Genoeg vir my – Marilé Cloete (uittreksel)

Een

  “Kan ek vars lemoensap kry, asseblief?” Alexandria het al agtergekom hier in Kroasië word Engels soms net vir selfverdediging gebruik, veral onder die ouer garde. Sy vorm dus die sinnetjie versigtig in Engels, spreek die woorde mooi stadig uit.
Die eienaar van die Konavoka Art Caffe kyk haar uitdrukkingloos aan. “Nô.” Hy skud sy kop ferm om klem aan sy weiering te verleen.
Sy is onverhoeds betrap en haar weerstand is buitendien vandag laag. ’n Dommerige “Huh?” ontsnap onverhoeds oor haar lippe. Met sweet wat op haar voorkop pêrel en haar kaal bene wat aan die kunsleer van die bank vaskleef, voel sy regtig nie op haar skerpste nie.
“No orange.” Sy grys hare is aan die yl word en sy gesig getuig van ’n lewe in die son. Hy was nie altyd die eienaar van ’n gesellige restaurant in Kroasië se mooiste stad nie, besluit sy in haar gedagtes.
’n Groot deernis kom in haar op, die deernis wat sy gereeld voel wanneer sy opnuut besef elke mens het sy storie, sy redes hoekom hy is wat hy is. Hierdie man is oud genoeg om Kommunisme plus die daaropvolgende oorlog te beleef het. Wie is sy, bevoorregte persoon, waarskynlik die helfte van sy ouderdom, om neer te sien op sy gebrekkige Engels? “Fanta, asseblief.” Om dinge makliker te maak, wys sy na die woordjie op die spyskaart. Sy probeer maar om die skrikwekkende prys mis te kyk; sy is te dors en te warm om regtig om te gee.
Solank sy wag, slaan sy haar skootrekenaar oop en kyk of daar ’n beskikbare Wi-Fi-netwerk is. Dankie tog, daar is. Sy moet nóú met haar susters praat of die eensaamheid gaan haar finaal oorweldig. “Wi-Fi password?” vra sy toe die bitter klein botteltjie Fanta voor haar neergesit word en wys vir duidelikheid na haar foon.
’n Papiertjie met ’n ellelange kodewoord word voor haar neergeplak. Sy reik daarna soos ’n drenkeling na ’n reddingsboei, gaan na WhatsApp en maak die groepie Ons vier oop. Waar is julle? tik sy met klewerige sweetvingers en sit terug om die peperduur koeldrank slukkie vir slukkie te geniet.
Esmeralda antwoord eerste: Ek borsvoed. Soos gewoonlik.
Alex se gemoed lig sommer. Sy kan hulle so sien: Essie en klein Robbie in die koelte van Essie en Henk se slaapkamer op haar grootworddorpie in die Karoo. Wanneer gaan jy eendag ophou? tik sy.
Beslis voor Robbie skool toe gaan, kom die antwoord blitsig. Dit het ’n grappie in die familie geword: deur-die-blare Essie wat so floreer as ma dat sy haar werk as die dorp se bibliotekaresse voorlopig opgegee het en glad nie skaam is om haar peuter nog te borsvoed nie.
Ek is pas amper deur ’n pasiënt gebyt, kom Cassandra by. Dit was so hittete.
Hond of perd? Cassie is ’n fisioterapeut vir diere en haar pasiënte verstaan nie altyd dat sy hulle beste belange op die hart het nie.
Groot, bang hond. Alex dink onwillekeurig aan Francois wat sy Lea na Cassie gebring het vir behandeling en op die ou end haar hardekwassussie se hart gewen het.
Ek maak kos. Huis vol gaste, kom dit van Desmond, hulle pa, wat net deur hulle Pa genoem word as hulle ’n spesiale gunsie van hom nodig het.
Die verlange na haar mense maak haar keel dik. Ek sit in Dubrovnik tussen hordes toeriste en kry warm en verlang na julle.
Kom huis toe, Alex. Van haar pa.
Ek wil nie sonder jou trou nie. Van Cassie.
Robbie moet haar tante leer ken. Van Essie.
Soek steeds na ’n lang, aantreklike man, blits sy terug. Dis nog ’n grappie in die familie: haar soektog na ’n man wat haar in die oë kan kyk, wie se oë nie op die vlak van haar borsgleufie is nie. Op haar omswerwinge deur Europa het sy wel etlike lang mans raakgeloop, maar daar het altyd iets met hulle geskort. Te veel selfvertroue, of te min. Te arm of te ryk. Of getroud. Of lui. Of verbeeldingloos. Laasgenoemde was die ergste. Sy kan tog nie saam met ’n verbeeldinglose mens die lewe ingaan nie. As skrywer is haar verbeelding haar behoud, haar lus en vreugde. Selfs as tandarts het sy dikwels haar verbeelding nodig om iemand se glimlag effektief te kan herstel. ’n Man sonder verbeelding sal beslis nie deug nie.
Hoe lyk die talent rondom jou? Van Essie.
Alex kyk vir die eerste keer regtig na die ander mense in die restaurant. Kelnertjie niks ouer as twintig nie, tik sy. Eienaar lank genoeg, maar oud en moeg. Haar oog vang die man in die oorkantste hoek. Hy het ’n koppie koffie en ’n bottel water voor hom. Hy is verdiep in die boek langs sy koppie. Oorkant is een wat nie te sleg lyk nie, tik sy. Hy is ten minste ’n leser.
Gaan vra hom wat hy lees, blits Cassie terug.
Sê nou hy kan nie Engels praat nie? antwoord sy.
Wag, ek bel jou gou op WhatsApp, val Essie in. Robbie slaap eindelik.
Alex is nie regtig lus vir praat nie. Sy het gewoond geraak aan die veilige afstandelikheid van internetkommunikasie. As hulle haar stem hoor, gaan haar mense agterkom dit gaan nie besonder goed met haar nie. Sy het egter nie ’n keuse as om Essie se oproep te beantwoord nie. As sy moet weier om met een van haar familie te praat, is die hele klomp summier op haar nek.
“Hoe lyk die man met die boek?” is Essie se eerste woorde.
Alex probeer ongemerk na hom kyk. “Nie te sleg nie. Seker so vyf en dertig. Donker hare, bietjie uitgegroei, krullerig. Klam van die sweet soos almal hier rond.”
“’n Mens kan moeilik verkeerd gaan met ’n man wat lees. Lyk hy vir jou lank?”
Alex begin nou die speletjie geniet. Sy loer onder haar wimpers deur na die man. “Sy bene is te lank vir die ruimte onder die tafeltjie. En hy het ’n yslike paar voete, bruingebrande, harige bene.”
“O, ek is tog nie een vir haarlose mans nie. Loop vra die ou wat hy lees, toe man.”
“Essie, ek is darem nog nie so desperaat nie. Net oor jy en Cassie julle groot liefdes ontmoet het, beteken nie ek moet nou onmiddellik ook voor Kupido se pyltjies swig nie. Dalk moet ek julle kinders se interessante oujoungnooitante word.”
“Jy’s interessant genoeg, sussie. En jy kry nie meer oujongnooiens nie, net vrouens wat toevallig nie getroud is nie.”
“Wel, ek is toevallig nie getroud nie en doodgelukkig met die toestand van sake.” Sy weet egter voor haar siel dis nie die volle waarheid nie. Dit raak haar wel dat haar susters albei hulle groot liefde gevind het en sy is nog alleen. En sy weet dit raak hulle ook; hulle gun haar ook die geluk wat hulle gevind het.
“Ag, Alex, kom nou huis toe, man. Dis nie nodig om dadelik terug praktyk toe te gaan as jy nie lus is nie. Jy kan tog enige plek skryf – dalk kom jou groot deurbraak een van die dae. Ons mis jou.”
“Ek mis julle ook.”
“Gaan vra nou die man, toe?” Essie se laggie klink of sy sommer hier by haar is.
“Ek gaan nie die man vra wat hy lees nie. Koebaai, en liefde vir Henk en Robbie en my pa.” Ja, sy is tog ’n bietjie jaloers op haar jongste sussie. Veilig met haar gesinnetjie, net ’n klipgooi van hulle pa af.
Sy skakel die foon af, maak die dokument waarmee sy besig is oop. Sy staar lank na die woorde op
die wit skerm. Die storie wil maar nie sy loop kry nie. Dis al vir haar of haar karakters deesdae eendimensioneel en vervelig is. Haar reise en al die nuwe ervarings help nie meer nie. Dalk is dit werklik tyd vir huis toe gaan.
Die man oorkant haar het intussen opgestaan. Hy is inderdaad lank genoeg na haar sin. Hy gaan betaal by die toonbank en draai dan om na haar toe, hou sy boek vir haar om die voorblad te sien. Voor sy nog haar asem kan terugkry, draai hy terug en verdwyn met lang treë uit by die deur.
Alex voel of sy aan die brand kan slaan van verleentheid. Die boek wat die man na haar gedraai het, is Deon Meyer se Prooi. Nie ’n vertaling in een van die talle tale waarin Suid-Afrika se gewildste skrywer al vertaal is nie, nee, dis die Afrikaanse titel wat op die voorblad pryk.
Alex gryp verbouereerd na die laaste bietjie peperduur Fanta. Haar binneste is in beroering. Die man is Afrikaans. Hy het elke woord verstaan wat sy oor hom gesê het. En die mooiste bruin oë met die langste swart wimpers wat sy nog ooit aan ’n mansmens gesien het, het vir ’n oomblik in hare gelag.
“Wyn,” sê sy vir die eienaar wat haar effens vreemd aankyk. “Ek het wyn nodig.”
Vir ’n oomblik versag sy streng gesig. “Yes, Madame.”
Sy word nog ’n paar grade warmer. Selfs die restauranteienaar wat sekerlik nie ’n woord Afrikaans verstaan nie, het gekliek wat ’n yslike gek sy van haarself gemaak het.
Alex sak stilletjies op die bankie by die klein restaurant op die stadsmuur neer. Hopelik kom jaag die eienaar haar nie onmiddellik weg as sy niks bestel nie. Sy moet net ’n bietjie eenkant kom, uit die gedrang van die skare wat op die beroemde muur van Dubrovnik se ou stad aan die stap is. En sy moet ’n besluit neem oor die boodskap wat sy vanoggend uit die bloute via Facebook gekry het. Verbeel jou – haar jeugliefde is hier in Dubrovnik en hy wil haar graag sien. En volgens sy Facebook- profiel is hy nog net so aantreklik soos destyds. Maar wie sê hy is nie in ander opsigte ook nog dieselfde nie? Sy moet onthou van die minder aangename dinge, die dinge wat haar destyds bang gemaak het.
Sy strek haar bene en kruis haar enkels. Haar voete wys wit lyne waar gister se sandale haar gevoelige vel teen die kwaai son beskerm het. Sy gaan ná dese interessante patrone op haar voete hê. Hierdie plek se son laat speel nie met hom nie, al is dit al vroegherfs. Sy het gereken hier sal al meer sprake van die mildheid van herfs wees. Dalk
moes sy maar nog ’n bietjie in Skandinawië gebly het; sy is nou eenmaal nie een vir hitte nie. Dis een ding waarna sy nie verlang nie – die skroeiende somerhitte van haar tuisdorp in die Karoo. Maar sy verlang wel na die koel skemering van haar pa se huis wanneer die luike toegeslaan is teen die hitte en die pas van die lewe ’n bietjie stadiger word.
Die hoop dat sy ongemerk ’n bietjie kan sit, beskaam egter, want die eienaar staan reeds langs haar, ’n professionele glimlag op sy nogal aantreklike gesig. “You order?” vra hy. “Orange juice? Apple?”
Haar kop werk vinnig. Sy het alreeds ’n peperduur roomys asook ’n botteltjie water by vorige kafees op die muur gekoop, sy het nie werklik nog sap nodig nie. Maar hierdie man doen nie soveel besigheid soos die kafees wat vroeër op die roete geleë is nie. Die meeste mense het al genoeg verversings geniet as hulle hier verby kom. Haar sagte hart laat haar versmelt. “Orange, molim, asseblief,” probeer sy dapper ’n bietjie Kroaties te voorskyn haal. Van die bekende Europese tale het sy op haar omswerwinge die nodigste woordeskat opgetel om ten minste te wys sy probeer die betrokke persoon se taal respekteer. Maar hierdie taal sit haar ore aan. Daar is net mooi niks wat aan Afrikaans of Engels herinner nie. Die eienaardige kombinasies van konsonante laat haar nogal aan Pools dink. Sy moet onthou om te gaan google oor die tale wat in hierdie streek gepraat word.
“Hvala, dankie,” prewel sy toe die piepklein botteltjie kunsmatig gegeurde lemoensap vir haar aangegee word. Dit kom nou van dink aan die gesin wat die man seker met die kafeetjie hier op die muur onderhou. Sy sit weer eens met onvoldoende lafenis teen die spreekwoordelike plaas se prys. Sy trek haar voete uit die son en laat haar oë gly oor die stroom jong mense wat verby haar gaan. Sy voel skoon oud teenoor die groepe jeugdiges wat laggend en skertsend selfies neem en roomys eet en sommer oor die algemeen sorgeloos lyk.
Meteens breek een van die jonges weg uit sy groep, smyt die houtbankie by die tafel langs haar klaterend op die klipvloer om en verdwyn laggend in die skare. Sy staar hom geskok agterna. Was dit nou nodig? Plein onbeskoftheid, dis wat dit is. Ledigheid, dalk. Of sommer net hormone.
“Ag nee, donner tog.”
Sy ruk amper haar nek af by die aanhoor van die Afrikaanse woorde. Sedert sy ’n paar dae gelede so sleg oorgekom het met die Afrikaanse man in die restaurant, is sy meer bedag op die feit dat jy nie oral in Europa so anoniem in die massas beweeg soos jy graag wil glo nie. ’n Volks- of taalgenoot dop alte maklik tussen al die vreemdes uit.

Dis waaragtig die man van die restaurant. Hy het van êrens gekom en maak nou die bankie weer staan. Sy donker hare krul sweterig in sy nek, groot hande vat sorgsaam aan die ou bankie, asof dit iets kosbaars is.
“Why you do that?” Die eienaar het hom na buite gehaas, staan nou hande op die heupe voor die man.
“Dit was nie ek nie,” antwoord hy verontskuldigend. “Dit was sommer ’n ledige toeris wat dink hy is snaaks.”
“You’re lying. Why are you lying?” Dis laat in die dag en laat in die toeristeseisoen. Die mense hier se lont is seker maar op hierdie stadium kort.
“Ek het nie gejok nie, ek het net probeer help.” Hy het ’n mooi, diep stem met ’n onmiskenbaar Afrikaanse aksent. Dis duidelik dat hy sy klein gebaar nou deeglik berou. ’n Frons keep op sy voorkop en laat die donker wenkbroue amper aan mekaar raak.
Alex se ingebore sin vir regverdigheid laat haar nie toe om die klein petalje passief te sit en bekyk nie. Sy lig haar moeë lyf van die bankie af en voeg haar by die twee manne wat nou lus lyk vir baklei. “Dit was nie hy nie. Dit was sommer ’n verspotte jong man in die skare. Onbeskof,” verduidelik sy in mooi, duidelike Engels.
“Jy ken hierdie man?” vra die eienaar nou ’n bietjie vriendeliker. Hy weet baie goed hy was gelukkig om die piepklein botteltjie koeldrank teen die astronomiese prys aan haar afgesmeer te kry.
“Ek ken hom nie, maar ek het gesien wie so simpel was. Dit was nie hy nie.”
Die eienaar se gesig versag, hy steek ’n hand na die Afrikaanse man uit. “Ek is jammer, Meneer. Toeriste is soms maar baie ongeskik, ’n mens raak later oorgevoelig.” Die man se Engels is goed. Hy is van die jonger geslag, tuiser in die toerismebedryf as die ouer garde.
“Dis niks.” Alex kan sien sy handdruk is stewig. Desmond sal van hom hou. Haar pa kan tog nie ’n man met ’n slap handdruk verdra nie.
“Kom drink ’n koeldrank saam met die dame,” glimlag die eienaar nou. “Op die huis.”
“Ja, dankie. Ek moet die dame seker bedank.” Hy kyk nou vir die eerste keer behoorlik na haar, sy ergernis iets van die verlede.
“Die meisie van die restaurant die ander dag.” Sy oë vonkel ondeund. Regte slaapkameroë wat die man het.
“Inderdaad,” prewel sy verleë.
Hy steek sy hand uit, glimlag breër. “Christiaan Beukes van die Boland, aangenaam.” Sy tande is wit, egalig, sy glimlag lyk opreg.
“Alexandria Mulder van die Karoo. Hallo.”

Het jy al jou Mei Romanzas gaan kry?

 

 

’n Man vol verrassings – Elize Davies

Ses jaar gelede het Mia-Mari ’n duur, pynlike les geleer: agter Wynand se sjarme en sy aantreklike uiterlike skuil ’n agterbakse plannemaker wat nie vertrou kan word nie. Wat hy gedoen het is onvergeeflik. Haar hart is immuun teen seerkry en sy durf nie toelaat dat hy weer deur haar skanse breek nie, maar Wynand het die mag om haar hart ’n tweede keer te vernietig.

 

Liefde vir ’n feëprinses – Didi Potgieter

Inge se nuwe werk as die Jouberts se au pair beteken sy hoef nie meer slapelose nagte oor finansies te hê nie. Sy sal niks doen wat dié standvastigheid kan bedreig nie. Maar aangetrokkenheid tot haar baas, die aantreklike John Joubert, volg nie dié klousule nie en hy is nie by die werkskontrak ingesluit nie.

HET JY GEWEET? Hierdie is die 5de boek in die Parker-reeks!

 

In sy stilte – Felicia Snyman

Sashen en Olivia deel tydelik ’n meenthuis, maar sy bly vir hom ’n raaisel. Hy moet homself elke dag herinner om nie vir haar te staar nie, maar dis nie net haar skoonheid wat hom gevange hou nie. Dit is haar kwesbaarheid wat hom nadertrek.

HET JY GEWEET? In sy stilte volg op In sy arms wat in Januarie 2019 verskyn het.

 

Ek vertrou jou – Ciska Olivier

Yvonne se kêrel verdwyn tussen hoor en sien op Nuwejaar, en sy broer, Kelvin, daag op om sy verdwyning te ondersoek. Die man vryf haar verkeerd op en sy kan nie wag dat hy sy ry kry nie, maar hy is heeltemal te aantreklik wanneer hy die dag besluit om iets anders as ’n suur gesig te trek.

Koop hulle almal HIER

Lizelle von Wielligh praat oor liefde, geloof en haar droomman

Liefde met die eerste oogopslag

As jong meisie het ek ʼn baie spesifieke droomman in gedagte gehad. Hy moes swart hare en ʼn blas vel hê. Dan moes hy ook nie soos ʼn rugbyspeler gebou wees nie, want – só het ek gereken – sal al daardie spiere net eendag vet word en dan sit ek met ʼn kolossale man.

Net voor my matriekafskeid ontmoet ek toe meneer Perfek – uiterlik. Eers het ek gedink ek is die gelukkigste meisie wat leef, maar soos wat die tyd aangestap het, het ek besef hierdie verhouding wil maar net nie werk nie.

Ten einde raad het ek een dag, dit was so twee jaar later, voor my tuinwoonstelletjie gaan staan en tot God uitgeroep om hulp. In my hart het ek vuriglik gehoop die Here sal hom verander sodat ons bymekaar kan pas, maar toe ontvang ek ʼn onverwagse antwoord op my gebed – een wat my wêreld met een sin verpletter het. Hy het kort daarna uit die bloute gebel en net gesê: “Jammer, maar my liefde vir jou het net verdwyn.”

Ek was in sak en as, maar dit was Goddelike ingryping, want so dikwels bevind ons ons in ʼn verhouding wat maar net nie wil werk nie. Ons dink egter ons moet net áánhou bid en áánhou hoop en áánhou glo, maar ongelukkig werk dit selde so uit.

Hierna het ek nie weer kans gesien vir ʼn verhouding en seerkry nie. Ek was alleen en het die Here gevra om asseblief my trouman vir my te stuur, en Hy kan maar hierdie keer kies hoe hy moet lyk. Ek het my les geleer.

Dit was skaars drie maande later toe ʼn vriend my saam met al sy vriende see toe genooi het. Aanvanklik wou ek nie sy uitnodiging aanvaar nie, omdat ek geweet het hy het ʼn oog op my en ek wou hom nie vals hoop gee nie. My ma het my gelukkig anders oortuig en gereken dit sal my goeddoen ná my liefdesteleurstelling.

Ons het die aand laat by die see aangekom. Almal was in die sitkamer en Tinus het gelê en TV-speletjies speel. Die oomblik toe ek hom sien, het ek dadelik geweet hy is die een.

Vol vreugde het ek vir die Here gevra: Maar wat nou? Ek kan tog nie na hom toe gaan en vir hom sê hy is my trouman nie. Ons het nog nie eens ʼn woord met mekaar gepraat nie en hy gaan dink ek is die kluts kwyt. Verder het ek nie eens geweet of hy ʼn Christen is nie. Ek het toe baie mooi gevra of die Here nie asseblief vir hom sal sê dat ek sy trouvrou is nie.

Tinus het egter gedink ek is sy vriend se meisie, en soos dit ʼn goeie vriend betaam het hy anderpad gekyk. Twee dae later het hy egter besef daar is niks tussen ons nie. Hy het toe begin wonder of ek nie dalk sy lewensmaat is nie en het daaroor gaan bid, maar soos Gideon wat die wolvliesie uitgesit het, wou hy ook ʼn teken hê. Hy het gevra as ek sy trouvrou is, moet ek die volgende dag eerste aan sy hand raak – ʼn byna onmoontlike teken vir ʼn skaam meisie soos ek (gelukkig is ek nou nie meer so inkennig nie!)

Maar die Here is getrou. Die volgende dag het ons toe in die see gaan swem. Ek was daar net waar die branders breek en hy weer op ʼn sandbank ʼn entjie weg. Ek kon nie daar uitkom nie en het niksvermoedend my hand na hom uitgesteek en hom om hulp gevra. Hy het my skepties aangekyk en ek onthou nog so goed wat ek op daardie oomblik gedink het: Jinne, ou. Help my net. Dis mos nie ʼn groot ding wat ek van jou vra nie. Min het ek eintlik geweet hoe groot die oomblik is.

Hy het sy regterhand vir my gegee, maar niks laat blyk nie. Was dit toeval? het hy gewonder en dit raadsaam geag om eers weer met die Here daaroor te gaan praat. Die Here het toe ʼn Psalm en Spreuke 31 van die knap vrou by hom laat opkom.

Ek sal nooit die aand vergeet toe hy langs my op die bank kom sit het nie. Hy was baie ongemaklik toe hy my vertel het ek is sy trouvrou – nie seker hoe ek dit gaan hanteer nie – terwyl ek net al breër geglimlag het, want ek het dit al die eerste aand geweet. Ook was die Skrifgedeeltes so in die kol. Die Psalm was die een wat ek gelees het toe ek vir ʼn lewensmaat by God gesmeek het. Dit sê so mooi: Die Here het jou smeekgebed verhoor. En Spreuke 31 lê my al van kindsbeen af na aan die hart.

Maar ons ontmoeting was soveel meer as net liefde met die eerste oogopslag. Ons het dadelik ge-click. Dit het as’t ware gevoel of ons die draad opgetel het waar ons dit vantevore neergesit het, maar daar was nie ʼn vroeër nie.

Ons is besonder bevoorreg om nou al amper vyftien happily ever after-jare te hê. Niemand verstaan my soos hy nie. Hy is my beste vriend en gee die lekkerste drukkies in die hele wêreld. En hy lyk glad nie soos wat ek as jong meisie gedink het my droomman moes lyk nie, maar ek het nog nie ʼn aantrekliker man as hy op die aardbol raakgeloop nie. God weet beslis beter!

 

April Romanzas nou beskikbaar!

Windjagter – Wilreza Smit-Theron

Karli beskou haar tyd op Walvisbaai as ’n Eat Pray Love-sabbatsreis. Sy wil net dinge doen waarvan sy hou en slegs aan die mense dink vir wie sy lief is. Maar haar mentor tydens hierdie tyd, Maks, maak romantiese gevoelens in haar wakker, versorg haar en help haar om haar eie skoonheid te sien. Hy voel soos die huis waar haar hart hoort

 

Weer eens Lilly – René van Zyl

Lilly maak sedert graad elf besluite met haar kop en ignoreer haar hart
heeltemal. Maar blykbaar het haar hart voete van sy eie en loop waar hy wil.
Veral agter haar eerste liefde, Migael, en ou herinneringe aan.

 

Lekkerder as sjokolade – Corné van Rooyen

Leroux is beslis een van daardie mans waarteen haar ma Riana altyd
gewaarsku het. Té aantreklik, té ryk, té wonderlik vir woorde. In kort, te goed om
waar te wees en as sy nie oppas nie, is sy verlief voordat sy dit weet, maar
gelukkig vir haar, is sy immuun teen mans.

 

Die ordeskepper – Bep du Toit

Carien het dringend ’n werk nodig, dus aanvaar sy die pos as Marco
se huishoudster. Haar verwarrende gedagtes vir Marco skuif sy op die
agtergrond, want dit pas nie in haar geordende lewe nie. Sy sal opdragte uitvoer,
’n professionele afstand behou en enige gevoelens vir hom in die kiem smoor.

 

Slegs R95 by toonaangewende handelaars en lapa.co.za.

Jy kan ook die e-boek teen R81 koop!

 

 

 

 

Goue meisie – Mari Roberts

Sy frons en kyk skerp na hom; ’n gedagte skiet haar te binne. “Thomas, het jy my laat ondersoek?”
Sy kop ruk op en dan lag hy saggies. “Jy lees hopeloos te veel speurverhale.”
“Ek lees nooit speurverhale nie, maar ek is blond, nie stupid nie,” sis Melanie verontwaardig. “En jy het my nog nie geantwoord nie.”
Hierdie keer verbeel sy haar nie die blos op sy hoë wangbene nie en sy pers haar lippe opmekaar. “Jy het sowaar . . .” Verder kom sy nie, want die volgende oomblik staan Thomas voor haar, sy oë dringend in hare.
“Ek moes,” erken hy en vee moedeloos oor sy gesig.
“Hoekom?” vra sy verstom. “Word almal wat saam met jou op ’n boot ry, se agtergrond ondersoek?”
“Nee.”
Sy gooi haar arms in die lug en voel hoe die woede in elke porie van haar liggaam begin kook. “Nou verduidelik asseblief vir my hoekom.”
“Melanie.” Hy vee met sy hande deur sy hare, kyk dan dringend na haar. “Ek het ’n besigheidsproposisie vir jou.”
“Ekskuus?” Sy gaan sit op die bed en kyk na Thomas asof hy so pas aangekondig het dat sy haar hare moet afsny.
Hy kyk dak toe terwyl ’n spiertjie in sy wang spring.

“Trou met my.”

RomanzaLiefde: Maart e-boeke nou beskikbaar!

Slegs R35.00

Om met jou te dans – Ernalize du Toit

https://lapa.co.za/om-met-jou-te-dans-hougoed-romanzaliefde

Tanya ontmoet die gevaarlik aantreklike Albert terwyl sy op vakansie is en van meet af laat hy haar hart vinniger klop. Maar ’n verhouding met hom is totaal buite die kwessie want hy is haar pa se vyand en familie moet tog sekerlik eerste kom?

Bonuskortverhaal:

Hougoed − Didi Potgieter

Toe Jeanne baie later die vrou met haar volledige stel Royal Albert-koppies, in sneespapier toegedraai, wegstuur en die winkel sluit, voel sy geborge. As sy eendag haar oë toemaak, sal dit sulke oomblikke wees wat sy onthou. En sy sal altyd dankbaar wees vir Frederick Rost en sy insig en liefde, drome wat nie oud word nie, vir Hawaiian-pizza, vliegtuie en vir toeval.

 

’n Tweede kans op liefde – Magda Fourie (debuut)

https://lapa.co.za/tweede-kans-op-liefde-vlakvark-op-haar-troudag

Ben is ʼn onderwyser. Alexa is ʼn ma op ʼn missie. Verwarrende omstandighede gooi hierdie twee saam in ʼn benarde situasie. Kan hulle in die harwar van angs en paniek werklik iets meer in mekaar te siene kry? Is daar ook vir hulle werklik ʼn tweede kans vir liefde?

 

Bonuskortverhaal:

‘n Vlakvark op haar troudag – Elize Davies

Vandag moes Mitzi se troudag gewees het. Sy sou vanoggend in ’n skuimbad geweek en haar vriendinne sou gehelp het om haarself mooi te maak voor sy haar droomtrourok aantrek en in die kerk trou beloof aan die man wat sy liefhet. In plaas daarvan sit sy in die boendoe en ’n vlakvark het vir haar kom kuier.

 

Maart Romanzas nou op die rakke!

(ook beskikbaar as e-boeke)

 

Goue meisie – Mari Roberts

Die eerste persoon wat Melanie op die boot na haar nuwe lewe ontmoet is ’n ongeskikte samaritaan, Thomas. Sy loop hom ook weer op die eiland raak, maar skielik is hy anders. Hierdie nuwe Thomas, spelerig en ontspanne, maak haar verbouereerd. ’n Befoeterde man kan sy eerder hanteer.

 

Elke dag, vir altyd – Dina Botha

Die aktrise, Lea, het drie punte op haar doenlysie: rus, vrede en ’n Afrika-sonbrand. Maar sy het ook ’n metgesel nodig vir haar grootouers se sestigste huweliksherdenking, dus klop sy by Human Coetzee se arbeidsburo aan. Sy vind hom uiters aantreklik, maar hy is duidelik die een man op die planeet wat nie onder haar bekoring val nie.

 

Toskane roep my hart – Malene Breytenbach

In Toskane ontmoet Daniela die kunstenaar Franco Farini, die kleinseun van ʼn oud-krygsgevangene in Suid-Afrika, wat fresco’s teen die mure van haar droomkapel geskilder het. Hy is onweerstaanbaar en gesog, net soos sy voorvader. Is sy bestand teen sy aantrekkingskrag of sal sy soos haar ouma haar hart aan ’n Farini verloor?

 

Voor die donker kom – Salome Schutte

Sewentien jaar gelede is Katrien en haar gesin gedwing om Kleinplaas te verlaat. Nou behoort dit aan die magtige Swart-gesin. Katrien droom daarvan om die plaas weer te sien, asook die befaamde skrywer, Chrisjan Swart wat al vanaf kleintyd by haar spook. Sal sy egter sterk genoeg wees om weer van hom af weg te stap?

 

Slegs R95.00

Sterlig en soene – Thea Holland

by Romanza 0 Kommentaar

“Hier’s ’n nuwe een,” sê Tom. “Antjie.”

Praat hy met haar? Nee, dit moet die naam van die volgende liedjie wees want hy draai na sy broers, druk drie akkoorde wat hulle herhaal, en slaan ’n opruiende, dwingende dansritme wat oombliklik in almal se skouers en voete gaan sit.

“Ek besef terdeë, dat ons twee, se weë hier moet skei,” sing Tom.

Markus lag so hard dat hy ophou kitaar speel. Hy dans op een plek en wys met twee geligte vingers dat Tom heeltyd net twee note sing.

“Want ons toekoms, met elke hoe en hoekom, is klaar verby.”

Drie note! wys Markus met drie vingers.

“Hoekom het ek jou ontmoet? Hoekom het ek jou ontmoet?”

Toe Tom die woorde ’n derde keer herhaal, moet Antjie liplees, want almal in die saal skreeu hulle goedkeuring uit.

Tom los die kitaar sodat dit teen sy heup val en aan die skouerband bly hang. Hy steek al twee hande by sy kraag in en ruk; die knope gee pad en hy bly staan met sy kaal, beswete borskas onder die moordend helder verhoogligte. Langs Antjie hyg ’n meisie haar asem met ’n fluitgeluid in.

“Jy het my hart, uit my bors geskeur. Ek was by, toe dit gebeur . . .”

Pandemonium. ’n Skril, histeriese gegil styg uit die gehoor. “Antjie!” raas Peet. Werktuiglik lig sy haar kamera. Die sluiter zoem, zoem en zoem soos sy die een foto na die ander neem, minder as ’n sekonde ná mekaar, van sy gesig wat draai, fraksie vir perfekte fraksie, met die natgeswete blonde toutjies hare wat oor sy voorkop hang tot amper in sy woedende blou oë. En toe verdwyn sy beeld agter ’n muur van agterkoppe soos die gehoor op hulle voete kom. Die meisie langs Antjie buk vooroor, en toe sy regop kom, gooi sy iets oor die koppe van die ry mense voor haar. ’n Stukkie onderklere.

Magteloos moet Antjie hoor hoe die man wat sy liefhet vir haar sing sy kan haar koue voete hou, en as hy haar ooit weer sien, is dit te gou. Hy sing dat al haar beletsels en besware van al die harde jare nou verby is. “So tussen jou en my,” brul hy vir honderde mense om te hoor, “jy’t jou vryheid gekry.”

En toe het sy genoeg gehad. Sy dwing die nooduitgang oop en stap uit.

“Haai!” praat Peet agter haar.

“Ek wag in jou motor,” sê sy kortaf.

“Antjie!” roep hy, raak aan die lag en volg haar. “Onse aarde, maar jy’s onmoontlik! Die vroueonderklere reën op daardie verhoog en hier mis ek alles. En dit vir wat?”

“Ek het hoofpyn.”

“O. Jou eksverloofde trek sy hemp uit en daar raak jou hoof aan die pyn. Los daai nonsens en kom doen die werk waarvoor jy betaal word.”

Sy byt op haar tande en swyg. Die lawaai in die saal vererger.

“Ag, in hemelsnaam,” sê Peet. “Hier is die sleutel, maar jy gaan lank voor hierdie plek sit. As die manne van die verhoog afkom, gaan ek ’n onderhoud met hulle voer.”

“Daarvoor het jy my nie nodig nie.”

Met ’n misnoegde snork draf Peet terug saal toe.

Sy is só kwaad dat sy nie die kamera se lensdop teruggesit kry nie. Hiervoor vergewe sy Tom nooit.

“Nooit!” belowe sy die baba en klim in die motor. “Wanneer jy eendag veertig word, sal ek jou van hom vertel en ’n foto wys.”

 

 

Februarie 2019: Liefde op ’n plaas!

by Romanza 0 Kommentaar

Bosveldparadys se nuwe sjef – Jessica Venter  

Louise het een vereiste vir die volgende man in haar lewe: om haar seun lief te hê soos ’n eie kind. Hierdie mag dalk haar tweede kans met Tinus wees, maar hy is banger vir kinders as die duiwel vir ’n slypsteen. Sal hul liefde die wankelrige eerste treë oorleef?

BONUSKORTVERHAAL:

Soeter as sjokoladekoek – Susan Olivier

Lindie kyk na die naambordjie bokant die blink glasvensters. Lekkerbekkiebakkery. Sy het nie so ʼn oase tussen twee plattelandse dorpies verwag nie. Ook nie die blonde breedgeskouerde reus in ʼn netjiese wit oopslaanhemp en jeans nie. Al wat hy kortkom is ʼn voorskoot, dan lyk hy soos haar droomman.

Bosveldparadys se nuwe sjef is hier beskikbaar:

Vandat ek kan onthou – Nadia de Bruin  

Die eerste ding wat Dalien sien toe sy haar ouers se kombuis binnestap is ’n paar vuil stewels wat gemaklik by die enkels gekruis is. Die stewels behoort aan ’n paar goed gevormde bene in ’n uitgewaste denim en bruingebrande arms. Onder ’n sonverbleikte John Deer-pet lag twee sjokoladebruin kykers en haar hart struikel oor sy ritme.

BONUSKORTVERHAAL:

Sonneblom-meisie – Frenette van Wyk

Jean-Claude is op ’n donker plek in sy lewe, toe ’n mediese suster vol sonskyn in sy lewe verskyn. Met tyd leer hy daar is ook pyn in suster Maryn se lewe, maar sy hou haar gesig na die sonlig gerig.

Vandat ek kan onthou is hier beskikbaar: