. “So dís waarmee sy besig is. Ek wonder nou nog hoekom ek haar Knysna toe moes neem.”

Simoné druk haar hande teen haar gloeiende wange. “Ek het nie toe gedink sy beplan iets onderduims nie! Die pennie drop nou eers maar sy was heel waarskynlik toe al aan die konkel. Ek is jammer. Jody is my gunstelingmens, ek sal oor warm kole vir haar loop, maar as sy eers ’n idee in haar kop gekry het …”

My eerste manuskrip is klaar, wat nou? – Elsa Winckler

My eerste manuskrip is klaar, wat nou? – Elsa Winckler

Jou storie is klaar geskryf, jy is opgewonde, maar hoe oortuig jy ’n uitgewer om jou manuskrip uit te gee? Dis ’n lang proses en vra vir ’n goeie skeut geduld en gewone outydse maniere. Wees respekvol, wees ordentlik en onthou om te skryf is ’n lewenslange leerskool, jy gaan nooit alles weet nie.

Ek deel graag met julle ’n paar belangrike moets en moenies wat ’n mens in gedagte moet hou wanneer jy ’n uitgewer nader.

  1. Besluit aan watter uitgewer jy jou manuskrip wil stuur. Alle uitgewers het ’n webwerf en daar sal jy ’n goeie idee van min of meer watter tipe boeke die betrokke uitgewer uitgee. Jy kan jou manuskrip na meer as een uitgewer stuur, maar maak seker wat die uitgewers se beleid is. Sommige uitgewers vra baie spesifiek dat jy nie jou manuskrip aan ’n ander uitgewer stuur terwyl hulle dit oorweeg nie.
  2. Alle uitgewers het ’n afdeling ‘Manuskripvoorlegging’ op hulle webwerwe. Hier kan jy presies uitvind wat hulle verlang – die lettertipe, die aantal woorde, of jy dit moet pos en/of ook per e-pos kan aanstuur. Vergewis jou hiervan voor jy jou manuskrip aan ’n betrokke uitgewer stuur.
  3. Stuur ’n dekbrief saam met jou manuskrip waarin jy jou kontakbesonderhede gee, die titel van jou manuskrip, die teikenmark, ’n kort opsomming van jou storie, enige publikasie-agtergrond wat jy het en die woordtelling. Gee kort, relevante inligting oor jouself (die feit dat jy baie lekker kos maak, is byvoorbeeld nie relevant nie, tensy jy ’n kookboek skryf).
  4. Moenie jouself met bekende skrywers soos byvoorbeeld Deon Meyer of JK Rowling vergelyk nie.
  5. Gebruik jou eie idees, jou eie storie en vertel dit in jou eie stem, moenie bekende stories soos Harry Potter of die Twilight-reeks of enige ander bekende televisiestorie oorvertel nie.
  6. Lees en herlees jou manuskrip en dekbrief en maak seker daar is nie foute of tikfoute in nie.
  7. Moenie jou e-pos of manuskrip in hoofletters skryf nie. Hoofletters beteken jy skree die hele tyd.
  8. Maak gebruik van paragrawe.
  9. Gebruik leestekens korrek.
  10. Aanvaar jou manuskrip is een van baie ander en dit gaan ’n paar maande neem voor jy enige terugvoering kry.
  11. Wees daarop voorbereid om ’n paar keer ‘nee’ te hoor voor jy uiteindelik ’n ‘ja’ kry.
  12. Vermy enige uitgewer wat van jou verwag om vooraf iets te betaal. Uitgewers betaal jou, nie andersom nie.
  13. Die Engelse mark is baie moeiliker, daar is soveel meer uitgewers, soveel meer skrywers. Dis baie belangrik om vooraf seker te maak jy kies die regte uitgewer vir jou manuskrip.

Dis ’n wonderlike gevoel wanneer jou manuskrip aanvaar word en jy en die uitgewer begin om saam te werk. Maar dieselfde reëls geld nog steeds – wees geduldig, wees respekvol, en onthou jou maniere. Jy is nie die enigste skrywer nie.

My beste raad? Sit en skryf. Dis ’n eensame werk, een wat jou elke dag uitdaag, maar die gevoel wanneer jy uiteindelik die gedrukte boek in jou hand hou, maak alles die moeite werd.

Want die hart weet is die vierde boek in Elsa se wonderlike nuwe Jody-reeks. Hier is die volledige reeks, beskikbaar by www.lapa.co.za 

Januarie 2019: Liefde daag dikwels ontydig op!

’n Ontydige soen – René van Zyl

Minette is gefokus op haar loopbaan en die prysgeld wat haar redakteur aanbied vir ’n groot scoop. Mans is nie deel van haar onmiddellike planne nie, dan kyk sy in die mooiste paar blou oë vas!

BONUSKORTVERHAAL:

Op die nippertjie – Jolené de Koningh

Jansie sal maar wag tot die regte man sy verskyning maak voor sy die pad na die kansel waag. Sy het nie verwag dat die ‘regte man’ laat vir haar vriendin se troue sal opdaag nie.

’n Ontydige soen is hier beskikbaar:

Val vir sy hart – Antoinette Venter

Bienkie het die twyfelagtige voorreg om voor Riaan Smit se voete te val. Hy is baie aantreklik, maar hy laat vermetel soos die eufemisme van die eeu voel. Die man is ongeskik, arrogant en verwaand, maar sodra sy hom leer ken sien sy stukkies goud in die man raak.

BONUSKORTVERHAAL:

Valentyn – Penelope Erasmus

Lydia voel flou en kan amper nie ’n woord uitkry nie. Haar hoërskoolliefde was altyd fris gebou, maar sy lyf is nou voller, dié van ’n man.

Val vir sy hart is hier beskikbaar:

Toe vind ek jou – Ilze Beukes

Hy trek haar aan haar hand van die bank af op. “Kom ons gaan eet iets. Ek is ook flou van die honger. Sorg dat jy soggens eet.” Sy stem klink besorg.

Sy knik. “Ek sal so maak.”

“Wat ek eintlik wou kom sê, is dat Amanda se dogtertjie netnou met ’n keisersnee gebore is.”

“Ag, Moeder! Het alles goed afgeloop? Almal oukei?”

“Ja, dit gaan goed met albei. Ons gaan steeds vanaand inloer?”

“Ja, asseblief.”

Olivia gaan sit saam met Jean-Luc by ’n tafel in die skaduwee aan die buitekant van die restaurant. Die soet koeldrank laat die bewing in haar binneste bedaar. Sy doen maar wat sy haar lewe lank doen, onderdruk haar gevoelens en ontsteltenis. Alles wat so pas gebeur en haar sielkundig onderstebo geklap het, onderdruk sy om later te oordink. Sy vertel van die funksie, die skattige baba en dat almal gelukkig en tevrede was. “Amper vergeet ek, Luchrisha stuur groete.”

’n Spiertjie begin in sy kakebeen spring en hy word bleek. “Dankie.”

Daar heers ’n kort stilte voordat hy vra: “Ken jy die omgewing?”

“Nie regtig nie. Ons familie bly almal in Malmesbury se wêreld. Dis waar ek as kind die meeste skoolvakansies gaan kuier het.”

“So dit was net jy en jou ma in die Kaap? Al die jare?”

“Ja.”

Sy oë gly oor haar gesig, kyk aandagtig. “Jy is maar ’n geslote boek, of hoe?”

“Min of meer soos jy met Luchrisha?”

Sy gesig raak bleker. “Touché, jy het gehoor.”

Olivia knik. “Ek is ook ’n goeie luisteraar.” Sy glimlag.

“Sal onthou. Het jy ’n trekpleister wat in die Kaap agtergebly het?”

Haar hart spring uit ritme en sy voel die hitte van sy woorde in haar opklim. Hoekom sou hy wou weet? Sy lag dit af. “Daar is nie so iets nie.”

Hy kyk stil na haar. Waaraan sou hy dink?

“Hoe laat is besoektyd vanaand . . . by die hospitaal, bedoel ek?”

“Seweuur, ek kry jou so twintig voor sewe.”

“Ek sal gereed wees, dankie.” Na ete stap sy terug na haar veilige hawe. Sy gaan lê op die bank, voel oorweldig deur haar emosies. Die ontmoeting met Mia en nou haar pa. Dan die gevoelens wat sy besig is om vir Jean-Luc te ontwikkel, maar sy hart is steeds gebreek. Hoe gaan sy ooit die moed bymekaarskraap om haar pa te konfronteer as hy net met sy teenwoordigheid so ’n uitwerking op haar het?

 

Eerste liefdesverhale van 2019!

Want die hart weet – Elsa Winckler

Simoné glo sy is ’n doodgemiddelde kunstenaar wat nooit êrens sal kom nie, maar aanvaar nietemin ’n opdrag van Wessel om nuwe botteletikette vir sy wyne te ontwerp.

Sy en Wessel weet Jody, Simoné se peetma, smee allerhande plannetjies om hulle aan mekaar af te smeer en maak ’n onfeilbare plan om die familie te flous. Tog raak Wessel verslaaf – nét verslaaf – aan Simoné, terwyl sy hom liefkry. Maar die reëls van hulle ooreenkoms sal sy nakom en hom laat gaan, al breek haar hart.

Toe Wessel uiteindelik besef sy hart het die oorhand oor sy verstand gekry, is hy bevrees dit is dalk te laat om weer Simoné se guns te wen …

 

Perfek vir my – Marilé Cloete

Cassandra gaan toer teen haar beterwete saam met Essie en Henk en die onuitstaanbare Francois deur die Karoo. Toe sy hoor haar sus en swaer wil haar en die onmoontlik aantreklike Francois afpaar, sien sy rooi. Sy soek immers nie ’n man nie.

Maar Francois, wat haar rustige ekwilibrium kort voor lank opfoeter, gee buitengewoon baie om vir sy ou hond, Lea, en begin so om die ys rondom Cassie se hart te smelt.

Van ’n verhouding en verdere kontak is daar hoegenaamd geen sprake nie. Maar Lea se opvolgbesoek lê voor … Die ding is net, sal Cassie kans sien om ietwat oneties in haar eie spreekkamer op te tree?

In sy arms – Felicia Snyman

Delia keer terug plaas toe ná ’n onsmaaklike insident in die buiteland, en ontmoet die aantreklike Adriaan. Hy kuier gereeld op die plaas en haar hart begin gou soos ’n akrobaat s’n klop as hy in die omgewing is.

Maar Adriaan het bagasie uit die verlede waarmee hy nie wil vrede maak nie en dit kortwiek alle kanse op ’n verhouding tussen hulle. Boonop sien hy rooi oor haar vriendskap met sy stiefbroer.

Toe hy uitvind sy help sy stiefma om die erfplaas te behou, onttrek hy heeltemal van haar. Al breek haar hart, sien sy in elk geval nie vir so ’n stiksienige mansmens kans nie.

Of sal die bordjies verhang kan word?

Toe vind ek jou – Ilze Beukes

Olivia se pa het sy rug jare gelede op haar en haar ma gekeer, en sy gaan werk by Maraisville om hom te konfronteer. Sy ontmoet die hartebreker Jean-Luc en onmiddellik is daar ’n vonk tussen hulle. ’n Deel van sy hart behoort egter nog aan die beeldskone Luchrisha, en Olivia besluit om hom liewer te vermy.

Alles verander toe haar pa toevallig uitvind wat sy verwantskap met haar is, en Luchrisha haar troefkaart speel.

Olivia se hart smag na Jean-Luc maar dit is duidelik hy voel nie dieselfde oor haar nie. Maar hoekom weier hy dan om hulle byna te intieme vriendskap te verbreek? Is daar dan dalk tog hoop vir hulle?

In die sterre geskryf – Frenette van Wyk

Chantilly Dubois bevind haar teen haar sin as Papillon op ’n seerowerskip. Hulle word egter deur ’n ander seerowerskip oorrompel en sy moet aanskou hoe haar liefdesdrome in bloed voor haar wegsypel. Maar Papillon neem ’n eed dat sy op El Capitàn sal wraak neem, hoe lank dit ook al duur, haar dag sal kom.

Maande lank, oor oseane en selfs aan die Kaap de Goede Hoop, te midde van groot gevare en ontbering, volg sy hierdie man wat haar geluk gesteel het. Sy verontagsaam selfs die Kaapse goewerneur se besluite oor wat verder in haar lewe moet gebeur.

El Capitàn, daarenteen, sit sy soektog voort na die Peregrina, ’n gesogte pêrel wat die toekomstige Spaanse koningin toekom as deel van haar bruidskat.

Toe hulle paaie weer kruis, moet Papillon teenoor haarself erken dat die wraak wat sy gekoester het stadig maar seker gemengde gevoelens geword het. Hoe anders, in die aangesig van ’n man wat so sterk en dapper sy posisie handhaaf te midde van ’n ruwe klomp seerowers? Is dit daaroor of bloot omdat sy nie langer teen sy manlike aantrekkingskrag kan veg nie? Haat sy hom of het sy hom liefgekry? Dit is die vraag wat Papillon nie beantwoord kry nie.

Splinters van liefde – Alma Carstens

 Splinters van liefde is ’n samestelling van drie van Alma Carstens se vorige Romanzas, Kaapse draai, Tyd sal leer en Luca se obsessie. Dit is Alma op haar beste: fyn uitgewerkte storielyne, diepgaande karakterisering en interessante plekke waar die verhale afspeel.

Kaapse draai:

Lani gaan Kaap toe om vir ’n maand lank saam met ’n wildvreemde boer op sy plaas te bly. Maar waarom sou ’n man wat so aantreklik is, dit nodig vind om vir ’n vrou te adverteer?

Tyd sal leer:

Siënna gaan soek ’n uitkoms vir haar probleem in Malawi. Gou is haar besoek veel meer ’n avontuur as ’n vakansie. Is Marco die oplossing vir haar probleem en die sleutel tot haar vryheid?

Luca se obsessie:

Miranda weier om net nog ’n merkie te word op die kerfstok van ’n lenige Italianer wat op ’n dag haar bloemistewinkel binnestap. Liefde is nie vir haar onderhandelbaar nie. Vir hom blykbaar ook nie.

Alma Carstens en haar man woon die afgelope drie jaar in Bangkok, Thailand waar Jacques as regsadviseur vir ’n Britse maatskappy werk. Stories skryf en lees was nog altyd vir haar meer as net ’n stokperdjie, maar deesdae is dit ook ’n noodsaaklikheid wat help met die verlange na hul kinders in die Kaap

Verband op sy hart – Ciska Olivier

Verband op sy hart – Ciska Olivier

“Ja?” antwoord Annabel sonder om van die rekenaar af weg te kyk toe daar ’n klop aan haar kantoordeur is.

Toe daar nog geen reaksie vanuit die deur kom nie, kyk sy op. Haar vingers ruk tot stilstand op die sleutelbord. Dit voel of die kantoor te klein raak en al wat sy onthou, is Cornelia se woorde die vorige aand. Deurdringende blou oë. Die paar wat egter op haar gerig is, behoort aan die man aan wie sy toe gedink het.

’n Lang oomblik staar hulle net na mekaar voor hy sy keel skoonmaak en breed glimlag. “Dis ’n aangename verrassing.”

Sy sluk en ruk haarself reg, staan dan vinnig op. “Ek is nie seker hoekom nie, maar hallo.”

Die kuiltjie wat in sy linkerwang keep, trek haar oë soos ’n magneet. Haar maag maak ’n bollemakiesie en haar hart het haar heeltemal verlaat.

“Jy lyk goed. Ek het natuurlik nie besef dat jy die vuurvreter is waarteen ek gewaarsku is nie.”

Dit ruk haar aandag terug na sy oë en onseker of sy verontwaardig of gevlei moet voel, skud sy haar kop. “Dit beteken?”

“Die verkoopsagent het genoem dat . . .”

“Moet nie sy naam in my teenwoordigheid noem nie,” bars sy verontwaardig uit, haar reaksies op hom tydelik vergete. “Ek moes dit geweet het. Die lae . . .” Sy keer haarself en moet haar asem stadig intrek en haar gebalde vuiste met moeite ontspan. “Ek sal dit waardeer as jy enigiets wat hy oor my te sê gehad het vir jouself hou. Waarmee kan ek help, Richard?”

Die ondersoekende uitdrukking in sy oë vertel haar dat hy nie die saak daar wil laat nie, maar hy knik tog na ’n oomblik en wys na die stoel voor haar lessenaar. “Mag ek maar sit?”

Sy vergeet haar iesegrimmigheid teenoor Darius. “Sekerlik. Koffie?”

Die verrassing om hom ná sewe jaar weer te sien en die feit dat hy nog net so sondig aantreklik is, maak haar ongemaklik. Des te meer omdat haar liggaam skielik weer vir haarself vreemd voel. Sy moet keel skoonmaak voor sy kan praat. “Hoe kan ek help?”

Hy glimlag en skud sy kop. “Dit gaan interessant wees. Hoe gaan ek en jy saam in hierdie besigheid werk?”

“Wat bedoel jy?” Terwyl sy dit vra, besef sy egter dat hier moeilikheid kom. Veral toe sy onthou wat hy oomblikke tevore oor die agent gesê het.

“Ek het die hotel gekoop, Annabel.”

’n Duisend gedagtes skiet tegelykertyd deur haar kop, maar die mees prominente een is: net nie dit nie.

“Ek en jy sal dus iets moet uitwerk oor ons geskille.”

Sy skud haar kop in ongeloof en druk haar vingerpunte teen haar slape. “Dis al wat ek nou nog nodig gehad het.” Sy kyk op. “Hoekom het jy my nie vroeër gewaarsku nie?”

Sy donker wenkbroue trek op. “Ek? Hoe presies moes ek jou gewaarsku het en waarteen? Ek het nie eens geweet jy is die bestuurder nie.”

“Niemand het my naam genoem nie?”

“Nie in soveel woorde nie,” sê hy stadig.

Met gevoude arms leun sy terug in haar stoel. “Wel, jy weet baie goed dat ek nie van jou eiewysheid en baasspelerigheid hou nie. Ek is seker dit het net verdubbel sedert ek jou die laaste keer gesien het. Is jy alleeneienaar?”

Hy grinnik. “Ek sien jou eerlikheid is ook nog net so vlymskerp. As jy van die hotel praat, ja, ek is alleeneienaar, maar nie net van hierdie een nie.”

“Ook nog net so trots soos altyd.”

“Gaan ons twee regtig weer stry, Annabel?”

“Ek kan nie onthou dat enige van ons gesprekke ooit nié in ’n argument ontaard het nie.”

Hy knik. “Dis dalk so, maar intussen het ons albei darem seker al iets bygeleer?”

Dit grief haar dat hy reg is. Sy weet sy het al intussen geleer om baie meer geduld aan die dag te lê en beuselagtighede nie toe te laat om haar so vinnig om te krap nie. So hoekom het sy dan so lus om met hom te stry?

Daar is ’n klop aan die deur en hulle koffie word ingebring.

Sy wag tot die deur weer toegaan. “Nou goed. Jy is reg. Ek is seker daarvan ons kan soos twee beskaafde mense oor die besigheid beslis. Ek wil net een puntjie vroegtydig uit die weg ruim.”

“Dit is?”

“Het jy geweet ek wil aandele koop?”

Die verrassing op sy gesig staaf haar vermoede dat Darius daardie brokkie inligting doelbewus verswyg het.

“Ek is jammer. As ek geweet het, sou ek met jou kontak gemaak het.”

“Jy sou?”

Hy glimlag effens. “Ons moet almal iewers begin.”

Sy knik, maar woede teenoor Darius groei in haar binneste.

“Ek is ernstig.”

Verband op haar hart is hier beskikbaar:

Gelykbreek-liefde – Ernalize du Toit

Gelykbreek-liefde – Ernalize du Toit

“Hulle sê ’n mens kry nie ’n tweede kans om ’n eerste indruk te maak nie, maar kan ek dalk weer probeer? Kan ek pleit om vergifnis?” vra ’n stem naby haar.

Behati kyk op in twee helderblou oë. Sy oë is ’n ongewone kombinasie met sy donker hare. Sy oorweeg om haar hardgebak te hou, maar haar hart vermurwe. Sy sien iets sags en boetvaardigs in sy oë.

“In ’n boekwinkel kan ek jou seker enigiets vergewe. Of ek dit wel gaan doen, is nog nie ’n uitgemaakte saak nie. Wat lees jy?” ’n Man se boekrak of gebrek daaraan was al dikwels in die verlede vir haar ’n waterskeiding.

“Ek het gedink ek moet dalk in ’n kunsboek belê?” Hy lig sy wenkbrou vir haar. “Maar ek lees ook graag misdaadromans.”

“Ek kan ’n paar kunsboeke aanbeveel, maar ek dink dit is ’n hopelose saak. ’n Mens kan nie ’n padda in ’n prins verander nie. Party mense kan jy mooi aantrek, maar jy kan hulle ongelukkig nêrens heen neem nie.”

“Eina! Maar ek sal die pak moet vat. Behati, ek weet regtig nie wat my besiel het nie. Ek het jou dadelik raakgesien toe ek by die deur inkom en wou só graag met jou praat. Ek het nie ’n idee gehad wat om vir jou te sê nie en toe ek na die kunswerk voor my kyk, kon ek nie aan een sinvolle ding dink nie. Ek moes maar net my mond toegehou het, dan kon die donkie dalk vir ’n perd deurgegaan het, of hoe?”

Behati glimlag. Haar naam klink so anders uit sy mond. “Ek is dankbaar dat jy nie geweet het ek is die kunstenaar nie, want dan sou jy nie jou eerlike opinie gegee het nie. En ek verkies eerder dat jy sê wat jy dink. Daardie skildery is in ’n heel ander styl as baie van my werke, maar ek probeer juis myself uitdaag met verskillende style en mediums.”

“Ek het nie jou naam herken nie, maar ek het al van jou kunswerke aanlyn gesien.”

“So jy is nie totaal anti-kuns nie?”

“Inteendeel, jy sal verras wees om te sien watter vreemde en interessante kunswerke ek in my huis het. Ek koop graag kuns, hoewel ek nie die verskil ken tussen Picasso en Portchie nie. Wil jy nie asseblief ’n drankie saam met my kom drink nie, dan kan jy my gebrekkige kunskennis uitbrei?”

“Ek het eintlik ’n vroeë aandjie met my liefdesromans in my pajamas en koeipantoffels beplan, maar een drankie kan seker nie skade doen nie. En as daar een ding is wat ek die heelal skuld, is dit om die publiek se kennis en liefde vir kuns uit te brei. Laat ek net gou my boeke betaal.” Genugtig, Behati, is dit nou nodig om voor ’n wildvreemde man van jou pajamas te praat! Die geamuseerde uitdrukking op sy gesig wys vir haar dat hy hom die prentjie kan voorstel. Sy vroetel met haar beursie om haar verleentheid te verberg.

Gelykbreek-liefde is hier beskikbaar:

Opa! vir die liefde – René van Zyl

Sy word ligdag opgeklop. “Athina.” Dis Cristos se stem.

Sy loer vaak-vaak deur die venster af na waar hy voor haar winkel staan. Hy en die einste Jason wat breed glimlag. Hy lyk vandag nog aantrekliker en meer energiek as gisteraand.

“Wat nou?” vra sy bot in Grieks, sommer kwaad vir haarself.

“Jy kom vandag saam. Bazyli het gepraat.” Hy antwoord terug in Grieks.

“Waarheen nou weer?” Sy is nog erg deur die mis en haar brein slaap steeds.

“Ons gaan vir Jason die eiland en ons eiland- gasvryheid wys, aldus my pa. Kom.” Cristos klink opgewek asof hy uitsien na die bootrit met jong geselskap.

Athina wil nie. Sy weet sy gaan Bazyli goed kwaad maak as sy weier. En sy is hom soveel in die lewe verskuldig. Sy het nie juis ’n keuse nie. Deksels.

“Ek is nie lus nie.”

“Kom,” roep hy. “Ma stuur vir Maria saam om ons te voer. Dit gaan lekker wees.”

Arme Maria word nou ook hierby betrek. Hoekom is dit dan nodig dat sy wat Athina is, ook saamgaan? En hoekom lyk dit of Jason haar ellende geniet?

“Bazyli sê ek moet jou in jou slaapklere daar kom uithaal as jy nie wil kom nie. Ek het die winkel se spaarsleutel hier by my,” dreig Cristos.

“Oukei, oukei, ek sal kom.” Sy trek haar wit bikini aan en ’n wit katoenrok bo-oor. ’n Dag op Cristos se boot sluit beslis swem in. Dit kan dalk tog lekker wees. Sy was lanklaas uit op die boot. Solank daardie mannetjie sy kamera op ander goed fokus, nie op haar nie.

Toe sy die deur oopsluit, kyk sy hulle afgemete aan. “Jy, Jason Haven, ek wil nie die kamera na my toe sien mik nie.” Sy beduie ernstig oor haar gesig. “En dié gesig sal nooit ooit op ’n foto wees nie, verstaan ons mekaar?”

“Absoluut. Ek belowe. Ek neem net die eiland af.” Hy glimlag met sy kuiltjies en sy oë lyk of hulle met haar spot. Tog sien sy ’n erns daarin wat haar effens ontstig. Hy is beslis nie so ’n happy-go-lucky tipe ou as wat hy dalk voorgee nie.

Sy byt op haar tande. Hoe sy die dag met hierdie man gaan oorleef, weet sy nie. Sy is nie meer gewoond aan wêreldse mans en hulle agendas nie. Sy sluit die deur agter haar en loop haastig vooruit hawe se kant toe. Die mans volg. Maria sluit voor Zorba’s by hulle aan en dra ’n groot mandjie wat heel waarskynlik vol lekkernye gepak is. So in die verbyloop tel Cristos die koelhouer met drinkgoed op wat langs haar staan. Athina is heimlik bly Maria gaan saam. Dis tyd dat Cristos die meisiekind raaksien. Dis dalk wat Rosa ook in gedagte gehad het.

“Welkom op my boot, die Argo,” sê Cristos terwyl hy die hawe verlaat en suid om die eiland vaar in die rigting van die argeologiese eiland Despotiko. “Vreemd genoeg, Jason, was die skip waarop die mitologiese Griekse held, ook ’n Jason, gevaar het, se naam ook Argo. Ek wed jou jy het dit nie geweet nie.”

“Ek het grootgeword met daardie verhaal. Dit maak júlle dan my dapper Argonauts,” sê Jason terwyl hy aan sy kamera en lense karring. “Ek onthou nog daardie Jason was ’n heldhaftige mannetjie wat vele struikelblokke moes oorkom.”

Cristos vertel. “Om sy regmatige posisie as koning terug te wen moes hy vir koning Pelias die bos goue hare van ’n ram gaan opspoor. Die ram is deur ’n slapelose draak opgepas. Jason het die draak met ’n middel bespuit wat hom aan die slaap gemaak het. En toe kon hy die goue hare steel.”

Athina, wat op die rand van die boot sit en die uitsig oor die hawe geniet, luister net met ’n halwe oor na die gesprek. Sy kan nie help om by te voeg nie: “Die Jason het ook heelparty vroue op sy reise verlei en kinders by hulle gehad. Zeus se vrou, Hera, het hom hoeka alleen laat oud word sonder kind of kraai omdat hy ewige liefde aan haar dogter Medea beloof het en haar toe verneuk het.”

’n Man soos Lodewijk – Magdaleen Walters

Lucy skrik wakker van ’n lawaai. Eers dink sy dis die buurman wat weer begin werk het hier langsaan, soos hy trouens weer eens vanoggend tussen vyf en sewe gedoen het, maar haar onderbewussyn herken die deuntjie en sy voel onbeholpe rond tot sy die selfoon raakvat. Nog heeltemal deur die slaap kom sy regop, vryf haar hare uit haar gesig en probeer fokus. Onbekende nommer, sien sy.

“Hallo?” Sy klink so deur die slaap soos wat sy is.

“Haai. Is dit Lucy wat praat?”

’n Manstem. Sag, sensueel, rokerig.

Die een helfte van haar brein spring op aandag. Die ander helfte staan gereed om haar weer kop in die kussing te laat druk om verder te slaap.

“Lucy wat praat,” bevestig sy en skuif hoër op teen die kussing.

“Lucy.” Hy sê haar naam asof hy haar streel en sy frons.

“Wie praat nou?”

“Tannie Ammie het my van jou vertel.”

Sy wag dat hy verder praat, maar ’n stilte hang in haar oor.

“Wie’s jy?” wil sy weet.

“Andreas Steyn. Tannie Ammie-hulle woon langs ons.”

“O?”

“My ma en tannie Ammie is vriendinne? Die kunstenaar?”

Hy laat hang die sinne soos vrae in die lug.

Genade, ja. Nou weet sy. Tannie Ammie het nie tyd gemors nie, het sy?

Hy wag ’n paar tellings vir die nuus om in te sink.

“Ek hoor jy is ook eensaam,” sê hy toe.

Mooi. Daar het hy haar nou behoorlik wakker.

“Ek is nie regtig eensaam nie. Maar, wel, hoekom bel jy?” Sy voel meteens simpel.

“Kom ons twee kom bymekaar en leer mekaar beter ken.”

Nou ja, dink sy. Ten minste draai hy nie doekies om nie. En sy hét nie vir tannie Ammie reggehelp toe sy vanoggend met haar kupidospelery begin het nie. Nou moet sy maar die beste van die saak maak.

“Wanneer wou jy dit doen?” vra sy op die man af.

“Wat van vanaand? Ek is in ’n nostalgiese bui. Niks lus vir werk nie.”

Sy huiwer. Sy het nog nooit ooghare gehad vir ’n toe-oë-afspraak nie. Maar sy is nou in die ding en sy moet dit op een of ander manier hanteer.

Sy loer na die wekker. Tweeuur, sien sy. Nou ja, sy het ses, amper sewe ure se slaap ingekry. Sy behoort vanaand te kan wakker bly. Dis te sê as sy nie hoef te werk nie.

Heimlik wens sy daar wil wel iets by die werk gebeur sodat sy uit hierdie malligheid kan kom. Wat makeer haar dat sy sulke goed aan haarself doen?

“Nou goed,” gee sy ’n bietjie teensinnig toe. “Wat het jy in gedagte?”

“O, ’n lekker uiteet, om mee te begin. ’n Bietjie atmosfeer en stemming om ons auras se kleur te verbeter?”

A, daar hoor sy nou die kunstenaar praat.

“Dit klink goed.”

“Wat van . . .” Hy dink ’n paar oomblikke en noem toe die naam van ’n restaurant in ’n winkelsentrum. Sy het al daar verbygeloop, maar nog nooit daar geëet nie. Dit het vir haar na een van daardie plekke gelyk waarheen mense gaan wanneer hulle iemand wil beïndruk. En die geld het om dit te doen. Nou ja, sy is bereid om beïndruk te word.

“Dit klink goed,” sê sy vir ’n tweede keer.

Toe sy vroegaand voor die spieël draai, is sy onverwags opgewonde om ’n slag te kan uitgaan. Dit laat haar sommer jonger voel, soos toe sy op universiteit was. Wanneer laas het sy ’n afspraak gehad? Sy frons soos sy probeer onthou en gee toe op. Want sy kan nie eens onthou nie.

Sy druk die laaste knippie op sy plek in en bekyk haar beeld. Haar hare is in ’n rol ingeboelie en op haar kop vasgesteek, want dit hou ten minste die oorgrote meerderheid van die spul krulle op een plek. Sy het ’n slag gegrimeer, goed wat skitter in haar ore gehaak en ’n rok aangetrek. Dis nou wel ’n gewese strooimeisierok in ’n diep rooi wat glad nie haar kleur is nie, maar ten minste pas dit mooi aan haar. Voeg daarby ewe rooi stelte aan haar voete, armbande en ’n hangertjie om haar nek. So ja.

Tien minute later bel Andreas Steyn om te sê dat hy voor hul hek wag. Lucy stap versigtig op haar hoë skoene voortuin toe en sien in die verbygaan dat buurman Lodewijk besig is om goed van sy bakkie langs die huis af te laai. Dit lyk na ’n saag wat hy daar aftel, ’n yslike ding wat eintlik deur minstens twee mense gedra behoort te word. Sy armspiere stoot indrukwekkende bulte toe hy met die vrag teen sy bors staan.

Sy kry hom onverwags jammer. Hy werk altyd so alleen. Miskien moet sy hom met meer lydsaamheid verduur. Hy kyk oor die bakkie en sien haar.

“Goeiedag, juffrou Uiljie,” roep hy gemoedelik en bederf haar goeie voornemens van die oomblik heeltemal.

“Goeiedag, meneer Saag en Kap,” groet sy koel terug.

Hy grinnik onverwags. “Sorrie daaroor, hoor? Dit sal darem seker nie vir altyd aanhou nie.”

“Daar is iets soos kantoorure, weet jy.”

“Dit is so,” gee hy geredelik toe. “En in die kantoorure van my dag is ek by my kantoor.”

“O, nee, jy is nie. Jy is tot in die donker nag by jou kantoor. En dan kom jy hier aan en begin lawaai. Ek moet in elk geval nou gaan. Ek het ’n afspraak met iemand wat nié kap en saag nie.”

“Beteken dit ek kan vanaand in vrede werk sonder ’n uil wat vir my loer?” roep hy agterna.

“Dis presies wat dit beteken,” roep sy terug en kry hier in haar hart ’n bietjie skaam omdat sy nou verkeerd is.

Sy stem volg haar. “Geniet jou aand.”

Sies vir jou, Lucy Lessing, baklei sy met haarself. Maar hy moes van beter geweet het as om haar wéér ’n uil te noem.

Spaar 15% op al 4 Romanzas op ons nuwe webtuiste: https://lapa.co.za/desember-romanza-boeke-4

Ter wille van liefde – Susan Olivier

Dis ’n lang man. Sy wit hemp en kakie chino’s beklemtoon die forsheid van sy lyf. Sy pet verbloem sy gesig. Dit maak haar benoud, en sy retireer instinktief. Tot haar lyf teen die warm bakwerk van die motor druk.

Hy beweeg stadig nader, sy hande gemaklik langs sy sye. Daar is niks dreigends in sy houding nie, maar haar spiere pyn van spanning. Sy kyk verbouereerd rond. Waarheen kan sy vlug?

Hy haal sy pet af. “Hallo, Anja.”

Anja trek haar asem stadig in. Riekert. Hoe toevallig. En ironies. Op die elfuurvlug het sy ’n onrusbarende hoeveelheid tyd bestee aan plannetjies om hom in die volgende paar dae te vermy. Nou loop sy waaragtig heel eerste in hom vas.

“Hallo, Riekert.” Haar mond is kurkdroog en haar hart klop onbedaarlik. Dis reaksie op die ongeluk, troos sy haarself. Dit gaan nie oor die aantreklike vreemdeling wat voor haar staan nie. Dis Riekert, maar ook nie. Wanneer laas het sy hom sonder ’n baard gesien? Vir die eerste keer kan die manlike lyne van sy gesig waardeer word. Sy donkerbruin hare is nou in ’n modieuse styl geknip. Waar is die ou Riekert met sy slordige, lang hare en rankerige lyf wat altyd in ou jeans en ’n gekreukelde T-hemp rondflenter? ’n Verstommende transformasie het plaasgevind. In hierdie geval is ’n verandering beslis ’n verbetering. Het ’n stylkonsultant hom beetgekry? En indien, hoekom nou die moeite doen? Is daar oplaas iemand in sy lewe wat hy graag wil beïndruk?

Een ding het wel dieselfde gebly, die wyse waarop sy donker oë na haar staar. Uitdrukkingloos. Nie ’n sweempie skok of verbasing nie. Dis hoe hy is. ’n Geslote boek. Dit het haar eers frustreer. Toe inhibeer. Later het sy haar emosies en opinies teruggehou. Presies soos hy met haar gemaak het. Daar was wel een onderwerp waaroor hy nie uitgepraat kon raak nie. Sy geliefde geboortedorp Glenville. Haar kritiek oor die dorp het gelei tot vele argumente tussen hulle.

Henk het drasties verskil van sy ouer broer. Dis dalk hoekom sy vir hom geval het. Hy was pret. Hulle het dieselfde taal gepraat. Mal oor tennis. Mal oor die stad. ’n Afkeer van eng mense en kleindorpse mentaliteit. Sy het geweet wat hy dink. Wat hy voel. Helaas, dit was bloot ’n front. ’n Leuen. Hy het voorgegee om iets te wees wat hy nie werklik was nie. Hy het haar verkul. Nogal met haar beste vriendin Shani. Dit was ’n hartverskeurende ontdekking.

Maar dit was mos haar skuld. Dis wat hy haar toegesnou het toe sy hulle uitvang. Nou nog kan sy nie glo dat hy die arrogansie gehad het om die blaam te verskuif nie. Hoe kon sy haar so misgis met hom? En nog erger, hoe kon Amelia haar aan sy kant skaar? Dit het ’n kloof tussen hulle veroorsaak wat tot met haar dood nie oorbrug is nie.

Daarom was hulle gesprekke oor die foon maar heel oppervlakkig. Anja wou niks van die bure hoor nie. Sy kon egter nie alle nuus vermy nie. Amelia het haar vlugtig ingelig van Henk en Shani se troue. Slegs twee maande ná Anja se verhuising. Agt maande later moes sy hoor hul dogtertjie is gebore. Ná albei die gesprekke was sy siek van skok. Dit was egter nie die enigste trauma wat sy in die laaste ruk beleef het nie. Die opkikkerskandaal het alles oortref. Haar tennis het haar staande gehou in die tyd van verlies en vernedering ná Henk se ontrouheid. Toe moes sy dit ook later prysgee.

Sy sien hoe Riekert haar ook bekyk. Haar voorkoms het egter nie veel verander nie. Haar blonde hare is wel ’n rapsie korter, dit val nou in sagte lae om haar fyn gesig. Sy het weggedoen met die praktiese poniestert van ’n aktiewe sportvrou. Sy dra steeds min grimering, net genoeg om haar groen oë te aksentueer, rooi lipstiffie vir dramatiese kleur in haar gesig.

Gelukkig kan hy nie die letsels op haar siel sien nie. Hy weet nie van die uitmergelende dae saam met kundiges om die dwelmuitslae teen te staan nie. Die vretende bekommernis oor die stygende finansiële uitgawes aan prokureurs en kundiges om haar saak te stel nie. Die energie wat dit vereis het om terselfdertyd kop te hou met haar studie. Die leemte wat geskep is toe sy nie meer tennis mag speel nie. As Riekert sou vra, sal sy hom kan oortuig die ruk in Kalifornië was die beste van haar lewe. Sy weet egter dis ’n leuen.

“Welkom tuis, Anja.” Riekert buk om haar te soengroet, maar sy tree vinnig buite sy bereik.

O nee, hy beter sy hande tuis hou. Sy het nie lus vir ’n repetisie van hulle skreiende afskeid nie. Hoekom het hy, wat altyd op die kantlyn staan, wraggies op die verkeerde oomblik betrokke geraak in haar lewe? Sy was geregtig om slagoffer te speel ná Henk se verraad, maar toe verwyt sy haarself oor sy troos in Riekert se arms gevind het. Dit was Riekert se skuld, hy het ’n benarde situasie uitgebuit.

“Hierdie land is lankal nie meer my tuiste nie.” Ter stond berou sy haar kwaai woorde. Hoekom met die intrapslag skoorsoek? Dis so onnodig. Sy is nie meer die onbeholpe tiener wat die taktiek uitgedink het teen sy beterweterigheid nie. Sy is nie hier om te baklei nie. Sy wil net haar sake afhandel en padgee. Dis glad nie so moeilik om deur te voer nie.

“Natuurlik nie. Hoe kon ek my so misgis?” Hy buk by die voorste wiel. “Pieter het vir my ’n boodskap gestuur oor jou ongeluk. Die as het groot skade,” bevind hy ná ’n rukkie. “Het jy die gat getref?”

“Die gat het my heeltemal onkant gevang. Ek het konsentreer op die mis, en toe is ek skielik op die gat.” Anja se blik verskerp op hom. Hoekom lyk hy nou so bleek? Sy hoop nie die gebeure het die herinnering aan sy ouers se ongeluk by hom opgeroep nie. Hulle het ook op die pad beheer van hulle motor verloor en oor die afgrond getuimel. Die polisie het hul liggame eers drie dae later gevind. Riekert was agtien, Henk was maar dertien toe hulle wees gelaat is.

“Dit kon erger gewees het. Pieter moes jou gewaarsku het oor die spoelgate in die pad. Dis hoekom ek met ’n viertrek rondry. Die sedanmotors tel altyd skade op.” Hy kom regop. “Het jy die huurmaatskappy hieroor ingelig?”

“Nog nie. Ek wou eers hulp kry uit die omgewing. Die takkantoor is in Durban. Hulle sal te lank vat. Ek wil nie hier in die donker wag nie.”

“Stuur vir hulle ’n boodskap. Die motor kan nie die hele naweek hier staan nie, dit sal gestroop word. As hulle instem, kan ek met iemand in Glenville reël om dit te kom haal.”

Sy tik vinnig ’n boodskap. Hy dra haar bagasie, twee tasse en ’n tennissak, na sy Jeep. Sy reis nog altyd lig. Miskien sal sy meer besittings aanskaf wanneer sy in Pretoria nesskop.

Riekert hou die passasiersdeur oop. Teensinnig klim sy in. Sy wens dit was ’n ander hulpvaardige ou. Dis ’n ondankbare gedagte, want sy kan kwalik onder die omstandige bekostig om uitsoekerig te raak. Die helpende hande staan nie hier tou nie. “Ek het jou boodskap oor Amelia se dood gekry, dankie.” Sy wil die ongemaklike onderwerp agter die rug kry. Wat het hy gedink van haar afwesigheid by die begrafnis? Hoekom pla dit haar ooit? Sy skuld niemand ’n verduideliking nie. Vir hom ook nie.

“Ek het nie geweet of ek mag bel nie, toe vra ek Pieter om my simpatie oor te dra.”

Koop Ter wille van liefde hier: https://lapa.co.za/ter-wille-van-liefde