Vir ’n oomblik, vir altyd – Ciska Olivier

Hy kom sit weer op die rand van die bed en sy duim vee liggies oor haar voet. “Ek moet om verskoning vra dat ek jou omgeloop het. Tog is ek nie jammer ek het in jou vasgeloop nie.” Hy glimlag skeef en kyk deur sy wimpers na haar.

As sy gedink het hy kan nie aantrekliker wees nie, het sy haar gruwelik misgis. Dit is asof die aarde stadig tot stilstand kom, maar haar hart nuwe hoogtes bereik.

“Dis nie aldag dat ’n man hom in so ’n oulike rooikop vasloop nie,” fluister hy hard en leun sameswerend nader.

Haar mond val verbaas oop en sy knip haar oë. Het sy reg gehoor?

Hy skuif nog nader en sy voel hoe haar keel toetrek toe sy heup teen hare druk. Sy oë het verdonker en het nou ’n swaar uitdrukking. Dit lok haar soos ’n mot na ’n vlam.

“Ek het nie rooi hare nie,” kry sy skor uit en probeer desperaat dink hoeveel sy vanaand te drinke gehad het. Want sy moet minstens dronk wees om so vreemd te reageer. Tog het sy net een glas wyn gehad, daarvan is sy seker.

Tergduiweltjies kom kruip in sy oë en hy leun stadig oor, ’n glimlag op sy lippe. “Glo my,” fluister hy sag en sy kop sak nog laer.

Sy weet sy moet hom nie toelaat om haar te soen nie, maar op hierdie oomblik is dit asof iets wat sy nie ’n naam kan gee nie van haar besit geneem het en sy smag na sy aanraking.

Eerder as haar mond soek, sak sy kop verder en toe sy lippe haar nek vind, voel sy hoe haar pols onder sy aanraking spring en sy sluit haar oë. Sy tong raak klam en warm teen haar vel en sy snak na asem. Haar kop val willoos agteroor en sy soete liefkosing skuif stadig teen haar ken op. Wat makeer haar? En watse magiese krag het hierdie man oor haar om haar so te laat reageer?

“So sag,” fluister hy teen haar oor en sy asem jaag haar haartjies orent.

Sy wil nog praat, maar sy mond neem hare in besit en die wêreld om haar spat aan duisende skerwe. Haar hand kruip teen sy bors op en sy voel sy hart teen die gevangenis van sy ribbes skop. ’n Onbekende opwinding bruis deur haar dat sy ’n man so kan laat optree en haar hand vou om sy hemp om hom nog nader te trek.

Hy leun nader en sy hand skuif teen haar lyf op om teen haar ribbes tot stilstand te kom. Toe sy duim sag deur haar sybloes die onderkant van haar bors streel, snak sy na asem en hy verdiep die soen.

Haar arms skuif om sy nek en sy druk haar teen sy lyf vas. ’n Kreun ontsnap haar lippe wat deur sy mond opgevang word en sy spiraal verder uit beheer.

Iewers maak iemand keel skoon, maar dit registreer nie heeltemal by haar nie. Dit kom weer, hierdie keer harder en meer dringend.

Die werklikheid is soos ’n bak yswater wat oor haar gegooi word en sy breek los uit die omhelsing. Haar verstand weier tog nog om wakker te skrik, en die man voor haar is ook duidelik nog nie bereid om haar te laat gaan nie. Sy loer oor sy skouer, voel dan hoe die bloed haar gesig verlaat en sy trek haar asem skerp in terwyl sy hom hard wegstoot.

“Anita?”

“Ma,” kry sy skaars hoorbaar uit.

Vir die liefde van poësie

’n Geur vir elke vrou deur Ida Bester het ons laat terug dink aan ’n pragtige gedig, ‘Sproeireën’ deur DJ Opperman (in Brink 2008:277):


My nooi is in ’n nartjie,

my ouma in kaneel,

daar’s iemand … iemand in anys,

daar’s ’n vrou in elke geur!

 

As ek ’n stukkie nartjieskil

tussen my vingers buig of knak,

breek uit die klein sproeireën

wat geurend om my hand uitsak,

die boorde weer van Swartfoloos

en met nartjies om my heen

weet ek hoe dat ’n vrou kan troos.

 

O my nooi is in ’n nartjie,

my ouma in kaneel,

daar’s iemand … iemand in anys,

daar’s ’n vrou in elke geur!

Reis deur die hart: ‘Absoluut die lees werd!’

Naliche Malan, ’n leser en RomanzaKlub-lid,  skryf die volgende resensie aan die RomanzaKlub:

“Ek is versot op Leandra Naudé se Reis deur die hart en glad nie spyt oor my aankoop nie. Ek het besluit om ʼn resensie oor haar boek te skryf. Arriana trek die streep, bedank haar werk as maatskaplike werkster, neem ʼn impulsiewe besluit en eindig op as ʼn kelnerin op ʼn luukse eiland. As gevolg van verdagte gebeurtenisse daag die grootbaas op en hy slaan letterlik Arriana se voete onder haar uit. Van dag een af kan die twee nie hande of oë van mekaar af hou nie, ongelukkig ontgaan niks die valkoog Alicia nie en keer op keer loop Arriana deur; as dit nie is vir ʼn slordige uniform nie, probeer Alicia alles om haar in ʼn swak lig te stel. Dan begin kinders verdwyn en alles is chaos.

Leandra Naudé is beslis ʼn skrywer met ongelooflik talent en ʼn heerlike sin vir humor. Van die eerste bladsy af boei die karakters en omgewing waarin die storie afspeel jou so, dit is eintlik ʼn straf om die boek neer te sit. Al die karakters is baie goed ontwikkel en elke scenario is fyn beplan en puik geskryf. Om elke hoek en draai verras sy jou en jy sit behoorlik op die punt van jou stoel en giggel oor al die onbesonne goed wat die hoofkarakter oorkom en aanvang. Net wanneer jy dink hier gaan die legkaartstukkies in mekaar val, gebeur iets onverwags. Niks is voorspelbaar nie, en dis boeiend geskryf. Beslis een vir die rakke! Vir opkomende skrywers is sy beslis van die beste inspirasie en ek sal haar boeke elke keer verslind!”

Reis deur die hart is Leandra Naudé se debuut SuperRomanza en is hier beskikbaar: https://bit.ly/2CAWMyD 

Die meisie langsaan – Nellie Alberts

Die meisie langsaan – Nellie Alberts

“Ag, komaan nou, Liebert, so erg is dit tog nie!” Adamia Verhoef slaan haar oë dak toe. “Wat kerm jy so?”

“Jy weet, ek dink nie ek weet hoe om jou te vergewe nie.” Liebert se grinterige stem styg ’n oktaaf. “Verdomp, Adamia, ek wíl jou nie vergewe nie!” Die lessenaar bewe soos die donker man met sy plat hand daarop slaan.

Sy kyk ongestoord hoe ’n keramiekhouer met ’n paar penne en potlode met ’n slag omval. Hy vee dit geïrriteerd van die tafel af sodat die houer met ’n dowwe klapgeluid op die bruin leiklipvloer breek. Skryfgoed rol oor die vloer en ’n leë balpuntpen kom tot stilstand teen haar stowwerige stewel.

Sy sug. “Kyk net die klomp gemors. As jy ’n vrou gehad het, kon sy sorg dat daar nie ’n klomp leë, nuttelose penne jou kantoor vol lê nie.” Sy skop liggies die plastiekpen weg van haar. Sy sit-lê in die leunstoel, met een vuil denimgeklede been wat oor die leerstoel se armleuning hang. Sy steur haar min aan die woede van die man agter die lessenaar. Hoekom sal sy nie ook vuil baklei nie? Sy ken vir Liebert Nel vandat sy ’n klein, modderbesmeerde dogtertjie was. Sy hou hom dop toe sy lang lenige lyf in die draaistoel agter die lessenaar neersak en die groot hande moedeloos deur sy donkerbruin hare stoot.

Dis net ’n kwessie van tyd, sy weet; hy sal nou- nou knak.

“Ek wíl dit nie doen nie.” Sy stem is sagter.

Adamia vou haar arms en leun verder terug; sy weet die volgende ding is dat hy gaan soebat. Die storm en gedonder is verby; nou daardie melerige smeektoon wat hy altyd met haar ma met eenhonderd persent sukses gebruik. Maar sy wat Adamia is, is van harder stoffasie gemaak as Mariaan Verhoef. Sy kén hierdie mansmens voor haar asof sy hom met ’n knipmes gemaak het. Grootgeword saam met hom, ken al sy truuks.

Sy wag.

“Asseblief, Adamia, ek smeek jou.”

Aha! Het sy dit nie verwag nie. Amper klop sy haarself op die skouer uit selfvoldaanheid.

Sy bruin oë kreukel half toe vir effek.

Ag, ’n ou truuk; dit roer nie eens ’n spiertjie in haar hart nie. Sy kyk sommer anderpad.

“Trek asseblief die inskrywing terug. Groot, g-r- o-o-t asseblief?”

Sy wag nog. Sy weet wat kom: Ek sal op my knieë voor jou gaan staan. En hy sal sy stem gevoelvol laat bewe.

“Ek vra jou, op my knieë, mooi asseblief.” Sy stem bewe gevoelvol.

Adamia draai haar kop hardvogtig weg, kyk by die venster uit, sê niks. Die donkerbruin slierte van haar lang poniestert sleep oor haar ruitjieshempkraag en sy vee haar hare uit haar nek. In ’n weikampie buite word ’n jaaroud vul op ’n lang leiselriem deur sy passies gesit. By die storte is ’n stalwerker besig om ’n kastaiingbruin perd te bad; strome water stort oor sy glansende vel.

Buite hoor sy ’n perd runnik. Seker Enog. Hoe ongeduldig is die swart hingsperd tog nie altyd om in sy stal te kom aan die einde van die dag nie. Die skuins sonstrale wat deur die kantoorvenster val, sê vir haar dis tyd om die perde in hul stalle te kry vir die nag. Sy wil nog ’n draai by die merrie maak wat vanoggend gevul het.

Uit die hoek van haar oog merk sy op dat Liebert nie die daad by die woord voeg en kniel nie, maar in sy stoel bly sit. Sy giggel heimlik, sy het niks anders van hom verwag nie, ou kansvatter. Volgende gaan hy die verwytkaart speel: Hoe kan jy dit aan my doen? Ek, wat nader as ’n broer aan jou is? Sy draai terug na hom toe en lig haar onversorgde wenkbroue afwagtend.

“Ek het dit nie van jou verwag nie. Dat jy my so in die rug kon steek!”

Aha, Et tu, Brute? Hy stel haar weer eens nie teleur nie. Sy kruis haar lang bene en stut haar ken verveeld in haar hande. Dis soos ’n monoloog, niks stuit hom nie.

Nellie Alberts se debuutromans, Die meisie langsaan, in die Romanza-reeks is beskikbaar by: https://lapa.co.za/die-meisie-langsaan

 

RomanzaLiefde-helde op ysterperde

Soms kom jou held op ’n Harley Davidson by jou aan. Die helde van ‘Haar vir-altyd-minnaar’ deur Ildé Grové en ‘Held op ’n Harley’ deur Corné van Rooyen gaan hul afwagting as riiders op ysterperde maak in Oktober.

 

 

Held op ’n Harley deur Corné van Rooyen

Mans op motorfietse assosieer Leah met bad-boys en dit is nie die tipe man waarvan sy hou nie. Maar Tristan op sy Harley laat haar hartklop versnel en sy glimlag maak haar knieë lam.

 

BONUSKORTVERHAAL deur Ria Richards 

 Die bruidegom se eks 

Wilde Sara trou. Dis nie aldag wat iets so opwindend op Sonika se klein dorpie gebeur nie, maar sy het ’n dilemma. Op die uitnodigingskaartjie staan uitdruklik: Mevrou Ellis en metgesel. Hoe sal dit lyk as sy alleen by die troue opdaag?

 

 

 

Haar vir-altyd-minnaar deur Ildé Grové

’n Man en sy silwermotorfiets. Gevaarlik aantreklik. Wat met ʼn blote blik en ʼn vlietende aanraking dinge in Chandré wakker maak wat sy geglo het lank reeds dood en begrawe is.

BONUSKORTVERHAAL deur Rita Swanepoel

 Almal is rooikoppe  

Elke Sondagmôre word Gert Jonker se bose dade deur die vroue van die gemeente beskinder. Nou sit Petra op ’n reënerige nag in sy kombuis. Wat sal die vroue hiervan sê?

 

Hierdie twee lekker en bekostigbare verhale is nou beskikbaar: https://lapa.co.za/romanza-boeke/romanzaliefde

Alice se Ierse sprokie – René van Zyl

“Ek maak ’n nota daarvan, meneer . . .”

“Ek is Sean O’Connor. Ek het twee weke gelede per e-pos navraag gedoen.”

Sy onthou die e-pos. Kortaf. Op die man af.

“Ja, ek onthou. Jy wou nog rondkyk na verskillende kleuterskole? Ek is bly jy het ons gekies.”

“Ek en Shannon het gekies. Toe ons die kasteelhuis van buite af sien, wou ons hiernatoe kom. Pappa wou ons na die A-Klas Kakademie toe vat,” laat Caitlin die aap uit die mou.

Sean lyk min gepla. “Akademie. Ek hou van formele onderrig. Die twee het nodig om vasgevat te word, veral in die voorskoolse jaar.”

Alice is nou eers bly sy het drie jaar gelede besluit om die vooraansig van die kleuterskool soos ’n ou kasteel te herbou. Dit was die moeite werd om ’n groot verband op die huis uit te neem, waaraan sy nou nog swaar afbetaal. Al was dit net om dié twee kinders se aandag te trek was dit die moeite werd. Hulle het iemand nodig om hulle ’n bietjie pret te gee. Die ou trol van ’n pa lyk of hy feetjies en suurpruime eet vir ontbyt.

“Ek onderrig self die voorskoolse groepie en jy kan gerus wees dat ek en hulle sommer lekker gaan saamwerk. My naam is juffrou Alice en ons gaan hierdie jaar baie pret hê.”

“Soos Alice in Wonderland?” vra Shannon skaam.

“Netso. My ma het my na daardie Alice vernoem. Ek is lief vir haastige hase met horlosies en pers katte en ek hou partykeer Mad Hatter-teepartytjies.” Die kinders staar haar bewonderend aan, maar die pa lyk minder beïndruk, dink seker sy het self bietjie Mad Hatter-bloed. “Julle twee kan solank in hierdie kamer gaan wag by die ander kinders. Daar is ’n lekker poppekas aan die gang.”

Die twee draf hand in hand die vertrek binne en Sean lyk sowaar afgehaal omdat hulle hom nie ordentlik groet nie. Alice verlekker haar so ’n klein bietjie in sy gesigsuitdrukking. Sy wonder steeds waar mevrou O’Connor is, maar sy sal moet wag vir die inligting wat die pa nou gaan invul. Gewoonlik bring die ma’s die kinders na hulle eerste skooldag.

Alice se Ierse sprokie is gedruk en in e-boek formaat beskikbaar by: https://bit.ly/2zT62vJ

Winterdroom – Alma Carstens

 

Hy neem haar na ’n restaurant nie ver van die hospitaal af nie en tot haar verbystering kom sy agter hy het vroeër die dag al ’n tafel vir hulle bespreek. Die arrogante mansmens was oortuig daarvan dat sy sal saamkom!

“Wat wil jy drink? Wyn of eerder ’n cocktail?” vra hy terwyl hy die spyskaart by die drankies oopmaak.

“Gewoonlik drink ek nie in die week nie, maar as ek ’n tafel met jou moet deel, het ek beslis ’n versterking nodig,” antwoord sy sarkasties. “Wyn is reg, dankie.”

Hy bestel vir hulle ’n bottel rooiwyn en glimlag in haar oë toe die kelner wegstap. “Ek dink nie jy wil wyn drink as versterking nie, maar eerder om jou senuwees te kalmeer. Hoekom maak ek jou so gespanne, Simoné? Is dit omdat jy van my hou?”

Sy stik amper van verontwaardiging. Die man sal hom wat verbeel! “Nee. Jy sit die pot ver mis. Ek hou beslis nie van jou nie.”

“Dis oukei. Ek is nie meer jou pasiënt nie, jy mag maar op daardie manier van my hou. Ons oortree geen reëls nie.”

“Ek sê mos . . .” begin sy maar bly stil toe die kelner die wyn bring en vir hulle in twee glase skink.

“Ek het jou nog nooit ’n rede gegee om nie van my te hou nie, het ek? En tog, sedert ons mekaar ontmoet het, behandel jy my asof ek melaats is. En die enigste gevolgtrekking waartoe ek kan kom, is omdat jy van my hou op ’n manier wat weens jou professie as onbehoorlik beskou sal word en daarom probeer jy my met jou koue afsydigheid op ’n afstand hou. Dis jou verdedigingsmeganisme. Maar dis nie meer nodig nie.”

Sy neem ’n klein slukkie van die wyn toe haar keel kurkdroog raak. Hy praat asof hy bewus is van haar drome en sy rol daarin. “Kyk,” sê sy met geklemde kake toe sy die glas versigtig op die tafel neersit. “Jou enorme ego laat sien jou drogbeelde. Ek hou nie van jou nie. Punt. En jy hét my ’n rede gegee.”

Koop die lekkerleesliefdesverhaal hier: https://lapa.co.za/winterdroom

 

Liefde is in die lug dié Oktober

’n Nuwe maand hou altyd nuwe hoop en natuurlik ook nuwe liefde en leesstof in. Die jongte vier Romanzas in die reeks het ’n held wat elke tipe vrou se hart sal laat smelt. Meer as dit sal twee van hierdie Romanza jou ook wegvoer na avonture in die sprokiesbuiteland van New York en Parys.

 

Winterdroom – Alma Carstens

Simoné is vir altyd klaar met mans, maar sy bly steeds ’n warmbloedige vrou met behoeftes. Al verpes sy Tristan Lindeque, tiek hy al haar boksies en pas hy perfek in haar plan. Sal hy instem om haar minnaar te word en al haar voorwaardes aanvaar?

 

 

 

 

 

 

 

Die meisie langsaan – Nellie Alberts  

Liebert het al die eienskappe van ’n trouman: humorsin, ambisie, eerlikheid, oneindige geduld en ’n bottersagte hart. Maar hy is vir nie Adamia bedoel nie, daarvoor ken sy hom te goed. Dus skryf sy hom in vir ’n Boer-soek-vrou-kompetisie. Maar nou wil sy ook deelneem!

 

 

 

 

 

 

Vir ’n oomblik, vir altyd – Ciska Olivier

Guan van Wyk gaan haar nie om sy pinkie draai nie, besluit Anita. Sy is van ’n sterker stoffasie gemaak. Die man is ’n vleier, haar buurman en haar baas. Sy moet verbyhou. Sjoe, maar daardie oë …

 

 

 

 

 

 

’n Geur vir elke vrou – Ida Bester

Theana se baas vra haar om die parfuummaker, Jean-Luc, te jag vir hul besigheid. Sy is gelukkig om hom al op haar vlug raak te loop. En weer later in Frankryk. Maar is hierdie ontmoetings met Jean-Luc terloops, beplan of deel van die noodlot?

Ons vier internasionale koffie-dag saam met Didi Potgieter

Drie jaar terug, gaan drink ek een oggend saam met ʼn groepie vriendinne koffie by ʼn redelike nuwe koffiewinkeltjie naby die skool. Die winter was op sy koudste en die warm koppie boeretroos was net die ding. Die eerste sluk het egter my stoutste verwagtinge oortref en die volgende oggend het ons weer die koue aangedurf vir die spesiale koffie. Oggend drie, het oggend vier geword, die lattés net lekkerder, die vriendskappe hegter.

In moeilike tye het die atmosfeer en koffie van DeMilko ʼn anker geword, ʼn veilige hawe teen die storms van die lewe – amper soos ʼn Romanza, of hoe?

Ek het al baie kritiek gehoor oor die voorspelbaarheid van die Romanse-genre. Tog is ek wys genoeg om te weet ek dat hierdie verhale juis is soos ʼn gunsteling koffie by jou gunsteling koffiewinkel. Jy bestee jou hardverdiende  geld daarop omdat jy presies weet wat jy gaan kry en jy is verseker van die gevoel van tevredenheid en geborgenheid as jy daar wegstap. Ek het in drie jaar al ander koffiewinkels probeer, maar DeMilko het soos huis vir my geword. Ek het oor my leeftyd ook al baie verskillende genres gelees – tog bevind ek myself elke kort-kort met ʼn klein boekie in die hand, omdat sy soos ʼn beste vriendin vir my is – en vandat ek skryf, miskien ook ʼn sussie.

Ons is vier vriendinne wat steeds meeste oggende na ons die kinders by die skool afgelaai het, by DeMilko bymekaar kom oor ʼn koppie koffie. Soos ʼn goeie Romanza betref was daar oor die afgelope drie jaar konflik, humor, nuwe liefde en selfs ʼn troue in ons vriendekring. Ek moet sê, die voorspelbaarheid van elkeen se bestellings het soos aanwysings langs die pad geword. Aanwysings wat maak dat ons ’n anker vir mekaar kan wees. Saam skep ons ʼn mooi storie wat ander graag sal wil lees of selfs dalk wil beleef. Ons oggende op die stoep van DeMilko het ʼn spieël geword van die deernis waarmee Lapa nog elke storie van my rakke toe gestuur het.

Ek bestel die meeste van die tyd ʼn Latté, behalwe as die heldin wat op daardie stadium in my kop praat iets anders vereis (tog gun ek haar nooit soet koffie nie). Ek is die skrywer, die skepper. Elke storie wat ek per ongeluk afluister, of aan my vertel word, word in my stories ingeweef.

Alta, die ma van vier, bestel altyd ʼn Flat White – dit word bedien in ʼn koppie met ʼn piering. Die fyn vroulikheid daarvan pas by haar, dit is egter die beheer wat sy oor beide die koppie en die piering het wat verklap wie sy werklik is. Jy kan Alta vertrou om die klein dingetjies te onthou en die fynere detail in te kleur. Sy is ook meestal my eerste leser (selfs voor die uitgewer), juis omdat sy beheer het oor die fynste besonderhede.

Minette, die een met haar eie klerereeks en -winkel wie jy altyd deur ʼn ring kan trek , het ook haar voorspelbare voorkeure. Die oggende wat sy doelgerig en gereed is om ʼn sakevrou te wees, drink sy ʼn Jason – dit is ʼn Latté met ʼn ekstra skoot koffie. Die oggende wat die kunstenaar in haar wakker is, bestel sy ʼn Mocha en dan sommer nog ʼn sjokolade cupcake by. Sy sal die een wees wat die voorblad kies, nie net vir die estetiese waarde nie, maar omdat dit die boek sal laat verkoop. Sy is ook die een wat as sy vermoed my karakters wroeg te veel, my daaroor aanvat en vinnig sal sê as die storie nie werk nie.

Ina, die bioloog en ewige dromer, se keuses word bepaal deur die tipe oggend wat sy by die huis gehad het. As haar twee seuns die oggend moeilik was, bestel sy ook ʼn Jason. Vandat haar Ridder oor haar pad gekom het, bestel sy soms ʼn soet koffie, soos ʼn Salted Caramel. Sy is die een wat my romantiese hart opnuut laat glo het aan gelukkige eindes in die ‘regte lewe’ en as iemand my ooit sou vertel dat die stories wat ek skryf onrealisties is, sou ek hulle net Ina se storie te vertel. Sy is dus die een wie se geloof in wat tussen die blaaie gebeur, die storie vir die wêreld vat.

Nie een oggend voel ek dit is nodig dat ek hoef te verduidelik hoekom ek juis by hierdie koffiewinkel sit saam met hierdie groep vroue nie. Nie een maal kyk iemand my vreemd aan oor ek die ‘gewone’ bestel nie. Ek dink dit is onregverdig dat dit met leesstof die geval is. Ek glo die tyd het aangebreek dat ons Romanza sien as ons beste vriendin, of beter nog, ons gunsteling koppie koffie by jou gunsteling koffiewinkel.

Mag jy op hierdie internasionale koffie-dag jou beste vriendin, jou gunsteling boek en jou gunsteling koppie koffie in jou hand hê, en mag die voorspelbaarheid in jou lewe, sorg dat jy elke keer weer jou pad terug na ʼn veilige hawe vind.

Hier in die middel – Santie van der Merwe

Dis ʼn weerlose oomblik wanneer jy besef jy kyk nou van twee kante af. Aan die een kant staan jou ma, en aan die ander kant staan jou volwasse dogter. Toe jy nie gekyk het nie, toe jy besig was met alledaagse dinge, met wasgoed en skottelgoed en kos het die aarde onder jou verskuif. Jy staan met die brandende fakkel van alles wat jy by jou ma geleer het, en jy moet die fakkel aan die brand hou sodat jy dit vir jou dogter kan aangee. Jou ma word voor jou oë broser, en jou dogter sterker. En tussenin is jy en jy weet nog goed hoe dit is om jonk te wees, maar jy voel alreeds oudword ook aan jou lyf. Jy weet ook nou dat dit futiel was om al die foute wat jy dink jou ma gemaak het, te probeer systap, want jy het maar net jou eie gemaak.

Hier waar ek in die middel staan, sien ek alles nou duideliker. Foute, ja, want verhoudings is nie maklik nie, en die verhouding tussen ʼn ma en dogter seker die delikaatste van almal. Want vroue is krities op mekaar, maar nog meer krities op hulleself. En ons sien onself. In ons ma’s en in ons dogters. Ons sien wat ons kan word, en wat ons kon wees. Ons is bang vir dit wat ons kan oorerf, en dit wat ons kan oordra. En ons is bang ons is nie genoeg nie. Dat ons nie ons ma’s se skoene kan volstaan nie, dat ons nie die beste voorbeeld is vir ons dogters nie. Maar as ons nie vasgedraai word in ons tekortkominge nie, as ons voorbehoude en vooroordele laat gaan, is dit die beste plek om te wees.

Hier in die middel is ek beskerm, deur iemand wyser aan die een kant en iemand met meer moed as ek aan die ander kant. My ma en ek en my dogter lyk glad nie na mekaar nie. Maar ons lees al drie graag, en ons het besige hande. Ons kan lekker tee maak, en ons hou van ons eie geselsskap. Ons dra dieselfde naam, maar ons is drie verskillende vroue met verskillende persoonlikhede. Ons al drie besef dit en ek dink dit is ons behoud. Dat ons mekaar aanvaar vir wie ons as individue is. Ons hoef nie met mekaar saam te stem nie, maar ons respekteer mekaar. En ons weet veral dat daar baie min probleme tussen ons is wat ons nie gewapen met wol en naalde oor ʼn pot tee kan oplos nie.