Tannie Merica se liefdesbroodjie (RESEP)

by Romanza

Resep vir Lumblija:

Lumbilja

1 kg meel

100 gr suiker in 1/3 kop portwyn of druiwesap

4 pakkies gis

½ kop louwarm melk

1/3 kop olie (canola)

1/3 kop geroosterde en gekapte amandels

1/3 kop sultanas – week in brandewyn of rum

1 tl kaneel

1 tl wonderpeper (allspice)

1 tl gemmer

1 tl koljander

1 tl neutmuskaat

1 tl naeltjies

2 tl sout

½ kop melk

Gerasperde lemoen- en suurlemoenskil.

Metode:

Sif die meel. Voeg die droë bestanddele by.

Meng ½ kop louwarm melk, 4 pakkies gis, 1 opgehoopte eetlepel suiker en ‘n bietjie meel om ‘n dun, loperige mengsel te maak. Laat staan ‘n paar minute om te rys.

Meng die gismengsel by die meel, speserye, portmengsel en olie tot ‘n sagte deeg.

Voeg nou neute en vrugte by.

Meng en knie deeg tot alles goed ingewerk is. As dit nodig is, voeg ‘n bietjie water by.

Maak die deeg warm toe en laat staan om dubbel te rys.

Verdeel die deeg in 4. Knie weer en vorm ronde bolletjies op ‘n gesmeerde bakplaat. Laat rys die bolletjies weer tot dubbel die grootte.

Bak by voorafverhitte oond op 170 grade Celsius vir sowat 25 minute. Haal een uit en klop daarop – dit moet hol klink. Bak langer as dit nodig is, maar hou dit dop om nie te brand nie.

Wanneer gaar, en steeds warm, borsel ‘n bietjie port daaroor en sprinkel met bruin suiker.

 

*In stede van Portwyn gebruik die Kroate Varinik – hulle maak ‘n stroop van druiwesap: Druiwekorrels word gebreek en gepars om sowat een liter sap te verkry. Die sap word dan ure lank stadig gekook totdat dit tot ‘n derde gereduseer is. Die soet stroop kan in ‘n bottel in yskas vir baie lank gebêre en gebruik word – as gevolg van die hoë suikerinhoud word dit nie sleg nie.

'n Broodjie vir die liefde_Rina Cillier (HI RES)

‘n Broodjie vir die liefde deur Rina Cilliers

’n Pa vir Moedersdag – Madelie Human

Father hugging daughter

Lisa skuif vir die soveelste keer haar sonrok se skouerbande reg en loer na die ander mense in die koffiewinkel wat rustig sit en gesels. Sy moes liewer iets anders aangetrek het. Sou ’n langbroek nie beter gewees het nie? Die rok is wel nie kort nie, maar die skouers is bietjie kaal. Sy drapeer haar krulle oor haar skouers sodat dit nie so erg kaal lyk nie. Miskien hou hy nie van haar rooi hare nie. Die kinders het haar op skool meer as genoeg daaroor geterg.

Sy gooi die swaar lokke weer na agter. Wat maak dit tog saak? Dis nie asof sy ’n goeie indruk op hom wil maak nie. Die druk die papierservet krampagtig tussen haar vingers vas tot haar hand daarvan pyn. Sê nou …

’n Bekende sakeman kom by die deur in en kyk rond. As dit maar hy kon wees, dan sou sy bly wees, maar haar biologiese pa sal veel eerder een van sy laer klas werknemers wees. Dirk Bredenhann is nie die soort man wat sy verantwoordelikhede opsy sal skuif soos wat haar sogenaamde pa gemaak het nie. Hy is hoog aangeskrewe in die distrik en staan bekend as ’n regverdige en vrygewige man wat sy werknemers goed behandel. Lisa weet, want haar ma is sy persoonlike assistent vir so lank as wat sy maar kan onthou. Sy self het tydens skoolvakansies by sy firma gewerk om sakgeld te verdien en daar het sy gesien sy werknemers het een en almal die grootste respek en waardering vir hom.

Sy kyk deur die venster in die straat af. Wanneer kom hy dan? Dis nou presies vieruur, die tyd van die afspraak wat haar ma gereël het. Tipies van die soort man wat hy is, sal hy sekerlik laat wees of glad nie opdaag nie.

Haar ma het haar belowe dat sy op haar agtiende verjaardag haar biologiese pa mag ontmoet en vandag is die dag waarop sy so lank gewag het. Haar toespraak is goed voorberei om die man wat haar en haar ma in die steek gelaat het byna negentien jaar gelede mooi te vertel presies hoe min sy van hom dink! Watter soort man sou haar mooi, saggeaarde ma in die steek laat juis toe sy hom die nodigste gehad het? Net iemand met ’n uiters swak karakter sou so-iets doen. Sy is bly dat hy nie deel van haar lewe is nie, sy wil hom net ontmoet om te weet wie hy is en hom te vertel hoe laag haar opinie van hom is. Daarna wil sy hom nooit weer sien nie.

Dirk Bredenhann gesels so in die verbygaan met almal wat hy ken en Lisa hou hom dop. Dis altyd so. Almal wil graag ’n woordjie met hom wissel. Die mense van die omgewing bewonder hom vir die manier waarop hy al die jare vir sy oorlede vrou, wat sedert haar skooldae aan ’n rolstoel gekluister was, gesorg het. Ten spyte van die feit dat hy een van die aantreklikste mans in die dorp is, was hy nooit ontrou aan sy sieklike vrou nie.

Hy kom in haar rigting. “Hallo, Lisa.” Hy kom by haar tafel tot stilstand.

“Middag, meneer Bredenhann.” Sy glimlag skamerig vir hom. Hy is effens intimiderend, maar sy weet uit ondervinding dat hy altyd vriendelik en gaaf teenoor almal optree. Sy loer vinnig deur se kant toe. Miskien moes haar ma die afspraak in ’n minder publieke plek gereël het. Sê nou haar pa kom in en maak ’n spektakel van homself voor meneer Bredenhann?

“Mag ek sit?” vra hy en beduie na die stoel oorkant haar.

Sy kyk verskrik op. “E … eintlik wag ek vir iemand anders,” waag sy dit. Sy skaam haar morsdood as hierdie man moet uitvind wat die rede is hoekom sy hier op iemand sit en wag. Weet hy dat haar ma en pa nooit getroud was nie, of het haar ma dit vir haar werkgewer geheim gehou?

“Ek dink nie so nie. My afspraak om vieruur hier in die koffiewinkel is met jou, Lisa.”

Lisa hap na lug en sluk swaar. Wat? “Daar moet ’n fout wees … dis nie moontlik nie … dis …” Lisa se woorde laat haar in die steek. Dit kan eenvoudig nie wees nie.

Sy stem bly onverstoord. “Dit is waar, Lisa, jy is my enigste dogter, my eie vlees en bloed.”

Lisa kyk op in sy oë, ’n deurskynende ligblou nes hare. Die laatmiddagson glinster in sy rooi krulle, ook net soos haar eie. Hoekom het sy dit nog nooit opgemerk nie? Sy skud haar kop. “Dis nie waar nie!” Haar stoel val kletterend om toe sy opspring. Sy moet hier wegkom. Hoe? Wat? Hoekom?

Sy kom uitasem tot stilstand by haar pienk bromponie wat sy vir haar sestiende verjaardag gekry het. Sy moet onmiddellik so ver as moontlik hiervandaan weg kom. Sy grawe in haar rugsak vir haar sleutel en skop teen die stut wat die bromponie regop hou sodat sy kan wegtrek.

’n Groot hand kom op die stuurstang te lande. “O nee, jy gaan nêrens heen op hierdie ding terwyl jy so ontsteld is nie.” Hy vat haar liggies aan die arm.  “Kom, ons kan meer privaat in my motor gesels.” Hy beduie met sy kop na die luukse motor wat daar naby geparkeer is.

Lisa huiwer en knyp haar oë toe. ’n Magdom vrae warrel deur haar brein. Vrae wat net hy of haar ma kan beantwoord. Sy haal diep asem en blaas dit stadig weer uit. Miskien moet sy tog na sy kant van die saak luister. Vanaand is dit haar ma se beurt om te verduidelik. Hoekom het hulle haar vir agtien jaar in die duister gehou? Nee, hoekom het hulle haar lewe lank vir haar gelieg?

Toe sy as kind vrae gevra het oor haar pa, het haar ma altyd ontwykend geantwoord. Om iets te verswyg is mos net so erg soos ’n leuen. Later het sy haar met die belofte dat sy op haar agtiende verjaardag al die antwoorde kan kry, gepaai. Hulle skuld haar ’n verduideliking en dit beter ’n baie goeie een wees!

Onwillig maak sy weer haar fiets staan en volg hom na waar hy reeds die motordeur vir haar oop hou. Toe hulle albei sit, draai hy na haar toe. “Ek weet jy het baie vrae en jy het beslis rede om ontsteld te wees, maar ek vra dat jy na my luister. Daarna kan jy my slegsê soveel as wat jy wil.”

Lisa wring haar hande op haar skoot saam, maar antwoord nie.

Hy steek ’n hand na haar toe uit, maar toe sy terugdeins, sug hy en trek dit terug. “Ek weet ek het baie om te verduidelik, so luister asseblief.”

Lisa kyk na ’n by wat heen en weer teen die buitekant van die motorvenster beweeg, soekend na iets. Waar sou die res van die swerm wees? Voel die eensame by op hierdie oomblik net so verlore en afgesonder soos sy?

“Ek en jou ma en my oorlede vrou was klasmaats. Jou ma en tannie Rina was beste maats van graad een af. Jou ma en ek was op hoërskool meer as net maats, ons was gekys van standerd agt af,” begin hy vertel.

Lisa frons. “Ge-wat?”

“Gekys. Ons was kêrel en nooi. Hoe noem julle dit deesdae … boyfriend and girlfriend.”

Lisa snuif.

“Ons het alles saam gedoen. Ons was oortuig ons is geesgenote, bedoel om altyd saam te wees.” Sy kan aan sy stemtoon hoor hy dink nou ver terug.

“Nou, hoekom het julle dan nooit getrou nie, veral nie nadat …”

Hy sug swaar. “Die aand van ons matriekafskeid, wat die wonderlikste aand van ons skooljare moes wees, het in ’n nagmerrie ontaard. Toe ek na die funksie ons maats met my pa se kar by hul huise gaan aflaai het, het ek my met die skerp draai daar buite die dorp misgis en die kar het gerol.” Hy sidder. “Ons was almal oukei, behalwe Rina wat uitgeval en kwaai rugbeserings opgedoen het.”

Lisa trek ’n skerp asem in. “Is dit hoekom sy verlam was?”

“Ja. Die hele dorp se mense het my natuurlik verkwalik, veral haar ouers. Hulle was oud en kon haar nie versorg of dit bekostig om vir verpleegsorg te betaal nie.”

“En toe?”

Sy kneukels vertoon wit soos hy die stuurwiel vasklem. “My pa was ’n baie streng en regverdige man. Hy het gevoel dis my plig om na haar om te sien. Hy en haar pa het my verplig om my planne om universiteit toe te gaan, te laat vaar en met haar te trou.”

“Maar dis nie regverdig teenoor jou nie,” bars dit uit haar uit. “Julle was nog so jonk!”

Hy sug weer. “Ons het ook so gedink, maar my pa het voet by stuk gehou en ek en Rina is daar in die hospitaal getroud op dieselfde dag wat jou ma uitgevind het sy is swanger met jou.”

Lisa sit haar hand oor haar mond om die kreet wat uit haar keel ontsnap, te probeer stuit. Hoe aaklig.

“Ek weet nie wat vir my die moeilikste was om te aanvaar nie – die feit dat ek en Rina in ’n liefdelose huwelik gedwing was, of dat ek en jou ma nie sou kon trou en jou saam grootmaak soos ons so bitter graag wou nie. Ons was in sak en as, maar die koeël was deur die kerk, ek was reeds getroud.”

“Kon julle dan niks daaraan doen nie? Kon die huwelik met tannie Rina nie ontbind word nie?”

“Ek wou dit met alle geweld doen, maar jou ma het my gekeer. Sy het gesê ons durf nie ons geluk op iemand anders se ongeluk bou nie en ek moes dit maar laat vaar. Dis wie sy is, sy stel altyd ander se geluk bo haar eie.”

Lisa blaas ’n rukkerige asem uit. “Ja, dis my ma daai. Die mense het in elk geval geskinder en ek was maar altyd as buite-egtelik beskou.”

“Natuurlik het hulle, maar jy het as klein kind gelukkig van niks geweet nie. Jou arme ma het sterk gebly en by haar voorneme gehou om jou alleen groot te maak. Gelukkig het jou ouma en oupa haar bygestaan deur die moeilike jare, dit weet jy tog.”

“En … jy?” Wat moet sy hom noem? Oom? Meneer Bredenhann?

“Daardie eerste jare was vir my die moeilikste. Ek moes werk, saans studeer en boonop snags ’n hulpelose invalide versorg. Gelukkig het my pa vir Rina se verpleging bedags betaal, maar ek moes baie dinge self ook doen. Intussen wou my hart breek oor jou en jou ma se swaarkry. Ek was letterlik aan twee geskeur.”

“Na Oupa se dood moes Ma gaan werk en toe het sy by julle as kantoorassistent begin. Gelukkig was ek darem toe al op skool.”

“Dit was vir my wonderlik dat sy toe nader aan my kon wees. Ons moes maar tevrede wees net met die wete dat ons mekaar elke dag kon sien.”

“Het julle nooit ’n verhouding oorweeg nie?”

“Natuurlik nie. Jy ken jou ma mos beter as dit. Sy en Rina het vriendinne gebly tot met Rina se dood. Anders as Rina, het jou ma nie een enkele keer oor haar lot gekla nie.”

“Dis waar. My ma is ’n baie positiewe mens. Het tannie Rina geweet van my?”

“Uit die aard van die saak het sy, maar ons het nooit gepraat oor wie jou pa is nie. Ek het later besef dat sy al die jare heimlik op my verlief was. Dit was sy wat haar pa aangehits het om my te verplig om met haar te trou, al het sy geweet dat my liefde vir jou ma nooit ophou bestaan het nie.”

Lisa kyk hom nou reguit in die oë. “Tot vandag toe?”

“Vir altyd. Lisa, jy is, afgesien van omstandighede, uit die suiwerste liefde gebore, moet dit nooit vergeet nie. Ek het jou vordering van jou geboortedag af op ’n afstand fyn dopgehou, my pragtige rooikopmeisiekind. Die skoolvakansies wat jy by ons kom werk het en ek jou van nader kon leer ken, was vir my baie kosbaar.” Hy sug en kyk weer weg. “Rina het ook uitgevind dat ek maandeliks ekstra geld by jou ma se salaris voeg om haar finansieel te ondersteun, maar sy het nooit gewaag om dit te meld nie. Sy het gemaak asof dit nie bestaan nie.”

’n Lig gaan vir Lisa op. Haar pa het dus nie sy verantwoordelikheid teenoor haar misken nie, maar al die jare van ver af voorsiening gemaak vir haar. “Dis dan waar die geld vir al die ekstras vandaan gekom het. Ek het gewonder hoe Ma sekere goed kon bekostig – die bromponie en ons vakansies by die see elke jaar, geld vir my om universiteit toe te gaan volgende jaar.”

Hy glimlag vir die eerste keer. “Die pienk fietsie was jou geskenk van my af. Ek sou graag veel meer wou doen, saam met julle see toe gaan byvoorbeeld, maar ek kon nie. Van nou af gaan dinge egter anders wees.”

“Omdat tannie Rina … weg is?”

“Jip, ek is nou ’n vry man. Ons drie het lank genoeg swaar gekry. As dit jou goedkeuring wegdra, gaan ek haar binnekort vra om met my te trou, iets wat ek twee dekades gelede al moes gedoen het.” Hy bring ’n ringdosie uit sy binnesak te voorskyn en knip dit oop. “Dink jy sy sal hiervan hou?”

Lisa se oë rek en sy snak na asem. “Wag ’n bietjie. Dis crazy – too much!”

Sy gesig val en hy klap die ringdosie toe. “Jammer, ek moes geweet het …”

Lisa sit haar hand op sy baadjiemou. “Ek bedoel nie ek wil dit nie hê nie, Oom, dis eintlik meer as oukei, dis net baie om op een slag in te neem.”

Hy lag. “Ek kom agter jy weet nie eintlik wat om my te noem nie. Op die oomblik is Oom heel goed, maar ek hoop natuurlik dat jy dit eendag sal regkry om my Pa of Pappa te noem soos ek al die jare begeer het.” Vir die eerste keer vanmiddag sien sy onsekerheid op sy gesig.

Lisa voel hoe haar hart lig. Vanmiddag het begin met bitter gedagtes teenoor die pa wat sy al die jare gedink het haar versaak het. Nou weet sy dat hy ’n baie goeie rede gehad het en dit was nie omdat hy haar en haar ma nie wou hê nie. “Dit sal nie baie moeilik wees nie. Kan ek weer die ring sien?”

Hy glimlag en gee die ring aan. “Ek hoop sy sal daarvan hou. Ek skuld haar baie meer as net ’n diamantring.”

Sy vat liggies aan die skitterende diamant. “Sjoe, dis cool. Ek is seker sy sal mal wees daaroor. Miskien moet Oom haar Sondag vra.”

“Hoekom Sondag?” vra hy met ’n frons.

Sy maak die motordeur oop en klim uit, maar draai terug en buk om hom in die oë te kyk. “Sondag is Moedersdag en as sy enigiets vir haarself kan wens, dink ek dit sal dit wees.”

Hy glimlag en fyn kreukels vorm langs sy oë. “Slim meisiekind. Dis die perfekte dag vir ons drie om uiteindelik ’n gesin te word. Ek neem julle twee uit vir ’n baie spesiale ete in die stad. Ek sal dit met haar reël. Moet eers niks sê oor die ring nie.”

“My lips are sealed.” Sy maak ’n zipbeweging oor haar mond. “Sorg vir blomme en vonkelwyn. My ma verdien dit,” dring sy aan.

“Van nou af sal daar altyd met spesiale geleenthede blomme en vonkelwyn wees vir my twee meisies. Ons het baie jare om in te haal,” belowe hy en blaas vir haar ’n soentjie voordat hy stadig wegtrek.

Met ’n juigkreet skakel Lisa haar bromponie aan en waai vir haar pa toe hy by haar verbyry. Haar ma gaan die wonderlikste verrassing vir Moedersdag kry.

Strykstok van die hart – Lizelle von Wielligh

Strykstok van die hart voorblad

Daar is oral musiek, jy moet net luister …

Dit is die vroeë 1800’s in die Kaapkolonie. ’n Boog beweeg oor vioolsnare en roer iets binne Annabelle. Watter slaaf speel die viool so mooi?

Sy herken dadelik Kaleb se kastaiingbruin hare en donker oë, maar hy gee voor dat hy haar nie ken nie. Kaleb, haar lewenslange vriend wat nie vir haar die harmonika mag gespeel het nie. Kaleb, die ambisieuse slaaf, vasgevang in sy omstandighede. Dit is ook nie die eerste keer dat sy musiek haar hartsnare raak nie.

Annabelle en Kaleb moet alles waag om saam te wees, al leef hulle in twee verskillende wêrelde …

Wilde jasmyn vir Steyn – Rosita Oberholster (Uittreksel)

WIlde jasmyn vir steyn voorblad

Selfveragting is ’n vieslike ding. Haat ook. Maar om jouself te haat is amper erger as om dié gevoel teenoor jou medemens te koester. Voeg daarby die hel van depressie en jy sit met die perfekte resep vir ’n wrak. ’n Selfveragtende, haatdraende, depressiewe wrak wat amper niks van die lewe weet nie. Pateties, met ander woorde. Twee en veertig jaar oud en sy weet nie eintlik hoe die lewe inmekaarsteek nie. En dis sagkens gestel. As sy heeltemal eerlik met haarself wil wees, het sy nie ’n donnerse clue nie.

Dit alles in ag genome, het sy dus ook nog nie geleef nie. Vir al wat sy weet, is sy al oor die helfte van die jare aan haar toegeken en sy het geen benul van wat dit is om die lewe te geniet nie. Daardie gedeelte is sommer net plein hartseer. En tog was dit haar keuse. Sy het gekies om agter ’n pottebak­kerswiel vir die wêreld en die verlede weg te kruip. Nou het die verlede haar ingehaal en eis die lewe haar bydrae tot die samelewing.

’n Yskoue windvlaag kom om die hoek van die huis en ’n paar verdroogde akkerblare tol op die stowwerige stoep in die rondte. Vind hul weg tot teen ’n diggeweefde spinnerak wat aan die stoepreling hang en bly net daar sit. Die ou windpomp maak ’n aardige steungeluid en raak weer stil. Sy trek die kombers stywer om haar skouers. Die dag gaan bin­nekort breek en sy het nog nie geslaap nie. Dis die probleem as mens nie ’n doel het nie. Tyd raak irrelevant. Sy sug en tel haar amper leë koffiebeker van die leiklipvloer af op. Skiet die laaste bietjie koue koffie oor die stoepreling en sien hoe die Franschhoekberge vorm begin aanneem in die eerste lig van die nuwe dag. Wat sal sy vandag doen? Seker maar presies dieselfde as wat sy al vir bykans ’n jaar lank doen.

Niks.

Steyn skop haar bene ver uit en leun terug teen die sagte koningsblou fluweelbekleedsel. Haar kop is te ver agteroor, sy kyk in die plafon vas. Sugtend kom sy regop. Sy druk ’n los kussing agter haar rug in en vou haar enkels oormekaar. Skuif ’n bietjie laer, dan heen en weer. Nou druk haar ken weer op haar bors. Sy vlieg regop en klap haar tong. Pluk die kussing agter haar rug uit en val weer terug teen die leuning. As sy nie eens ’n simpel ding soos “maak jou gemak­lik” kan baasraak nie, hoe de hel wil sy ’n hele nuwe lewe begin? Dis nie sy nie, dis hierdie basterbed wat maak dat sy nie haar lê kan kry nie. Die een wat gesê het ’n chaise longue is gemaklik, moet sy kop laat lees. Dit is nie ’n sit- of ’n lêplek nie, dis eerder ’n sitlêplek. Met ander woorde, useless. Behalwe as jy dalk ’n fotograaf is en hou van ’n ouwêreldse aanslag. Soos Louisa. Dié hou daarvan as daar ’n tikkie romanse met haar fotosessies gepaardgaan. Die boudoir shoots noem sy dit.

Sy moenie aan Louisa dink nie. Gedagtes aan haar dogter trek haar af in ’n diep donker put en dis die een plek waar sy nie nou kan bekostig om te wees nie. Of miskien moet sy juis aan haar dink. Haarself dwing om aan Louisa te dink, ten einde hierdie selfkastyding te beëindig. Louisa is immers die hoofrede dat sy so sukkel om met haar lewe aan te gaan. En haar lê hier te kry.

Sy skuif weer rond en berus haar in haar lot om vir ’n uur in niks vas te kyk. Miskien is dit nie so ’n slegte idee om teen die plafon vas te staar terwyl sy met die sielkundige praat nie; deesdae kry sy nie­mand meer in die oë gekyk nie.

Sy kantel haar horlosiearm en korrel na die wysers. Dit is tyd. Tyd om ’n bril te kry, en tyd vir derms uitryg vir ’n hele uur lank. Dis te sê as sy ’n volle ses­tig minute gaan hou. Sy twyfel. As dit nie vir die nag­merries was nie, het sy opgestaan en geloop, maar dit het haar weer tot in die vroeë oggendure gery. ’n Donker drievertrekhuisie in ’n bloekombos. Die reuk van brandende kruie verstikkend om haar. Die ver­skriklike koue. Meesal hitte. Gedempte stemme. Die flou skreetjie van ’n pasgebore baba. Verlatenheid. Dit was later so erg dat sy nie anders kon as om op te staan nie. Sy het haar CD-speler aangeskakel, ’n Nag Champa-stokkie aangesteek om die bitter kruiereuk uit haar kop en lyf te verdryf en iets uit klei probeer vorm. ’n Halfhartige poging aangewend om ’n bietjie van die kreatiwiteit terug te kry wat haar al maande lank bly ontwyk. Natuurlik kan sy ’n bol klei op die wiel sit en ’n pot of ’n bak of ’n ding maak, maar dit het nie daardie iéts nie. Daardie iets wat haar werk van dié van ander pottebakkers onder­skei. Dit was ’n totale flop. Dit was veronderstel om ’n boepenspot met ’n geboogde swaannek te wees, maar halfpad deur “Tù quieres volver” van Sarah Brightman het sy die klei platgedruk. Sy het nog al­tyd ’n aanvoeling gehad vir die sukses of mislukking van haar maaksels. As dit nie van die begin af reg voel nie, druk plat en begin van voor af. Probleem is net, die laaste tyd kry sy nie van voor af begin nie. Amper asof sy belangstelling verloor het. Paniek bondel saam op die krop van haar maag. Dit mag nie gebeur nie. Klei is haar lewe. Haar ontvlugting. Die ding wat haar deur die moeilikste van moei­like tye staande gehou het. Hoekom wil dit nie meer dien as medium tot heelwording nie? Is dit moont­lik dat daar ’n vervaldatum op die mens se skep­pingsvermoë is, of is dit omdat daar die een of an­der blokkasie tussen haar siel en hande is wat haar verhoed om te skep? Soos daardie onding wat skrywers soms ervaar wanneer woorde en gedagtes om en om in hul koppe maal, maar om den dooie vrekte nie tot lewe deur hul vingers wil kom nie. Skrywers­blokkasie. Pottebakkersblokkasie. Dit klink nie reg nie.

Sy sug liggies toe die deur oopgaan. Die vrou wat op ’n hoërugstoel aan die voetenent van die chaise longue plaasneem, staan haar nie aan nie. Self­versekerd. In beheer. Irriterend korrek. En so jonk! Dit lyk asof sy nog op skool moet wees. Wat weet sy van die lewe? Boekgeleerdheid, ja. Maar lewenservaring? Daarvan kan hierdie jong mens nie veel hê nie en dis wat sy nou die nodigste het. Iemand met genoeg ondervinding daarin om haar die weg te wys.

Die vrou tik-tik met haar pen op ’n notaboek. Haar mooi gevormde mond met die koraal lipstiffie gaan oop. “Is jy gemaklik, Steyn?” Haar stem sag strelend. Vals. Nee, nie vals nie. Net sonder warmte.

Steyn knik. “Ek is.” Miskien moet sy ’n dankie by­voeg, maar sy is nie lus nie. Sy is lus om in haar bed te gaan klim en die duvet oor haar kop te trek. Te slaap tot die bure se hoenders begin kraai en eers op te staan wanneer die son sy flou winterstrale deur haar kamervenster gooi.

Die boks tissues wat onopsigtelik, halfverskuil onder ’n maidenhairvaring neergesit is op ’n lae tafeltjie langs haar, kon ook maar gebly het. Steyn Coetzee het in jare nie gehuil nie en sy is glad nie van plan om nou te begin nie.

“Sal ons begin?” vra die sielkundige en wag nie vir ’n antwoord nie. Sy maak fyntjies agter haar hand keel skoon. “Volgens die agtergrond wat jy geskets het, is jou ma oorlede toe jy veertien jaar oud was, jou pa het erg begin drink en op sewentien het jy swanger geraak. Dit het ’n geweldige impak op jou lewe gehad, in so ’n mate dat jy jou heeltemal van mense onttrek het . . .”

Steyn luister nie verder nie. As dit maar so een­voudig was. As dit maar al was wat gebeur het, het sy nie nou hier gelê nie. Om jou ma vroeg te verloor, ’n dronklap vir ’n pa te hê en op sewentien pregnant te word is nou nie juis wat sy die einde van die wêreld sal noem nie. Dit is hoe dit hanteer is deur mense wat veronderstel was om van beter te weet wat dreig om haar hele menswees te ver­woes.

Die mense langsaan – Salma Swanepoel (Opvolgverhaal van Meng dit goed)

Vakansieromanse

Vandat die nuwe mense langs Karla ingetrek het, is niks meer lekker nie.

“Hulle stofsuig hul motor op ’n Sondag, tannie Marié,” kla sy by haar stiefouma. “Drie-uur in die middag, in die oprit, wanneer ander mense wat deur die week hard werk ‘n bietjie wil slaap. Soggens vyfuur skwiek hulle garage se deur my wakker.” Sy teug aan haar warm koffie, onthou dan nog iets. “En gistermiddag het hulle vuur gemaak terwyl my wasgoed nog op die draad gehang het. Al my werksklere ruik na rook.”

“Ja, kind, die meenthuisies is maar naby aan mekaar gebou,” paai tannie Marié.

“Dis ááklig as mens snaakse bure het,” sug Karla.

“Klink vir my maar net na mense met ’n skoon motor wat soggens vroeg opstaan en op ’n Saterdagmiddag ’n bietjie wou braai,” laat haar oupa van hom hoor. “Dis nie snaaks nie, dis eintlik heel normaal.” Hy sit regop. “Dink ’n bietjie: dalk doen jy ook dinge wat húlle pla.”

Karla se mond val oop. “Soos wat nogal?”

Haar oupa haal sy skouers op. “Dalk sing jy te hard in die bad. Wat sê jy, Vroutjie? Jy het tog in die einste huis langs haar gewoon voordat sy Kupido gespeel het en ons twee aan die trou gekry het.”

Marié klik haar tong kastig verontwaardig. “Jou kleinkind was ’n baie goeie buurvrou, hoor.” Sy sit ’n bordjie met ’n stewige sny sjokoladekoek voor Karla neer. “Mens het skaars geweet sy is daar.”

 

Vyfuur die volgende oggend is dit weer die sagte, aanhoudende gebrom van ’n motorenjin wat haar wakker maak. Karla gaan loer later vieserig deur die sitkamervenster. Die bure se voertuig staan sowaar reg voor háár huisie, en dit lyk of die bestuurder daarvan na sy selfoon sit en kyk. Sy sien mos die liggie! Gmf, dink sy, daar is seker beter plekke om te sit en Google as voor iemand anders se huis! Skielik gaan die motordeur oop en die man klim uit. Karla los die gordyn soos ’n warmpatat en staan terug. Voor hy haar sien en dink sy spioeneer op hom! Hy laat die enjin sowaar luier en Karla hoor sy voetval soos hy vinnig stap om wie weet wat in sy huis te gaan haal.

“Seker maniere binne vergeet,” brom Karla en gaan maak gelate vir haar koffie. Sy kon nog ’n goeie uur se slaap ingekry het. Miskien moet sy met oorpluisies begin slaap. Dan sal dit die bure se skuld wees as sy nie haar wekker hoor nie en laat by die werk aankom!

 

“Gaan maak kennis met die mense, dalk is hulle heel gaaf,” stel haar oupa die volgende Sondagmiddag voor. Karla het sommer by voorbaat in haar motor geklim sodat sy nie weer die irriterende gestofsuig moet aanhoor nie. Eers het sy ’n fliek gaan kyk, want sy weet haar oupa-hulle rus ook graag op ’n Sondagmiddag, en sy wil nie te vroeg daar aankom nie. Sý is nie soos die bure nie. O nee, haar ouers het haar bedagsaamheid geleer!

“Ja,” beaam tannie Marié. “Mens moet maar op vriendelike terme met jou bure wees, dis baie belangrik. Gaan sommer môre. Vat ’n lekker eetdingetjie saam om hulle welkom te heet, dan laat weet jy ons hoe dit gegaan het.”

Kosmaak is nou nie juis Karla se sterk punt nie. Eenpotgeregte, ja, dit kan sy deesdae maak. Nie góéd nie, maar dit is iets. Sy wonder of die vrou langsaan ’n goeie kok is. Karla het haar nog nie met ’n oog gesien nie, en skielik is sy nuuskierig oor haar nuwe buurvrou. Ag, sy moet seker een of ander tyd maar gaan kennis maak. Voor sy haar oë uitvee woon die mense al ses maande langs haar en dan is ’n kennismaking ongemaklik.

Gewapen met ’n tuisnywerheid-melktert klop sy die volgende middag laat aan die bure se voordeur. Dit is die man wat oopmaak. Hy staar haar sprakeloos aan, knip dan sy oë stadig.

Karla staan ewe stom daar. Dan ruk sy haarself reg. Wel, soortvan. “Is jou vrou hier?” is al waaraan sy kan dink om te sê.

Hy maak keelskoon. Kug nog ’n keer. “My wat?”

Wat moet sy volgende sê? wonder Karla. Die man gaap haar net aan, dit lyk nie of hy haar gaan binnenooi nie. Haar brein werk oortyd. Sy hou die melktert na hom uit. “Welkom in die buurt, lekker aand!” sê sy en druk dit in sy hande. Daarmee vlug sy na die veiligheid van haar eie huis. So ja, haar plig is gedoen. Done and dusted.

Tannie Marié moet nou net nie vanaand gaan staan en bel om te hoor hoe dit met die kennismaking gegaan het nie. Want die vet weet, al wat sy tot dusver sal kan sê is dat haar buurvrou ’n dekselse mooi man het.

 

Die volgende dag is ‘n riller. Die lang beurtkragsessie krap almal in die kantoor om en oplaas stuur die baas hulle ’n uur vroeër huis toe – dit help tog nie hulle sit langer in ’n kantoor sonder elektrisiteit en koffie en knor vir mekaar nie, sê hy. Sy en haar kollega Anelda gaan koop warm lasagne by ’n winkel met ’n kragopwekker en eet dit by die tafel op  Karla se agterstoep.

“Daar is ’n man op die dak,” sê Anelda toe hulle byna klaar is.

“Hoe nou?”

“Dáár. Agter jou.”

Karla draai om en kyk. Sowaar, die buurman sit op sy dak. Tipies, net toe hulle lekker sit kom bederf hy hul ete. Wie kan nou rustig sit en kuier as iemand mens van bo af staan en beloer? Sy kom orent en begin eetgerei bymekaar maak.

“Ek wil nog ’n tweede skeppie hê!” protesteer haar vriendin. Dan praat sy gedemp. “Is hy getroud, jou buurman?”

Karla sak onwillig terug in haar stoel. “Ja, hy en sy vrou woon daar.”

“Die mooies is ook altyd gevat,” sug Anelda en kantel haar kop. “Ai, so ’n paar bene. Hy is seker ’n drawwer. Of hy klim rots.”

“Sjuut, netnou hoor hy jou!”

“Ag, hy weet nie eens ons sit hier nie, hy kyk heeltemal anderkant toe,” klik Anelda haar tong. “Maar nou ja, dit help ook nie ons sit ons aan ’n getroude man en vergaap nie, nè?”

“Óns? Dis beslis nie ek wat my vergaap nie.”

Anelda kyk haar deur vernoude oë aan. “Hoekom so defensive, vriendin?”

“Hulle is van die irriterende soort bure,” sug Karla. “Kom ons gaan eerder in, die muskiete is lastig.”

 

Saterdagoggend is sy besig om vloere te was toe haar oupa bel om te vra of hulle kan kom kuier; tannie Marié het bredie vir Karla se vrieskas gemaak.

“Ag, Tannie is dierbaar,” sê Karla toe Marié die netjiese foeliebakkies op die kombuistoonbank uitpak.

“Daar is nog ’n sak in die motor, jou oupa bring dit.”

Haar oupa bring ook nuus. “Jou buurman is besig om sonpanele op sy dak vas te maak,” sê hy en sit die sak haastig neer. “Ek stap gou oor om te kyk.”

“Ek dink nie jy moet op ’n leer klim nie, ou man,” begin tannie Marié bekommerd.

“Ek sal onder staan, dalk kan ek sy gereedskap vir hom aangee.”

“Stuur sy vrou na ons toe vir tee,” roep sy nog agter haar man aan.

Eers ’n goeie uur later is Karla se oupa terug. “Slim plan wat die man het, met hierdie week se baie beurtkrag het ek juis aan sonpanele gedink.” Hy gaan sit met ‘n genoeglike suggie. “Gawe kêrel wat langs jou woon, Karlatjie. Hy werk toevallig saam met jou neef, Gert. Hulle ry glo al jare saam fiets.”

Vandaar die mooi, gespierde bene, dink Karla en skaam haar onmiddellik omdat sy so iets kan dink.

“Maar hoekom het sy vroutjie nie oorgekom nie?” wil tannie Marié weet. “Ons wag en wag, toe drink ons maar op ons eie tee.”

Karla se oupa skud sy kop. “Nee, hy’s g’n getroud nie.”

“Maar hy het dan …” begin Karla, dan bedink sy haar. Die twee ouer mense kyk haar vraend aan. “Hy het dan nou die dag eers ingetrek, en nou werk hy al só,” verander sy haar storie. Die mansmens het dan daardie middag toe sy die melktert geneem het gesê sy vrou is nie tuis nie. Het sy verkeerd gehoor?

Haar oupa knik. “Flukse man, lyk dit my. Hy sê hy stort net gou al die werkstof af, dan kom hy hierna. Julle het mos gesê ek moet die mense oornooi.”

Karla se verbaasde “Hoe nou?” en Marié se ingenome “O!” klink gelyktydig op.

Toe daar minute later ’n klop aan die voordeur is, spring Karla op. Die man moes binne ’n rekordtyd gestort het. “Ek gaan tap gou nog water in die ketel,” sê sy gou.

In die kombuis kyk sy af na die ouerige bloes en jeans wat sy vir huisskoonmaak aantrek. Haar naellak begin ook ‘n bietjie afdop, sy wou nog ‘n vars laag verf nadat sy skoongemaak het. Ag, Karla, berispe sy haarself. Dit is tog net die buurman. Hy wil eintlik net verder met haar oupa kom gesels, waarom sal sy nou omgee hoe sy lyk?

Karla is reg. Ná ’n vlugtige gegroet hervat die twee mans hulle gesprek van vroeër; iets oor batterybanke. Haar oupa is so entoesiasties hy sit later op die punt van sy stoel terwyl Francois, die buurman, praat en verduidelik.

“Die manne praat so hard, ek en jy kan nie eens hoor wat ons gesels nie!” sê Tannie Marie later met ’n knipoog vir haar.

Karla glimlag stywerig. Sy is byna te bang om na die man wat skuins oorkant haar sit te kyk. Die vorige keer wat sy gekyk het was dit reg in sy blou oë. So asof hy haar ook gesit en beloer het. Nou kyk sy maar na die koffietafel voor haar. Een van sy groot hande verskyn in haar gesigveld toe hy strek en nog ’n koekie vat. Geen skaamte nie, dit is seker al sy vyfde koekie! Sy loer na sy middellyf. Nee wat, hy kan maar vat. Seker van al die fietsry saam met Gert. Hy doop die koekie in sy koffie en kyk skielik reguit na haar terwyl hy die helfte byt en smaaklik kou. Sy oë kreukel asof hy kan raai wat sy dink. Karla voel hoe haar gesig warm word.

“Ek sal enige tyd vir Oom kom raad gee,” praat hy toe hy klaar gekou het. “Deesdae het ’n man soveel opsies, dit is regtig onnodig om soos in die vorige eeu met kerse en kampstowe te sukkel wanneer die krag afgaan.”

Arrogant, dis wat hy is, besluit Karla en wonder of hy die klein gasstofie in haar kombuis kan sien staan. En hier voor hulle op die koffietafel staan die vet sitronella-kers wat sy saans aansteek om die muskiete te verjaag. Vorige eeu? Gmf! Hy dink seker hy is met sy ou sonpanele so ’n raps beter as gewone mense. Sy draai haar skuins en probeer opnuut met tannie Marié gesels.

 

’n Paar aande later is daar ’n klop aan haar deur. Dit is donker en die stoeplig werk nie. Die krag is al weer af. Karla staan besluiteloos in die voorportaal.

“Dit is Francois van langsaan,” kom dit gedemp deur die toe voordeur.

Sy gaan kry haar Coleman-lampie en sluit oop.

“Ek is jammer om te pla.” Hy lyk verleë. In die lig van die lamp lyk sy hare deurmekaar en sy gesig ’n bietjie vuil. “Ek kom net ’n kers leen. Asseblief.”

“’n Kers?” Karla se oë rek, maar gelukkig bedwing sy haar. Iets sê vir haar dat die man voor haar verby moeg is en nie sou geklop het as hy nie aan die einde van sy tou was nie.

“Jy mag maar lag,” antwoord hy ernstig. “Dit is nogal lagwekkend. Ek was so ingenome met my sonpanele en my batterye, maar toe ek netnou die laaste van die drade deur die plafon lei, kom ek agter die hele spul is te kort. Ek het verkeerd gemeet. Nou nodig ek ’n kers om lig te maak terwyl ek ’n ander plan maak. Seker vuurhoutjies ook, asseblief. Die kafee op die hoek is toe en die ding waarmee ek altyd die braaivleisvuur aansteek is skielik net weg. En my selfoon se battery is pap, ek het sy liggie gebruik om in die plafon te sien.” Hy sug moeg.  “Vanaand se lang beurtkrag het my lelik onkant gevang.”

Dalk is die man tog nie arrogant nie, dink Karla en bekyk hom skewekop. Dalk was hy nou die dag maar net opgewonde oor sy projek. Soos wat haar oupa ook nou oor sy nuwe sonpanele is. “Ja-nee, fase vier is nie ’n grap nie,” sê sy dan en staan terug. “Kom in.”

In haar sitkamer sien sy hoe hy na die kamer kyk. Hy lyk verras. ’n Paar kerse brand gesellig op die koffietafel, en oor haar skootrekenaar se luidspreker speel mooi musiek. Sy sit die lamp op die klein tafeltjie langs die rusbank waar sy gelê en lees het.

“Ek het kookwater vir koffie,” begin sy huiwerig. “Ek het dit nou net op die gasstoof gekook.”

Iets soos verligting flits oor sy gesig. “Ek het direk na werk in die dak geklim, koffie sal hemels wees.” Hy kyk vertwyfeld na sy stowwerige voorarms. “Kan ek dalk jou badkamer gebruik?”

Karla knik en tel weer die Coleman op. “My huis se badkamer is op dieselfde plek as jou huis s’n. Vat die lampie saam.” Die man het seker ook nog nie geëet nie, dink sy terwyl sy die lang figuur met die breë skouers agternakyk. Miskien moet sy van tannie Marié se lekker bredie uithaal en …

By die gang se deur draai hy skielik om.  “Ek moet net vir jou sê … Jy is regtig oulik …”

Haar oë vlieg wyd oop, maar dan skep hy asem en beduie om hom rond “… ingerig. Vir die beurtkrag.”

Karla weet nie of die lamp se lig so betroubaar is nie, maar nou lyk sy gesig vir haar nogal rooi.  Sy plant haar een hand in haar sy. “Al is dit met kerse en goeters uit die vorige eeu?”

Francois haal sy skouers verleë op. Dan glimlag hy en lig die lamp in sy hand effens. “Alles het seker sy tyd en plek,” sê hy voordat hy weer omdraai.

Hierdie man kan maar gereeld in die toekoms by haar ’n kers kom leen, besluit Karla terwyl sy koffiebekers uithaal. Hy kan sy drade nog ’n hele paar keer verkeerd meet, sy sal glad nie omgee nie. Toe sy draai staan Francois in die deur. Hy neem die beker uit haar hand en hulle vingers ontmoet, en dan hulle oë. Die kerslig flikker oor sy gesig. Ja, die ligte kan maar af bly.

Bosvelddroom – Judy Troskie (Uittreksel)

Bosvelddroom voorblad

Die aandwind roer tussen die mopaniebome se blare op die oewers van die Olifantsrivier diep in die hart van die Bosveld. In die tweespoorpad wat jou die mistieke bos inlei, staan ’n donkerkopman, breed van skouers en beslis ’n outydse ses voet in sy sokkies. Fors soos ’n ridder van ouds. Dan draai hy stadig om . . .

Simoné vlieg orent in haar bed. Sweet pêrel op haar voorkop. Dit het sy nou van al haar vriende se gespot oor haar verhuising na ’n lodge in die Bos­veld. Sy weet hulle bedoel dit goed, maar die ewige gekerm dat sy hopelik een of ander tyd, nes almal van hulle, ’n maat sal kry, raak net soms te veel. Ge­lukkig is die laaste een van hulle nou getroud en is haar strooimeisiepligte afgehandel. Soms het sy gewonder of hulle gehoop het dit sou haar tot trou bring. Wat hulle nie kan verstaan nie, is dat sy nie meer ’n behoefte aan ’n man het nie. Sy is gelukkig met haar lewe nes dit is. Ongebonde en ongekom­pliseerd.

Sy sug diep, swaai haar voete van die bed af en stap na haar badkamer. Net ’n vinnige stort en dan is sy gereed om te vertrek. Haar bagasie is reeds in haar motor gelaai en almal van belang is gegroet. Sy is dankbaar dat haar vriende aangebied het om na haar woonstel om te sien. Gelukkig is haar ver­skuiwing net tydelik van aard.

Vir oulaas draai sy voor die spieël. Sy trek die bor­sel weer deur haar dik rooibruin hare, wat tot onder haar skouers hang. Dis menige vriendin se versug­ting, volgens hulle ’n dodelike kombinasie met haar blas vel en warm sjokoladebruin oë. Vir haar is haar mond, waarvan die onderlip effens groter is, haar beste bate. Lang wimpers omraam haar groot oë. Sorg ook vir skuilplek as die veraf kyk in hulle ver­skyn. Makliker om so vrae te ontwyk wat eerder on­beantwoord moet bly.

Sy draai in die rondte om seker te maak die wit bloes en kuitbroek rond die prentjie af. Gelukkig kan sy met gemak kort rompe en kuitbroeke dra. Dit word blykbaar warm in die Bosveld en dan sal langbroeke eenvoudig nie deug nie. As jong dog­ter het haar lengte haar gepla omdat sy gewoonlik ’n kop langer as al haar maats was. Vandag is sy dankbaar vir haar lenige lyf met net genoeg kurwes op die regte plekke. Danksy haar gene het sy ook nie ’n wroeging met gewig nie. Gemeet aan mode­voorskrifte, behoort sy enige man se belangstelling te kan prikkel. Tog is dit die laaste ding wat sy wil doen.

Op die ouderdom van sewe en twintig weet Si­moné Olivier presies wat sy in die lewe wil hê. Nog ’n selfvernietigende verhouding is beslis nie deel daarvan nie. Gelukkig het die familie opgehou tor­ring met vrae oor haar vorige verhoudings wat een na die ander skeefgeloop het.

Vreemd dat haar ouers nie kan verstaan waar­om sy na meer in ’n verhouding soek as wat mans blykbaar bereid is om te gee nie. Hulle huwelik het haar vroeg reeds ontnugter. Sy het haar voorge­neem dat sy nooit in die skaduwee van haar man sal leef nie, tevrede met die krummels van sy tyd in die voortsnellende korporatiewe wêreld.

Al het sy self die leer na sukses met passie begin klim, behou sy steeds haar prioriteite. Ongelukkig romantiseer haar vriendinne die Bosveld. Volgens hulle wag daar dalk ’n man in die Afrikabos wat haar voete onder haar gaan uitslaan, ’n bruinge­brande spiertier met ’n malvalekkersagte hart. Met die wind in sy hare en die son op sy vel. ’n Man in murg en been.

Hulle gaan lank wag. Die enigste rede waarom sy besluit het om die pos by die lodge op ’n wild­plaas te aanvaar is omdat haar werkgewer haar geen keuse gelaat het nie. Die maatskappy het on­langs ’n anonieme brief gekry waarin sekere per­soneellede by onwettige handel in ivoor en selfs renosterhoring geïmpliseer word. Haar lojaliteit dwing haar om die maatskappy se belange in die betrokke lodge te beskerm. Ook die feit dat hulle genoeg vertroue in haar kundigheid het om enige bedrog aan die kaak te stel. Onwettige ivoorhan­del val in dieselfde kategorie. Sy het haarself reeds meer as een keer in die regsafdeling van die maats­kappy bewys. Indien daar enige dokumentêre be­wyse is, sal sy dit wel een of ander tyd opspoor.

Ongelukkig moet sy die eentonige rol van ’n ad­ministratiewe klerk vertolk. Sy kan net hoop dat haar liefde vir die natuur daarvoor sal vergoed.

Die plek het ’n interessante naam, Nafasi Ya Tem­bu, “plek van die olifante” in Swahili. Nou kan sy nie wag om die Bosveld tydelik haar tuiste te maak nie. Louwarm someraande met die gebrul van ’n leeu in die verte of die geroep van ’n visarend wat jou luid­keels in Afrika verwelkom.

Sy tel haar motorsleutels en handsak op en trek die deur agter haar toe.

Simoné kyk bekommerd na die son wat al laag oor die mopanies sit. Verlig luister sy na die aankondiging van die GPS dat die afdraaipad na haar bestemming binne sig is. Dankie tog dat die dae van padkaarte verby is. Haar werkgewer het haar net ingelig dat dit in die Hoedspruit-omgewing is, maar met die koördinate in haar hand en op haar GPS was die rit hierheen heel eenvoudig.

Sy verminder vinnig spoed en draai op die grond­pad in. Gelukkig is die toestand van die pad goed, anders was haar klein sportmotortjie dalk nou in die moeilikheid. Sy kan nie oorweeg om haar spoed nog te verminder nie, want om laat te wees vir die afspraak is onaanvaarbaar. Daar mag geen twyfel oor haar aanstelling wees nie.

’n Sug van verligting ontsnap toe sy die naam­borde gewaar. Die silhoeët van ’n ry olifante teen die rooi gloed van die sakkende son pas perfek by die naam.

Dankbaar dat sy die lodge sonder voorval bereik het, klim sy haastig uit haar motor en stap met die trappe op na die ingang van die imposante gebou.

Die ontvangsklerk glimlag skeef. “Ek neem aan u is Simoné Olivier van hoofkantoor. Kom, meneer Grové wag reeds vir jou.” Sy beduie vir Simoné om haar te volg.

Simoné se een wenkbrou skiet omhoog en sy kyk op haar horlosie. Sy is baie beslis nie laat nie. Die bestuurder het seker net niks anders om te doen nie.

Die meisie klop liggies aan die swaar deur en dit val Simoné op dat sy vinnig haar romp regtrek en seker maak haar hare is op hulle plek. Ooglopend wil die jong dame haar baas beïndruk.

’n Diep stem kom van iewers aan die binnekant. “Kom in, die deur is oop.”

Die meisie stoot die deur wyd oop en beduie vir Simoné om in te stap. “Mejuffrou Olivier, Meneer.”

Simoné versteen ’n oomblik in haar voetspore. Die man wat agter die lessenaar opstaan en bo­kant haar uittoring, hoort op die glansblaaie van ’n tydskrif. Hy kon netsowel een of ander Italiaanse Don Juan gewees het met sy donkerbruin hare wat krullerig aan die kraag van sy swart hemp raak. Die middelpaadjie laat dit sag aan die kante van sy voorkop hang en ontbloot die ruie wenkbroue waaronder donker oë stip na haar kyk. Die reguit neus eindig in ’n kortgeknipte snor en die skynsel van ’n baard wat skerp teen sy bruingebrande vel afsteek. ’n Effense glimlag huiwer om sy lippe. Lippe wat ’n vrou kan laat drome droom.

Sy ruk haar oë weg en huiwer ’n oomblik op sy duidelike adamsappel voordat sy byna gehipnoti­seerd na die sterk hand kyk wat hy na haar uithou.

“Dankie dat u gekom het, juffrou Olivier. Paul Grové, aangename kennis.”

Simoné neem sy hand en knik net stom. Haar stem het nog nie weer sy verskyning gemaak nie. Sy gaan sit vinnig op die stoel wat hy vir haar aanwys. Wat de joos gaan met haar aan? Dis nie die eerste keer dat sy met ’n aantreklike man te doen kry nie, maar Paul Grové het nie ’n gelyke nie. So­lank sy nie vergeet wat haar doel hier is nie. Paul Grové is juis een van die verdagtes.

Van oorkant die lessenaar kom sy warm stem na haar toe aangesweef.

“Ek neem aan u het die kontrak deurgegaan. Is daar enige vrae daaroor?”

Simoné het weer haar emosies onder beheer en wy haar volle aandag aan hulle gesprek.

“Ja, ek het dit deurgegaan en dit is duidelik genoeg. Ek het geen vrae rondom die voorwaardes nie. Die personeelhoof het reeds alles aan my verduidelik.”

“Dit is iets wat hulle aandrang op jou aanstelling vir die pos vir my nog duisterder maak. Jy is beslis nie die aangewese persoon nie weens die feit dat jy oorgekwalifiseer is vir die pos. Ek is seker daar moet ’n rede wees waarom jy dit aanvaar het en ek wil weet wat daardie rede is. Daar is ander perso­neellede wie se belange in ag geneem moet word.”

Simoné staar fronsend na die man wat haar met sy stem mesmeriseer. Wat het van haar selfvertroue geword? Haar keel voel soos ’n verdroogde hout­stomp. Sy sluk moeilik.

“As jy bang is dat ek ’n bedreiging vir hulle gaan inhou, kan ek jou gerusstel. Die rede vir my besluit is eerstens omdat ek weet ek kan die werk doen wat van my verwag word en tweedens omdat dit in die Bosveld is. Ek is lief vir die natuur en sou graag nader daaraan wou leef. Verder het ek my in ver­skillende rigtings gekwalifiseer sodat ek ’n wyer beroepskeuse kan hê.”

Sy sal versigtig moet wees. Hierdie man is van nature skepties. Dit is seker ook logies dat hy agter­dogtig is aangesien sy ’n interne aanstelling is.

“Dat jy die werk sal kan doen, betwyfel ek geen­sins, maar die bos is nie kinderspeletjies nie.”

Simoné trek haar skouers regop. “Verstaan my reg, meneer Grové, ek het geen illusies daaroor nie. Ek ken die gevare.” Sy ontmoet sy oë onver­skrokke en merk hoe die breë skouers onder sy baadjie roer.

Paul sak terug in sy stoel en betrag haar ’n oomblik fronsend. Sou iets hom steeds pla? Sy moet seker maak dat haar dekmantel nie ontmasker word nie.

“Goed dan, juffrou Olivier. Hoe gou kan jy begin? Ons is ongelukkig gedruk vir tyd.”

Die oë wat op haar gesig kuier, steek haar stoel se sitplek aan die brand en sy skuif ongemaklik rond. Haar oë loop terug na sy lippe en tot by die verleide­like kuiltjie in sy ken. Hoe sal dit wees as daardie lippe jou soen totdat jou ore sing?

Simoné skrik grootoog vir haar gedagtes. Hemel, wat gaan met haar aan? Sy het geen begeerte dat enige man haar op hierdie tydstip in haar lewe soen nie. Allermins hierdie een oorkant haar. Hy is moont­lik die baasbrein van ’n hele sindikaat.

Die vraagteken tussen Paul se wenkbroue herin­ner haar dat hy nog vir ’n antwoord wag. Sy reageer vinnig.

“Is môre goed genoeg?” Sy blaas haar asem sta­dig uit. Hopelik is hy onbewus van wat hy so pas met haar professionaliteit aangevang het.

“Dit is goed so. Noem my asseblief in die toekoms op my naam. Ek neem aan ek mag jou ook Simoné noem? Almal hier noem mekaar op hul name.” Hy talm ’n oomblik asof hy nog iets wou byvoeg en Si­moné se wenkbrou lig vraend.

“Dankie, ek sal onthou.”

“Soos jy in die kontrak gesien het, is die salaris moontlik nie soveel as wat jy voorheen verdien het nie, maar die gratis verblyf en etes behoort daarvoor te vergoed. Jy kan dadelik in huisie nommer agt in­trek. Dit behoort aan jou verwagtings te voldoen aangesien dit ’n gemeubileerde tuinwoonstel is. Hier is die sleutels. Jy kan dit met jou motor bereik, volg net die aanwysings. Ontbyt is stiptelik seweuur sog­gens. Ons dag begin vroeg.”

Simoné knik. “Dankie, ek verstaan en dankie vir die geleentheid om hier te kan werk.” Sy staan van die stoel af op en trek haar rug regop en Paul volg haar voorbeeld.

Weer die warm stem. “Welkom by die Nafasi Ya Tembu, Simoné. Ek hoop jy sal gelukkig by ons wees.”

Sy kyk na die sterk hand wat weer na haar uit­gehou word. Geen trouring! Is dit moontlik dat Paul nog los rondloop? Hy sal enige vrou veilig kan laat voel, al wag die wolf by die voordeur.

Haar droom van die tweespoorpad met die donkerkopman wat met sy rug na haar toe staan, doem voor haar geestesoog op. Sy skud haar kop heftig. Dis gekheid. Sy heul nie met skelms nie.

Paul is nou die een wat haar vraend aankyk. Sy neem vinnig sy hand en skud dit liggies. ’n Rilling hardloop al teen haar arm op.

Sy neem die sleutel uit sy ander hand en probeer so normaal moontlik by sy kantoordeur uitstap. Hopelik is sy môre ten volle in beheer van haarself. Tog besef sy reeds dat sy ter wille van haar oorlewing ’n professionele afstand tussen hulle sal moet handhaaf. Behalwe dat haar lewe bedreig kan word, is haar hart nie veilig in Paul se teenwoordigheid nie. Ongeag al haar oortuigings.

Simoné volg die aanwysings en bring haar mo­tor voor die woonstel tot stilstand. Die syfer 8 op die voordeur kondig haar tuiste aan. Sy klim haastig uit en sluit die deur oop. Dit maak ’n sagte kraakgeluid toe dit onder haar hand oopgaan.

Paul het nie oordryf dat dit aan al haar verwagtings sal voldoen nie. Die woonkamer is ruim en baie smaakvol gemeubileer. Sagte herfskleure skep ’n gesellige atmosfeer. Die reuk van gras en kreosoot vul die lug. Tipies aan die Bosveld het die woonstel, net soos die hoofgebou, ’n grasdak. Die sandkleu­rige teëls op die vloere sorg vir koeligheid onder jou voete. Ten spyte van die vroeë somerhitte, waaraan sy beslis nie gewoond is nie, is dit heerlik koel in die vertrek.

Sy sit haar ontdekkingsreis voort na die slaap­kamer. Daar is ’n muskietnet wat romanties aan vier pilare gebind is bokant die bed. Sy weet reeds dit is haar beste verweer teen die malariadraers.

Die aangrensende badkamer is ruim en ten volle ingerig. Sy stap na die kombuis toe. Klein, maar met alles wat sy kan nodig kry. Gedagtig daaraan dat sy alle etes by die restaurant gaan nuttig, is dit beslis nie die vertrek wat baie van haar gaan sien nie. Ook maar goed so, kook was nog nooit een van haar sterk punte nie.

Sy merk die ketel op en loer vinnig in die yskas. Sy sal wel die nodige vir koffie moet kry as sy nie aan kafeïenonttrekking wil ly nie.

Tevrede met haar blyplek, stap sy terug na haar motor en begin haar bagasie indra. Heelwat later is alles afgelaai en netjies weggepak. Daar is ’n klop aan haar deur.

Simoné frons liggies. Sy maak die deur vinnig oop en kyk verras na die vrou voor haar. Asof hulle dié versugting van vroeër kon hoor, hou sy ’n skinkbord in haar hande met dit wat sy kan nodig kry om koffie en tee te maak, asook gebottelde water. Sy bedank haar vriendelik en stap terug na die kombuis.

So ja, alles is op hulle plek, nou vir haar eerste koppie koffie in haar nuwe blyplek. Sy skakel die ketel aan en die onmiddellike stoomgeluid laat ’n gevoel van tuiskoms in haar hart roer. Ongelukkig is dit net tydelik. Sy sal egter hieraan kan gewoond raak.

Vanaand gaan sy haar bed vroeg opsoek. Môre mag sy nie swak konsentreer weens moegheid nie. Nie met Paul in die omtrek nie. Sy vermoed dit gaan ’n volskaalse stryd wees om haar aandag by haar werk te bepaal, en dit alles danksy haar vriendinne se verspotte stories. Nou foeter haar hart om voor­tydig van ’n man se sesvoetlyf kennis te neem ter­wyl sy eintlik met voorbedagte rade hier is. Dit is ’n deel van haar werk wat haar nog nooit voorheen gesteur het nie, hoekom juis nou?

Al sou sy Paul vir die oomblik die voordeel van die twyfel gee, mag sy nooit uit die oog verloor dat sy nie kan bekostig om deur sy uiterlike van stryk gebring te word nie. Haar enigste rede is en bly om die bedryf van onderduimshede te bevestig of om die anonieme skrywe as kwaadwillige saakbeskadiging uit te wys.

Die Natalse fisante roep al sedert ligdag luidkeels onder die kamervenster. Al Simoné se pogings om hulle skril aankondigings te smoor is vrugteloos. Sy vlieg uit die bed op. Ten minste sal sy nou kan verhoed om laat te wees vir ontbyt. Paul het nie om dowe neute uitgewys dat dit stiptelik seweuur is nie.

Sy verklee later in ’n swart rompie wat net-net aan haar knieë raak en ’n wit kantbloes. Haar skoene se hakke is hoog genoeg dat dit steeds deftig lyk. Die bloes beklemtoon haar donker hare. Haar wimpers raak aan die kuif wat laag oor haar voorkop hang. Sy wend net genoeg grimering aan om steeds natuurlik te lyk. ’n Titsel meer lipstiffie en nog ’n druppel par­fuum agter die ore, dan is sy gereed vir haar eerste dag op kantoor.

Sy laat haar oë oor die eetsaal gly. Die tafels is vrolik in aardse kleure gedek. Die dekor pas die omgewing soos ’n handskoen. Die vertrek se skuifdeure staan wyd oop en laat die vars oggendlug binnestroom. Sy merk die swembadwater wat byna ysig blou blink, en tiptolle kwetter verspot in die groot besemtrosvy. Alles lyk vreedsaam, en tog ervaar sy ’n elektrisiteit in die atmosfeer, asof daar ’n energielading wag om te ontplof.

Haar oë dwaal oor die bos aan die buitekant van die veiligheidsheining. Moontlik voel sy die bos se energie aan. Op die oog af rustig in die oggendson, terwyl sy weet iewers in die skadu’s skuil gevaar. Blougrys dynserigheid hang laag oor die bosse, al langs die vallei af tot by die granietkoppies in die verte. Die bos lyk droog. Sy sug diep. Dit is nie heelte­mal hoe sy die Bosveld voorgestel het nie.

’n Vreemde manstem praat skielik agter haar. “Genade, waar daardie sug val, vrek alles.”

Simoné ruk haar kop terug en ontmoet twee geelbruin luiperdoë wat by die diep resonansie in die stem van haar besoeker pas. Hy staan oorkant haar tafel. Die man is seker amper sewe voet lank, want hy troon groot en gevaarlik oor haar. Sy glim­lag verleë.

“Dit was eintlik ’n sug van bewondering vir die skoonheid van die bos.”

’n Glimlag verskyn op sy gesig. “Nee, dan mag jy maar sug. Ek neem aan jy is ons nuwe administra­tiewe klerk? Ek is Alex Grové, aangename kennis en welkom hier by ons.”

Sy glimlag vriendelik en knik liggies. “Simoné Olivier, aangename kennis.”

“Kan ek maar sit, Simoné?” Alex wag egter nie vir toestemming nie. Hy trek die stoel met een hand uit en neem langs die tafel plaas.

Sy som haar besoeker vinnig op. Dieselfde diep strelende stem as Paul, maar beslis nie so gevaar­lik vir ’n vrou se nugter denke nie. Met sy skoongeskeerde gesig en kortgesnyde hare lyk hy ook jonger as Paul. Nog ’n verdagte wat in die skrywe genoem is.

Sy beduie met die hand. “Sit gerus.” Jy sit tog reeds, wou sy byvoeg.

Alex buig vooroor en laat rus sy elmboë op die tafel. Hy betrag haar op en af. “My neef het nie oordryf nie. Jy is vrekmooi. Gelukkig volgens hom slim ook. Ek kan jou verseker ek is dankbaar ons het baie vinnig iemand vir die pos gekry. Onse Paul mag ’n goeie bestuurder wees, maar van admin weet hy min, en as hoofgids het ek genoeg hooi op my vurk.”

Simoné baklei met die blos wat dreig om op haar wange te verskyn. Duidelik het die twee mans haar bespreek; tog laat die wete dat Paul dink sy is mooi ’n warm kolletjie net onder haar naeltjie ontstaan.

Alex maak keel skoon. “Hopelik dink jy aan iets goeds, want ek dink nie jy hoor ’n woord wat ek sê nie.”

Simoné pluk haar kop op en begin onbedaarlik hoes. Alex hou ’n glas water na haar uit en sy neem dit dankbaar. Sy klad die nattigheid aan die servet en sukkel om haar stem te normaliseer.

“Jammer, my gedagtes het sommer in die bos verdwaal.”

Die kelner daag met hulle ontbyt op en sy is dankbaar dat Alex se aandag na sy bord verskuif.

“Môre, Simoné. Ek hoop jy het ’n rustige nag ge­had en is gereed vir al die harde werk wat vir jou wag. Skink net eers gou vir ons koffie, dan neem ek jou na jou kantoor.” Hy beduie na die skinkbord agter hom op die kas.

Sy kyk onderlangs na hom. As dit enigsins moontlik was, lyk hy vanoggend nog aantrekliker met sy wit hemp. Sy sal eenvoudig harder moet baklei teen die emosies wat hierdie donker man in haar ontketen.

Sy draai op haar hakke om en stap tot waar die skinkbord met die koffiekoppies staan. Op hierdie oomblik het sy self kafeïen nodig om haar senu­wees te laat kalmeer.

“Melk en suiker?” Sy vervies haar vir die vibrasie in haar stem.

“Net melk, dankie.”

Sy oorhandig ’n koppie aan Paul en gaan sit met hare oorkant sy lessenaar en kruis haar bene. Sy frons liggies toe sy merk dat hy haar bene met sy oë volg en dan met ’n skewe glimlag opkyk.

“Dankie. Ek sien jy het reeds my neef ontmoet. Waarom het jy nie ontbyt geëet nie? Of was hy weer sy gewone sjarmante self?” Hy hou haar oor die kop­pie se rand dop.

Sy roer haar koffie tydsaam en ontmoet die donker oë fronsend wat deur dik wimpers omlyn word. Oë wat goed kan raaksien wat jy eerder sou wou wegsteek. Sy opmerking oor Alex laat haar wonder of die twee neefs dalk nie oor die weg kom nie. Dit kan ook wees dat hy subtiel aan haar wil sê dat sy neef nie altyd so galant is nie. Tog, die Alex wat sy vanoggend leer ken het, kom voor as ’n gematigde persoon. Dis baie moeilik om te glo dat hy ’n skurk kan wees.

Sy skud haar kop liggies. “Nee, ek eet net nie gewoonlik ontbyt nie. Alex lyk na ’n aangename persoon waarmee iemand gemaklik ’n gesprek kan voer.”

Sy kan nie verstaan hoe hy al hierdie dinge weet nie, behalwe as hy self in die omtrek was en hulle net onbewus van sy teenwoordigheid was. Hy moes hulle dopgehou het. Genadiglik kon hy nie die regte afleidings maak nie. In die toekoms sal sy versigtiger moet wees. Paul het so pas bewys dat hy nie net ’n aantreklike swernoot is nie, maar ook geslepe. Sy kyk vinnig op toe hy skielik praat.

“Nou ja, kom ek gaan wys jou waar is jou kan­toor.” Daarmee staan hy op en wag dat sy sy voor­beeld volg.

Sy kom haastig op haar voete en stap doelgerig na die deur toe. Sy glimlag skelm toe sy merk dat Paul se oë weer op haar goedgevormde bene kuier. Al is dit nie haar gewone modus operandi nie, is dit dalk ’n manier om Paul se gedagtes besig te hou terwyl sy haar ondersoek voortsit.

“Jy is ’n pragtige vrou, Simoné. Ek glo die mans trap jou drumpel deur om jou guns te wen. Ek sal moet seker maak hulle pla jou nie by die werk nie.”

Sy opmerking neem die wind vir ’n oomblik uit haar seile. Stry soos sy wil, dit is allesbehalwe ’n onaangename gedagte dat hy van haar as vrou be­wus is. Hoe onvanpas ook al.

Sy loer onderlangs na sy forse gestalte wat langs haar stap. Die reuk van sandelhout en son hang om hom en veroorsaak ’n hol kol op haar maag. Skielik klim die temperatuur sommer ook ’n paar grade.

Twee deure verder stoot hy ’n kantoordeur oop en staan opsy. Hy beduie vir haar om in te stap. Sy gehoorsaam en bevind haar in die middel van ’n ruim vertrek. Meubels van ligte hout, ’n rekenaar, liasseerkabinette en ’n fotostaatmasjien bevestig ’n goed ingerigte kantoor.

Paul beduie met sy hand deur die vertrek. “Ek glo jy gaan alles hier kry wat jy sou nodig hê. Kyk eerstens na ons besprekingsprogram en vra as jy oor iets onseker is. Die dames by ontvangs kan ook van jou vrae beantwoord. Jy behoort dit vinnig onder die knie te kry.”

Hy stap dieper die kantoor in en gaan staan voor die venster. “Verder is dit een van jou pligte om alle betalings na te gaan voordat gaste arriveer en hulle kamers beset. Geen verblyf word op rekening verskaf nie, tensy dit vooraf met my persoonlik gereël is.”

Sy knik net liggies. Alles is nog te oorweldigend om haar stem te vertrou. Veral sy teenwoordigheid wat die vertrek van hoek tot kant vul. Die man veroorsaak ’n magnetiese veld waarteen sy geen verweer het nie. Sy ontspan effens toe hy omdraai en vir ’n oomblik in die deuropening huiwer.

“Goed. Ek is in my kantoor as jy my soek. Anders ontmoet ek jou by die restaurant vir middagete. Ons moet seker maak jy kry iets in daardie maag van jou.” Hy draai op sy hakke om en stap haastig weg.

Sy kyk hom fronsend agterna. Hoe gaan sy in staat wees om ’n mond kos in te kry met daardie man in haar nabyheid? Sy moet eenvoudig aan ’n verskoning dink of haar senuwees in bedwang kry sodat sy kan ophou om haar skielik soos ’n verlief­de tiener te gedra.

Sy skud haar kop heftig, gaan sit agter haar lessenaar en skakel die rekenaar aan. Sy moet haar gedagtes by haar pligte bepaal en die werk doen waarvoor sy hierheen gekom het. Hierdie oordadige gewaarwording van Paul is absurd.

Die dag verdwyn uur na uur onder haar voete uit. Sy kyk moeg maar tevrede van die dokument voor haar op toe Paul om die deurkosyn loer. Sy ver­moed dadelik hy is hier om haar uit te trap aange

sien sy eenvoudig hulle etensuur geïgnoreer het. Sy sou een of ander verskoning geopper het as hy opgedaag het.

“Toemaaktyd, Juffrou.” Hy kom by die deur inge­stap en gaan staan voor haar lessenaar. “Jammer oor middagete. Daar het ongelukkig iets onverwags voorgeval.”

Sy waai met haar hand in die lug. “Vergeet daar­van. Ek het self nie tyd gehad nie.”

’n Skewe glimlag verskyn om sy mond. “Ek gaan wel op ’n manier daarvoor vergoed. Ons eet almal vanaand saam. Die ander aandeelhouers wil jou ook graag persoonlik ontmoet. Ete word rondom sewe-dertig bedien, so dit behoort jou genoeg tyd te gee om jou mooi te maak.”

Dit brand op haar tong om dadelik verskoning te maak, maar sy besef sy kan nie vir ewig weghard­loop nie. Daar moet ’n manier wees om haar ou self terug te kry en soos altyd professioneel op te tree. Dit is uitsluitlik ’n sake-ete. Dalk die eerste stap om Paul te oortuig om haar te vertrou. Sodoende sal haar volgende skuif nie te veel aandag trek nie. Dit is net logies dat sy diep sal moet delf om ’n spoor van enige vorm van sluikhandel te vind.

Sy probeer ongeërg antwoord. “Dankie vir die uitnodiging. Ek sal probeer om jou nie teleur te stel nie.”

Paul glimlag en skud sy kop stadig. “Jy kan nie anders as om mense te beïndruk nie, maar jy kan regtig ontspan. My ouers is gewone mense en die ete is informeel. Sien jou later.”

 

 

Perfekte pasmaat – Joléne de Jager (Uittreksel)

Saterdag staan Madelie rustig op. Die kantoorklere wat sy gister uitgehang het, hang sy terug in haar kas. Sy is lus vir iets ligters. Sy besluit op ’n bont broekpakkie met plat skoene daarby. Die skoene is al redelik lank gedra, maar dit is baie gemaklik. Toe sy na haar beeld in die lang spieël kyk, is sy tevrede. Sy is sommer lus om te dans en te trippel.

Toe sy by die kantoor inkom, is Marius natuur­lik voor sy rekenaar en blykbaar baie besig. Hy kyk vinnig op.

“Goeiemôre, Madelie, dit lyk asof dit goed gaan?”

“Dit gaan goed, dankie.” Sy pak die goed wat sy gebring het in die kas en haar handsak in die ander kas.

“O ja, Madelie. Toe ek gisteraand by die huis kom, onthou ek eers dat ons twee nog nie die werk op Saterdae bespreek het nie. Dit is nie ’n gewone werksdag nie, hoewel sommige van die vennote tog inkom. Ek werk maar Saterdae omdat daar nog so baie werk is wat ingehaal moet word en dit is buitendien baie stil. Jy kan self kies of jy wil werk of nie. Ek moet byvoeg, ek is baie bly om jou te sien.”

“Ek het om dieselfde redes as joune ingekom. Ek het gewonder of julle Saterdae werk, maar ek het in elk geval maar gekom, ek het mos sleutels om in te kom.”

“Jy bly net duskant ’n wonderwerk. Baie min mense wat ek ken, sal werk as dit eintlik ’n afdag is. Baie dankie, ek waardeer dit.”

“Dis ’n plesier.” Sy trek haar rekenaar nader en begin werk. Sy wil die lofliedere liewer vermy.

Na ’n uur of wat staan hy op. “Ek gaan vir so ’n uur die gebou verlaat. My volgende kliënt wil ek sommer in ’n koffiekroeg ontmoet. Ons is ou ken­nisse en dit werk net beter as ons ontspanne is. Antwoord maar die telefoon terwyl ek weg is, jy sal weet wat om te sê.”

“Geen probleem nie, ek sal so maak.” Sy kyk hom agterna toe hy uitloop, ’n lang skraal man, netjies in sy donker snyerspak. Sy sal ook graag eendag ’n man wil hê met ’n wegstap soos Marius s’n. Sy kon­sentreer maar dadelik weer op haar werk.

Toe daar ’n harde klop aan sy deur is, skrik Madelie. Die deur gaan oop en ’n mooi vrou met lang donker hare kom in. Sy doen haar bes om te kalmeer.

“Goeiemôre, kan ek help?”

“Waar is Marius du Plooy?”

“Hy is nie nou beskikbaar nie, het u ’n afspraak?”

Die vrou sug en ’n frons sit soos ’n spinnekop tussen haar oë. “Nee, ek het nie, ek kom gewoonlik sommer in.”

Madelie staan met sy dagboek in haar hand, pen gereed. “In verband waarmee wou u hom sien?”

“Dit is privaat.”

“Kan ek u naam kry?”

“Nee, jy kan nie, ek sê mos vir jou dit is privaat.”

Madelie byt haar wang raak maar hou haar stem egalig. “Ek sien. Kan ek dan vir u ’n afspraak maak, dan is u seker dat hy hier sal wees.”

“Nee, ek wil nie ’n afspraak maak nie, ek sal hier wag. Hoe lank sal hy weg wees?”

“Ek het geen idee nie.”

“Watter soort sekretaresse is jy? Jy moet mos vra hoe lank hy weg sal wees.”

Teen hierdie tyd kook Madelie se bloed. “Ek is nie ’n sekretaresse nie, ek is sy hofklerk.” Sy sit Marius se dagboek saggies op haar lessenaar neer. Sy moet versigtig wees, anders het sy die vrou met die ding gegooi. Sy gaan sit ook by haar lessenaar en gaan aan met haar werk. Sy doen haar bes om die ongeskikte vrou te ignoreer. Intussen bid sy aanmekaar dat Marius so gou moontlik sal terug­kom. Hy is nog net ’n halfuur weg.

Sy pak solank haar goed in haar handsak en sit dit langs haar neer. Die oomblik wat Marius by daardie deur inkom, is sy uit. Dan kan hulle die pri­vate sake op hul gemak bespreek. Sy vorder nie juis met haar werk nie; baiemaal moet sy iets tot drie keer herlees voor sy seker is wat daar aangaan.

’n Uur en ’n half lank sit die vrou en rondskuif op haar stoel voor die deur oopgaan en Marius haastig inkom. Hy steek vas.

Madelie keer dadelik. “Meneer Du Plooy, ek loop nou. Die dame wou nie vir my enige inligting gee nie.”

Sy loop vinnig deur toe en loer oor haar skouer toe sy dit agter haar toemaak. Toe sy verder loop, lag sy saggies. Die uitdrukking op Marius se ge­sig toe hy die vrou in sy kantoor sien, was iets om oor te lag. Dit het nie juis gelyk asof haar teen­woordigheid in sy kantoor ’n heerlike verrassing is nie. Toe sy met hom gepraat het, het hy vinnig en vraend na haar gekyk, asof hy Madelie se hulp dringend nodig het. Se voet! Hy moet maar die vroue in sy lewe self hanteer. Op pad huis toe koop sy ’n heerlike groot koek net vir haarself. Nie te veel kalorieë nie, jy gaan vet word en dan sal niemand van jou hou nie. Sy snuif deur haar neus – pure ydelheid. 

Toe sy die voordeur oopmaak, is Zakkie by en hulle loop gesels-gesels kombuis toe. “Ja, ou Zak­kie, jy het baie te sê vandag. Met jou in die huis sal ek nooit alleen voel nie.”

Zakkie staan voor die yskas en kerm asof sy hart wil breek. Madelie lag. “Haai, ekskuus my kat, is jou kos op?”

Dit tref haar mooi tussen die oë. Sy ruk die ys­kasdeur oop en daar staan die kat se bakkie kos steeds propvol in die yskas. Sy moes dit sowaar vanoggend met haar deurmekaar kop daarin gesit het in plaas van op sy bekende plek op die vloer. Sy haal dit uit en sit dit net daar op die vloer neer – en die kat eet. Sommer sulke groot happe gaan maag toe en tussenin miaau hy, seker net om te wys hy is nie hiermee tevrede nie.

Sy gaan sit kruisbeen op die vloer en streel Zakkie sag oor sy rug. “Ek is baie jammer, my skat, baie jammer. Dit sal nie maklik weer gebeur nie.” Later, toe dit lyk asof hy nou versadig is, staan sy op en gaan haal ’n koekie waaraan hy kan kou uit die boksie. Die koekies is net vir nou en dan, en die kat is regtig lief daarvoor. Hy los dadelik sy gewone kos, drink ’n paar slukkies water en met die koekie in die bek draf hy die trappe op na haar slaapka­mer toe.

Madelie maak vir haar ook ’n toebroodjie, ’n reg­te stapelbroodjie met tamatie, kaas en fyngesnyde biltong. Saam met lekker koffie sluk sy dit gou weg. Sy onthou dat die koek wat sy gekoop het, nog op die rak staan en skuif die ander goed in die yskas rond, sodat die koek ’n staanplek het.

Met die kat se gedoente het sy skoon vergeet van die vrou in Marius se kantoor. Hy het sleg ongemaklik gelyk; miskien moet sy hom maar die voordeel van die twyfel gee.

Die luiheid oorval haar en sy loop stadig die trappe op. In haar kamerdeur steek sy vas. Zakkie lê in die middel van haar bed, omring van koekiekrummels en met sy oë groot die ene onskuld. Sy sug en tel die kat op en sit hom op haar stoel neer.

“Ek kan jou seker nie kwalik neem dat jy op my bed gemors het nie; ek moet op die een of ander manier gestraf word.”

Sy kry die duvet beet en skud die krummels met mening af. Toe vee sy die laken ook skoon en toe sy die duvet weer wil oorgooi, het kat se kind hom weer daarop tuisgemaak. Sy kan die lag nie keer nie.

“Jy toets darem vandag my geduld, waarde heer.” Sy skuif hom weg en gooi die duvet weer netjies op haar bed en toe dit klaar is, klop sy op die bed. “Jy kan maar opklim.”

Toe sy uiteindelik onder die duvet met die kat teen haar maag opgekrul lê, moet sy erken – die ge­sukkel met die kat het haar heeltemal van Marius en die ongeskikte vrou in sy kantoor laat vergeet. Oor die situasie kan sy nou maar net glimlag.

Die storieboek word nader getrek en heerlik ontspanne lê sy en lees. Sy is nie juis lus vir slaap nie. Sy het skaars weer die draad van die storie op­getel of haar selfoon lui. Dit is die hekwag.

“Hier is ’n meneer wat u wil spreek, juffrou Madelie. Hy sê hy werk saam met jou en sy naam is Marius.”

Liewe genade tog, sy sal nie hier kan uitkom nie. “Dankie, Paulus, jy kan maar vir hom oop­maak.” Sy loer vinnig in die spieël en die prentjie wat sy daar sien, is nie strelend op die oog nie. Sy besluit om haar hare net so te los, hy moet weet hy het haar gepla. Sy loop stadig na haar voordeur toe en voor sy kan oopmaak, lui die klokkie. Sy frons en besluit om net ’n minuut te wag voor sy oop­maak, en toe sy dit uiteindelik doen, het hy die styl om skaam te lyk.

“Ek is baie jammer, Madelie, maar ek moes net my hart kom skoonmaak. As jy die ysterdeur ook oopmaak, kan ons dalk gemaklik sit terwyl ek my boete kom doen.”

Sy kan die glimlag nie keer nie; so het sy hom nog nooit gesien nie. Sy maak oop en sluit weer alles agter hom toe. “Kom sit gerus.” Sy wys na die gemaklike stoel en gaan sit self op die bank. “Waar­oor wil jy praat?” Vriendelik.

“Ek kom namens die ongeskikte vrou om ver­skoning vra. Ek het regtig gedink ek is teen hierdie tyd al ontslae van haar, maar sy sit soos klitsgras.”

“Jy is darem seker nie verantwoordelik vir ander mense se slegte maniere nie.”

“Seker nie, maar dit is jammer dat sy haarself daar ingelieg het terwyl jy alleen in die kantoor was. Ek verstaan van haar dat jy jou perfek gedra het, net soos jy aangesê was, en dat dit haar tot in haar wortels geïrriteer het.”

“Wie op aarde is dit, Marius? Ek sou nie nor­maalweg gevra het nie, maar aangesien sy jou blykbaar net soveel as vir my geïrriteer het, kan ek seker maar vra.”

“Natuurlik, dit is waarom ek hier is. Margaret was met my neef getroud. Ek en my neef was baie lief vir mekaar en ek was strooijonker op hulle troue. Sy is ongelukkig een van die soort vroue wat haarself nie kan help nie – waar sy kom, moet al wat man is, dit ontgeld. Sy is daarvan oortuig dat sy vir mans onweerstaanbaar is. Dit het al op die huweliksonthaal begin en sy het vir ’n paar jaar haar bes gedoen om my te vang. Ek en my neef het daaroor gepraat en hy het gesê ek is nie haar enig­ste slagoffer nie. Hulle is geskei en my neef het hom in Australië gevestig, maar dit was nie lank nie, of sy sit hom agterna. Hy moes later ’n restraining or­der teen haar kry en het haar nie weer gesien nie. Ek is jammer dat ek al die detail vir jou gee, maar op dié manier kan ek my eie woede ontlont.” Hy bly stil en sy kom agter dat sy oopmond sit en luister.

“Nee, dis reg. Gaan gerus aan.”

“Nee, dit is nie reg nie. Dit was ongelukkig dat ou Margaret juis daar aangekom het terwyl ek ’n hewige onderonsie met Maas gehad het. Hy word nou net soos doktor De Vries, en noudat hy hier die grootbaas is, doen hy alles in sy vermoë om die wêreld vir die vennote en veral my onleefbaar te maak. Die ergste is dat ek maar die knie moet buig en maak soos hulle sê. Ek was dus woedend toe ek in die kantoor inkom en met die eerste oogopslag jou gesigsuitdrukking en die tweede vir Margaret oor die stoel gedrapeer gesien het. Jy kan jou daar­die gevoel nie eens voorstel nie.”

“Ek dink ek kan. Ek het jou nog nooit so woedend gesien nie. Ek het self geskrik en gemaak dat ek wegkom. Wat het toe gebeur?”

“Ek het net eenvoudig die telefoon opgetel en dadelik die polisie gebel; gevra vir ’n restraining or­der. Sy wou nog hier en daar, maar ek het net die deur oopgemaak. Toe het ek gesê ek moet ’n kliënt gaan spreek en as sy nie die res van die naweek in die kantoor agter geslote deure wil deurbring nie, moet sy maar liewer loop.”

“Wat sy toe gedoen het?”

“Sy het onmiddellik geloop.”

Madelie skater van die dag. “Ek sou dit graag wou sien, maar toe ek daar weg is, was ek self woedend. Dit was net die kat daar by jou voete wat my laat afkoel het.”

Hy buk en tel hom op. Zakkie sien ’n kans as hy hom kan kry. Hy spin dat hoor en sien vergaan. “Wat is die dierbare kat se naam?”

“Zakkie. Hy is ’n Royal Rex, pikswart met kort, golwende hare ’n wit pensie. Ek wou juis geselskap in die woonstel gehad het toe ’n vriendin van hom ontslae wou raak. Hy is dierbaar en baie slim.”

“Ek het jou nog iets kom vra, en hierdie keer vat ek nie nee vir ’n antwoord nie. Kom ons gaan drink en eet iewers iets en na die duiwel met Maas en De Vries se reëls. Ek het vir die res van die dag goeie geselskap nodig. Hoe lyk dit?”

“Ek het geen probleem daarmee nie en ek het ook goeie geselskap nodig. Neem die volgende in aanmerking. Nommer een – ek is deurmekaar, gekreukel en lui. Nommer twee – ek het ’n yslike koek in die yskas wat ek nie in die volgende maand sal kan opeet nie en ek is baie lus vir daardie koek. Jy kan my gerus help om dit kleiner te maak. As ons later nog lus is om te eet en jy het die tyd, maak ek vir ons ’n lekker en vinnige pastagereg. Ek belowe ook dat ek in die loop van die kuier nie een keer sal probeer om jou na my kamer toe te lok nie.”

Hy lag. “Dit klink goed. Hier kan ons lekker ontspan; ek kan seker selfs my skoene uitskop.”

Madelie steek ’n kaal voet na hom toe uit. “Wees my gas – die swak vertaling van die Engelse spreekwoord.”

Die bloed galop deur haar are, maar sy voel ook effens ongemaklik. Sy het dit die afgelope tyd reggekry om net in vriendskap saam met hom te werk. Dit het net mooi begin werk en nou kom hy by haar huis aan om verskoning te vra vir die vrou­mens en sy slegte bui. Sy kan hom mos nie die deur wys nie, sy moet hopelik nog lank saam met hom werk, of in elk geval vir dieselfde firma. Sy maak die koffie met lekker skuim en sny die koek, en die snye is nie onnodig klein nie. Toe dek sy die klein tafeltjie in die sitkamer met bekers en bordjies en dra die koek vorentoe.

Sy oë rek. “Is jy seker dat dié koek nie vir iemand anders gebêre moes word nie?”

Madelie kan die lag nie keer nie. “Ek weet nie presies wat my planne met hierdie koek was nie, maar dit het so lekker gelyk dat ek dit sommer voor die voet gekoop het. Nou het ek gelukkig iemand om my te help eet.”

“Ek belowe ek sal my bes doen.”

Die verkeerde man – Alexa Steyn (Uittreksel)

Die verkeerde man - Alexa Steyn

 

“Tersia!” roep iemand haar naam en sy kyk op in die geskokte gesig van niemand anders nie as Braam Lategan.

“Wat maak jy hier in die reën en koue?” Hy klink ontsteld. “Jy is sopnat,” sê hy toe hy langs haar hurk. Sy sien die diep frons tussen sy oë in die strale van die motor se ligte.

Haar tande klap só opmekaar dat sy nie ’n woord kan uitkry nie en sy kyk hom net met groot oë aan. Haar reëndeurdrenkte wolmus hang soos ’n nat sak oor haar kop en die water loop in klein stroompies teen haar gesig af.

“Wil jy vir my sê . . . kom jy nóú eers van die berg af?” vra hy geskok.

Sy knik woordeloos.

“Ek . . . ek het my enkel seergemaak,” antwoord sy klappertand terwyl sy na haar linkervoet beduie.

“Liewe hemel, mens, ek het jou byna te laat in die pad gesien. Ek kon jou doodgery het!” sê hy met ’n stem hees van ontsteltenis. “Kom ek help jou op. Jy moet onmiddellik uit hierdie nat klere kom.” Hy steek sy arms onder hare in en lig haar moeiteloos op. Dan tel hy haar met een beweging op in sy arms terwyl sy aan sy nek vasklou.

“Ek sal jou kar sopnat maak,” protesteer sy toe hy die bakkie se deur oopmaak en haar op die sitplek neersit. Sy maak haar arms van sy nek af los en vou hulle voor haar bors om die bewende spiere te probeer beheer. Sy kan die warmte van sy liggaam deur haar deurnat klere voel en die sagte geur van sy naskeermiddel huiwer in haar neus.

“Bog!” sê hy bars terwyl hy haar stapstok ook inlaai voordat hy die deur toeklap en vinnig om beweeg om agter die stuurwiel in te klim.

“Wat het jou besiel om so lank op die berg te bly? Het jy dan nie die weer sien opsteek nie?” vra hy kwaad toe hy wegtrek.

“Ek het, maar dit was te laat.”

“En as ek nie nou toevallig hier verbygery het nie?” tier hy voort.

“Ek . . . ek weet nie,” stamel sy. Meteens is alles net te veel vir haar om te verduur. Braam Lategan se ongeduld met haar ontstel haar nog meer en sy probeer nie eens om haar deurmekaar emosies te beheer nie. Sy bars proesend en snikkend in trane uit. “Moenie . . . moenie so . . . met my raas nie!” roep sy emosioneel uit. “Dink jy vir een oomblik dat ek hierdie hele gemors beplan het?”

Sy sien uit die hoek van haar oog hoe hy vin­nig na haar kyk. Toe sê hy berouvol: “Ek is jammer, Tersia. Vergewe my. Dis van skrik dat ek so met jou raas. Behalwe vir die feit dat jy op die berg kon verkluim het, het ek jou boonop nog amper doodgery. Toe ek weer sien, was jy voor die bakkie in die middel van die pad. Ek het my byna doodgeskrik,” verduidelik hy en klink opreg spyt. Deur haar trane sien sy meteens die sagtheid van sy mond.

Sy antwoord nie, staar net vorentoe na die lig­strale wat deur die nag klief. As sy net die bewerasie kan beheer, dink sy ietwat desperaat. Sy voel heeltemal magteloos.

“Asseblief, sê jy vergewe my?” vra hy toe sy nie op sy verduideliking reageer nie. Hy sit sy een hand op haar bewende bobeen. “Dis maar my manier. Ek weet dis nie ’n goeie eienskap nie, maar ek is ge­neig om kwaad te word as ek so skrik,” verduidelik hy verder.

“Dis oukei. Ek is nie kwaad vir jou nie. Ek besef ek het ’n dom ding gedoen,” antwoord sy en probeer haar bes om nie te stotter nie. “Dis van pure ver­ligting dat ek aan die huil gegaan het.” Haar tande klap steeds opmekaar en sy sukkel om haar woorde uit te kry.

Ná ’n paar oomblikke van stilte vra hy: “In wat­ter rondawel bly jy?”

“No. . . nommer drie,” antwoord sy klappertand. Sy kan dit nie verdra om so magteloos te voel nie. Die onwillekeurige geruk van haar ledemate put haar net verder uit. “Die sleutels is in my baadjie­sak.”

KOOP Die verkeerde man HIER: https://lapa.co.za/die-verkeerde-man

 

Genoeg vir my – Marilé Cloete (Uittreksel)

  “Kan ek vars lemoensap kry, asseblief?” Alexandria het al agtergekom hier in Kroasië word Engels soms net vir selfverdediging gebruik, veral onder die ouer garde. Sy vorm dus die sinnetjie versigtig in Engels, spreek die woorde mooi stadig uit.
Die eienaar van die Konavoka Art Caffe kyk haar uitdrukkingloos aan. “Nô.” Hy skud sy kop ferm om klem aan sy weiering te verleen.
Sy is onverhoeds betrap en haar weerstand is buitendien vandag laag. ’n Dommerige “Huh?” ontsnap onverhoeds oor haar lippe. Met sweet wat op haar voorkop pêrel en haar kaal bene wat aan die kunsleer van die bank vaskleef, voel sy regtig nie op haar skerpste nie.
“No orange.” Sy grys hare is aan die yl word en sy gesig getuig van ’n lewe in die son. Hy was nie altyd die eienaar van ’n gesellige restaurant in Kroasië se mooiste stad nie, besluit sy in haar gedagtes.
’n Groot deernis kom in haar op, die deernis wat sy gereeld voel wanneer sy opnuut besef elke mens het sy storie, sy redes hoekom hy is wat hy is. Hierdie man is oud genoeg om Kommunisme plus die daaropvolgende oorlog te beleef het. Wie is sy, bevoorregte persoon, waarskynlik die helfte van sy ouderdom, om neer te sien op sy gebrekkige Engels? “Fanta, asseblief.” Om dinge makliker te maak, wys sy na die woordjie op die spyskaart. Sy probeer maar om die skrikwekkende prys mis te kyk; sy is te dors en te warm om regtig om te gee.
Solank sy wag, slaan sy haar skootrekenaar oop en kyk of daar ’n beskikbare Wi-Fi-netwerk is. Dankie tog, daar is. Sy moet nóú met haar susters praat of die eensaamheid gaan haar finaal oorweldig. “Wi-Fi password?” vra sy toe die bitter klein botteltjie Fanta voor haar neergesit word en wys vir duidelikheid na haar foon.
’n Papiertjie met ’n ellelange kodewoord word voor haar neergeplak. Sy reik daarna soos ’n drenkeling na ’n reddingsboei, gaan na WhatsApp en maak die groepie Ons vier oop. Waar is julle? tik sy met klewerige sweetvingers en sit terug om die peperduur koeldrank slukkie vir slukkie te geniet.
Esmeralda antwoord eerste: Ek borsvoed. Soos gewoonlik.
Alex se gemoed lig sommer. Sy kan hulle so sien: Essie en klein Robbie in die koelte van Essie en Henk se slaapkamer op haar grootworddorpie in die Karoo. Wanneer gaan jy eendag ophou? tik sy.
Beslis voor Robbie skool toe gaan, kom die antwoord blitsig. Dit het ’n grappie in die familie geword: deur-die-blare Essie wat so floreer as ma dat sy haar werk as die dorp se bibliotekaresse voorlopig opgegee het en glad nie skaam is om haar peuter nog te borsvoed nie.
Ek is pas amper deur ’n pasiënt gebyt, kom Cassandra by. Dit was so hittete.
Hond of perd? Cassie is ’n fisioterapeut vir diere en haar pasiënte verstaan nie altyd dat sy hulle beste belange op die hart het nie.
Groot, bang hond. Alex dink onwillekeurig aan Francois wat sy Lea na Cassie gebring het vir behandeling en op die ou end haar hardekwassussie se hart gewen het.
Ek maak kos. Huis vol gaste, kom dit van Desmond, hulle pa, wat net deur hulle Pa genoem word as hulle ’n spesiale gunsie van hom nodig het.
Die verlange na haar mense maak haar keel dik. Ek sit in Dubrovnik tussen hordes toeriste en kry warm en verlang na julle.
Kom huis toe, Alex. Van haar pa.
Ek wil nie sonder jou trou nie. Van Cassie.
Robbie moet haar tante leer ken. Van Essie.
Soek steeds na ’n lang, aantreklike man, blits sy terug. Dis nog ’n grappie in die familie: haar soektog na ’n man wat haar in die oë kan kyk, wie se oë nie op die vlak van haar borsgleufie is nie. Op haar omswerwinge deur Europa het sy wel etlike lang mans raakgeloop, maar daar het altyd iets met hulle geskort. Te veel selfvertroue, of te min. Te arm of te ryk. Of getroud. Of lui. Of verbeeldingloos. Laasgenoemde was die ergste. Sy kan tog nie saam met ’n verbeeldinglose mens die lewe ingaan nie. As skrywer is haar verbeelding haar behoud, haar lus en vreugde. Selfs as tandarts het sy dikwels haar verbeelding nodig om iemand se glimlag effektief te kan herstel. ’n Man sonder verbeelding sal beslis nie deug nie.
Hoe lyk die talent rondom jou? Van Essie.
Alex kyk vir die eerste keer regtig na die ander mense in die restaurant. Kelnertjie niks ouer as twintig nie, tik sy. Eienaar lank genoeg, maar oud en moeg. Haar oog vang die man in die oorkantste hoek. Hy het ’n koppie koffie en ’n bottel water voor hom. Hy is verdiep in die boek langs sy koppie. Oorkant is een wat nie te sleg lyk nie, tik sy. Hy is ten minste ’n leser.
Gaan vra hom wat hy lees, blits Cassie terug.
Sê nou hy kan nie Engels praat nie? antwoord sy.
Wag, ek bel jou gou op WhatsApp, val Essie in. Robbie slaap eindelik.
Alex is nie regtig lus vir praat nie. Sy het gewoond geraak aan die veilige afstandelikheid van internetkommunikasie. As hulle haar stem hoor, gaan haar mense agterkom dit gaan nie besonder goed met haar nie. Sy het egter nie ’n keuse as om Essie se oproep te beantwoord nie. As sy moet weier om met een van haar familie te praat, is die hele klomp summier op haar nek.
“Hoe lyk die man met die boek?” is Essie se eerste woorde.
Alex probeer ongemerk na hom kyk. “Nie te sleg nie. Seker so vyf en dertig. Donker hare, bietjie uitgegroei, krullerig. Klam van die sweet soos almal hier rond.”
“’n Mens kan moeilik verkeerd gaan met ’n man wat lees. Lyk hy vir jou lank?”
Alex begin nou die speletjie geniet. Sy loer onder haar wimpers deur na die man. “Sy bene is te lank vir die ruimte onder die tafeltjie. En hy het ’n yslike paar voete, bruingebrande, harige bene.”
“O, ek is tog nie een vir haarlose mans nie. Loop vra die ou wat hy lees, toe man.”
“Essie, ek is darem nog nie so desperaat nie. Net oor jy en Cassie julle groot liefdes ontmoet het, beteken nie ek moet nou onmiddellik ook voor Kupido se pyltjies swig nie. Dalk moet ek julle kinders se interessante oujoungnooitante word.”
“Jy’s interessant genoeg, sussie. En jy kry nie meer oujongnooiens nie, net vrouens wat toevallig nie getroud is nie.”
“Wel, ek is toevallig nie getroud nie en doodgelukkig met die toestand van sake.” Sy weet egter voor haar siel dis nie die volle waarheid nie. Dit raak haar wel dat haar susters albei hulle groot liefde gevind het en sy is nog alleen. En sy weet dit raak hulle ook; hulle gun haar ook die geluk wat hulle gevind het.
“Ag, Alex, kom nou huis toe, man. Dis nie nodig om dadelik terug praktyk toe te gaan as jy nie lus is nie. Jy kan tog enige plek skryf – dalk kom jou groot deurbraak een van die dae. Ons mis jou.”
“Ek mis julle ook.”
“Gaan vra nou die man, toe?” Essie se laggie klink of sy sommer hier by haar is.
“Ek gaan nie die man vra wat hy lees nie. Koebaai, en liefde vir Henk en Robbie en my pa.” Ja, sy is tog ’n bietjie jaloers op haar jongste sussie. Veilig met haar gesinnetjie, net ’n klipgooi van hulle pa af.
Sy skakel die foon af, maak die dokument waarmee sy besig is oop. Sy staar lank na die woorde op
die wit skerm. Die storie wil maar nie sy loop kry nie. Dis al vir haar of haar karakters deesdae eendimensioneel en vervelig is. Haar reise en al die nuwe ervarings help nie meer nie. Dalk is dit werklik tyd vir huis toe gaan.
Die man oorkant haar het intussen opgestaan. Hy is inderdaad lank genoeg na haar sin. Hy gaan betaal by die toonbank en draai dan om na haar toe, hou sy boek vir haar om die voorblad te sien. Voor sy nog haar asem kan terugkry, draai hy terug en verdwyn met lang treë uit by die deur.
Alex voel of sy aan die brand kan slaan van verleentheid. Die boek wat die man na haar gedraai het, is Deon Meyer se Prooi. Nie ’n vertaling in een van die talle tale waarin Suid-Afrika se gewildste skrywer al vertaal is nie, nee, dis die Afrikaanse titel wat op die voorblad pryk.
Alex gryp verbouereerd na die laaste bietjie peperduur Fanta. Haar binneste is in beroering. Die man is Afrikaans. Hy het elke woord verstaan wat sy oor hom gesê het. En die mooiste bruin oë met die langste swart wimpers wat sy nog ooit aan ’n mansmens gesien het, het vir ’n oomblik in hare gelag.
“Wyn,” sê sy vir die eienaar wat haar effens vreemd aankyk. “Ek het wyn nodig.”
Vir ’n oomblik versag sy streng gesig. “Yes, Madame.”
Sy word nog ’n paar grade warmer. Selfs die restauranteienaar wat sekerlik nie ’n woord Afrikaans verstaan nie, het gekliek wat ’n yslike gek sy van haarself gemaak het.
Alex sak stilletjies op die bankie by die klein restaurant op die stadsmuur neer. Hopelik kom jaag die eienaar haar nie onmiddellik weg as sy niks bestel nie. Sy moet net ’n bietjie eenkant kom, uit die gedrang van die skare wat op die beroemde muur van Dubrovnik se ou stad aan die stap is. En sy moet ’n besluit neem oor die boodskap wat sy vanoggend uit die bloute via Facebook gekry het. Verbeel jou – haar jeugliefde is hier in Dubrovnik en hy wil haar graag sien. En volgens sy Facebook- profiel is hy nog net so aantreklik soos destyds. Maar wie sê hy is nie in ander opsigte ook nog dieselfde nie? Sy moet onthou van die minder aangename dinge, die dinge wat haar destyds bang gemaak het.
Sy strek haar bene en kruis haar enkels. Haar voete wys wit lyne waar gister se sandale haar gevoelige vel teen die kwaai son beskerm het. Sy gaan ná dese interessante patrone op haar voete hê. Hierdie plek se son laat speel nie met hom nie, al is dit al vroegherfs. Sy het gereken hier sal al meer sprake van die mildheid van herfs wees. Dalk
moes sy maar nog ’n bietjie in Skandinawië gebly het; sy is nou eenmaal nie een vir hitte nie. Dis een ding waarna sy nie verlang nie – die skroeiende somerhitte van haar tuisdorp in die Karoo. Maar sy verlang wel na die koel skemering van haar pa se huis wanneer die luike toegeslaan is teen die hitte en die pas van die lewe ’n bietjie stadiger word.
Die hoop dat sy ongemerk ’n bietjie kan sit, beskaam egter, want die eienaar staan reeds langs haar, ’n professionele glimlag op sy nogal aantreklike gesig. “You order?” vra hy. “Orange juice? Apple?”
Haar kop werk vinnig. Sy het alreeds ’n peperduur roomys asook ’n botteltjie water by vorige kafees op die muur gekoop, sy het nie werklik nog sap nodig nie. Maar hierdie man doen nie soveel besigheid soos die kafees wat vroeër op die roete geleë is nie. Die meeste mense het al genoeg verversings geniet as hulle hier verby kom. Haar sagte hart laat haar versmelt. “Orange, molim, asseblief,” probeer sy dapper ’n bietjie Kroaties te voorskyn haal. Van die bekende Europese tale het sy op haar omswerwinge die nodigste woordeskat opgetel om ten minste te wys sy probeer die betrokke persoon se taal respekteer. Maar hierdie taal sit haar ore aan. Daar is net mooi niks wat aan Afrikaans of Engels herinner nie. Die eienaardige kombinasies van konsonante laat haar nogal aan Pools dink. Sy moet onthou om te gaan google oor die tale wat in hierdie streek gepraat word.
“Hvala, dankie,” prewel sy toe die piepklein botteltjie kunsmatig gegeurde lemoensap vir haar aangegee word. Dit kom nou van dink aan die gesin wat die man seker met die kafeetjie hier op die muur onderhou. Sy sit weer eens met onvoldoende lafenis teen die spreekwoordelike plaas se prys. Sy trek haar voete uit die son en laat haar oë gly oor die stroom jong mense wat verby haar gaan. Sy voel skoon oud teenoor die groepe jeugdiges wat laggend en skertsend selfies neem en roomys eet en sommer oor die algemeen sorgeloos lyk.
Meteens breek een van die jonges weg uit sy groep, smyt die houtbankie by die tafel langs haar klaterend op die klipvloer om en verdwyn laggend in die skare. Sy staar hom geskok agterna. Was dit nou nodig? Plein onbeskoftheid, dis wat dit is. Ledigheid, dalk. Of sommer net hormone.
“Ag nee, donner tog.”
Sy ruk amper haar nek af by die aanhoor van die Afrikaanse woorde. Sedert sy ’n paar dae gelede so sleg oorgekom het met die Afrikaanse man in die restaurant, is sy meer bedag op die feit dat jy nie oral in Europa so anoniem in die massas beweeg soos jy graag wil glo nie. ’n Volks- of taalgenoot dop alte maklik tussen al die vreemdes uit.

Dis waaragtig die man van die restaurant. Hy het van êrens gekom en maak nou die bankie weer staan. Sy donker hare krul sweterig in sy nek, groot hande vat sorgsaam aan die ou bankie, asof dit iets kosbaars is.
“Why you do that?” Die eienaar het hom na buite gehaas, staan nou hande op die heupe voor die man.
“Dit was nie ek nie,” antwoord hy verontskuldigend. “Dit was sommer ’n ledige toeris wat dink hy is snaaks.”
“You’re lying. Why are you lying?” Dis laat in die dag en laat in die toeristeseisoen. Die mense hier se lont is seker maar op hierdie stadium kort.
“Ek het nie gejok nie, ek het net probeer help.” Hy het ’n mooi, diep stem met ’n onmiskenbaar Afrikaanse aksent. Dis duidelik dat hy sy klein gebaar nou deeglik berou. ’n Frons keep op sy voorkop en laat die donker wenkbroue amper aan mekaar raak.
Alex se ingebore sin vir regverdigheid laat haar nie toe om die klein petalje passief te sit en bekyk nie. Sy lig haar moeë lyf van die bankie af en voeg haar by die twee manne wat nou lus lyk vir baklei. “Dit was nie hy nie. Dit was sommer ’n verspotte jong man in die skare. Onbeskof,” verduidelik sy in mooi, duidelike Engels.
“Jy ken hierdie man?” vra die eienaar nou ’n bietjie vriendeliker. Hy weet baie goed hy was gelukkig om die piepklein botteltjie koeldrank teen die astronomiese prys aan haar afgesmeer te kry.
“Ek ken hom nie, maar ek het gesien wie so simpel was. Dit was nie hy nie.”
Die eienaar se gesig versag, hy steek ’n hand na die Afrikaanse man uit. “Ek is jammer, Meneer. Toeriste is soms maar baie ongeskik, ’n mens raak later oorgevoelig.” Die man se Engels is goed. Hy is van die jonger geslag, tuiser in die toerismebedryf as die ouer garde.
“Dis niks.” Alex kan sien sy handdruk is stewig. Desmond sal van hom hou. Haar pa kan tog nie ’n man met ’n slap handdruk verdra nie.
“Kom drink ’n koeldrank saam met die dame,” glimlag die eienaar nou. “Op die huis.”
“Ja, dankie. Ek moet die dame seker bedank.” Hy kyk nou vir die eerste keer behoorlik na haar, sy ergernis iets van die verlede.
“Die meisie van die restaurant die ander dag.” Sy oë vonkel ondeund. Regte slaapkameroë wat die man het.
“Inderdaad,” prewel sy verleë.
Hy steek sy hand uit, glimlag breër. “Christiaan Beukes van die Boland, aangenaam.” Sy tande is wit, egalig, sy glimlag lyk opreg.
“Alexandria Mulder van die Karoo. Hallo.”

Het jy al jou Mei Romanzas gaan kry?

 

 

’n Man vol verrassings – Elize Davies

Ses jaar gelede het Mia-Mari ’n duur, pynlike les geleer: agter Wynand se sjarme en sy aantreklike uiterlike skuil ’n agterbakse plannemaker wat nie vertrou kan word nie. Wat hy gedoen het is onvergeeflik. Haar hart is immuun teen seerkry en sy durf nie toelaat dat hy weer deur haar skanse breek nie, maar Wynand het die mag om haar hart ’n tweede keer te vernietig.

 

Liefde vir ’n feëprinses – Didi Potgieter

Inge se nuwe werk as die Jouberts se au pair beteken sy hoef nie meer slapelose nagte oor finansies te hê nie. Sy sal niks doen wat dié standvastigheid kan bedreig nie. Maar aangetrokkenheid tot haar baas, die aantreklike John Joubert, volg nie dié klousule nie en hy is nie by die werkskontrak ingesluit nie.

HET JY GEWEET? Hierdie is die 5de boek in die Parker-reeks!

 

In sy stilte – Felicia Snyman

Sashen en Olivia deel tydelik ’n meenthuis, maar sy bly vir hom ’n raaisel. Hy moet homself elke dag herinner om nie vir haar te staar nie, maar dis nie net haar skoonheid wat hom gevange hou nie. Dit is haar kwesbaarheid wat hom nadertrek.

HET JY GEWEET? In sy stilte volg op In sy arms wat in Januarie 2019 verskyn het.

 

Ek vertrou jou – Ciska Olivier

Yvonne se kêrel verdwyn tussen hoor en sien op Nuwejaar, en sy broer, Kelvin, daag op om sy verdwyning te ondersoek. Die man vryf haar verkeerd op en sy kan nie wag dat hy sy ry kry nie, maar hy is heeltemal te aantreklik wanneer hy die dag besluit om iets anders as ’n suur gesig te trek.

Koop hulle almal HIER