Ballerina en die lummel – Bets Smith

Sy verkyk haar aan die logge diere wat verbasend stil deur die digte bosveldplantegroei beweeg. Die grotes vat-vat met hul slurpe om die beurt aan die kleintjie asof hulle seker wil maak hy is veilig. Die jonges loop haastiger tot dieper die water in en begin met tipiese tiener-natspuitspeletjies. Die kalfie sukkel met ’n dom slurpie om water te drink, maar ’n koei kom nader en gebruik haar slurp as waterpyp waar die kleinding met gemak kan drink.

“Ongelooflik,” fluister Karmi.

Jaco antwoord nie maar kyk met ’n vreemde uitdrukking na haar hande wat styf om sy voorarm vasgeklem is. Skielik is sy intens bewus van hom, van sy warm vel onder haar palms, die harde spiere onder haar vingers. Sy laat los verleë en voel ’n ongemaklike hitte teen haar vel tot by haar wange opstu. Sy kyk vlugtig na sy gesig en betrap sy oë wat nou met dieselfde vreemde uitdrukking daarin na haar staar. Sy kakebeen is streng vierkantig asof hy op sy tande kners. Tog lyk dit nie asof hy omgee dat sy hom so sien nie.

“As ek nie doodseker was dis wensdenkery nie, sou ek kon sweer daar is ’n verskil in jou optrede hierin die Wildtuin en hoe jy nou die aand by Katinka se familiebraai was.” Hy klink ingedagte. Toe draai hy heeltemal na haar, leun nader en kyk diep in haar oë. “Dit ís mos pure wensdenkery, of hoe?”

Sy kan nie antwoord nie, want sy voorvinger vee stadig oor haar warm wang sodat die gloed van daar af vlam vat en met haar ruggraat langs trek tot in haar bene. Sy staar lamgeslaan terug in die ligbruin oë waarvan die pupille so wyd gerek is dat sy irisse byna pikswart vertoon hier naby hare. Die vinger teen haar wang word vier vingers en ’n handpalm wat stadig na haar nek afsak terwyl sy duim op haar wangbeen talm.

Eers met sy lippe feitlik teen hare raak sy bewus daarvan dat sy ophou asemhaal het, en asemhaal moet sy. Daarom trek sy haar longe vol deur haar mond, deur haar neus, stadig en versigtig. Nie buitelug nie, ontdek sy, maar lug vol van sy geur, sy asem, sy spesiale mansreuk. Dit vul nie net haar longe nie, maar haar hele binneste tot sy hom selfs proe.

Sy hande is agter teen haar nek, in haar hare. Hulle trek haar kop nader tot sy bolip hare raak. Toe is sy mond op hare, sy lippe versigtig soekend asof hy haar geleentheid wil gee om te onttrek. Sy kan nie beweeg nie, wil nie roer nie, wil niks doen om die wonderoomblik te verbreek nie. Haar oë gaan toe om die heerlikheid volkome in te drink. Haar arms gaan vanself om sy lyf sodat sy nader aan hom kan kom.

Hy kreun sag teen haar mond terwyl hy sy verkenningstog voortsit. Dis nie ’n verowering nie, ook nie ’n besitname nie, dis ’n verklaring van voorneme, besef sy verbaas. Tog wieg dit haar wêreld en skud haar soos niks anders wat sy al ooit beleef het nie. Sy kan nie genoeg kry nie, wens die soen wil verdiep, wil vir ewig aanhou, maar op daardie oomblik lig hy sy kop en vee met sy duim oor haar lippe.

Dis skemerig in die voertuig, kom sy verbaas agter.

“Ons het geselskap,” sê hy sag by haar oor. Op daardie oomblik leun een grys lyf teen die voertuig aan Jaco se kant, sodat sy vel deur die oop venster boepens maak en die viertrek weer effens skommel.

Haar mond gaan oop van verbasing, en Jaco hou sy voorvinger in ’n gebaar van stilte teen haar lippe. Die olifante staan dig om die voertuig, ’n jongetjie teen sy venster, ander voor, agter, ook aan haar kant. Grys lywe van alle groottes. Af en toe druk nog een teen die voertuig sodat dit voel asof die viertrek beweeg en deel word van die trop. Sy hoor ’n diep rammeling, kry hul reuk, hou haar plat hand by die oop venster sodat die growwe vel daarteen verbyskuur.

Hoe lank hulle daar gebly het, weet sy nie, maar so geruisloos soos hulle gekom het, so stil beweeg die trop weer weg tot sy net die diep rammeling en die gekraak van ’n takkie hier en daar kan hoor.

Jaco kry uiteindelik sy oë van Karmi se verwonderde gesig weggeskeur en leun by sy venster uit. “A, nou verstaan ek hul belangstelling. Ons staan onder ’n maroelaboom en ’n paar vrugte het al afgeval. Ek sal dit onthou wanneer ek weer bietjie ’n privaatheid nodig het.”

Karmi frommel haar neus. “Sies man, Jaco, moet jy my nou so ontnugter? Ek het gedink hulle hou van ons.”

Sy hart skop onsag teen sy ribbes. Daardie kyk is genoeg om weer sy selfbeheersing te steel, maar hy weerhou hom met moeite daarvan om haar nader te ruk en deeglik te soen. Deegliker te soen as so pas sodat hy vrylik uiting kan gee aan die passie wat hy met soveel moeite beteuel het. Want in hom borrel en bruis dit nog steeds en hy moet veg teen vreugde en spyt wat in hom wedywer om baasskap.

Hy is aan die een kant spyt hy weet nou hoe haar mond onder syne proe. Spyt hy besef hoe perfek sy in sy arms inpas. Veral jammer dat hy ontdek het presies hoe diep sy gevoelens gaan. Wat hy nou weet ondanks al sy pogings om nie betrokke te raak nie, is dat hy onherroeplik verlore is. Soos al die Liebenberg-mans in sy familie, het hy in een dol oomblik ontdek sy hart is nie meer syne nie, en weet hy dit sal net hierdie een maal in sy leeftyd gebeur.

Frenette van Wyk: “Die stories het ’n bietjie meer om die lyf en is ryker” – Zhan-Mishal

Geliefde Rebel is Frenette van Wyk se 22ste boek en tweede SuperRomanza by LAPA Uitgewers en nou weet ons presies wat aangegaan het agter die skerms tydens die skryf van haar jongste liefdesverhaal.

Na die skryf van 20 Romanzas het ons gewonder hoekom Frenette besluit het om die sprong te maak na die skryf van SuperRomanzas, wat heelwat langer stories is. Haar antwoord was dat die dikker boeke vir haar ’n nuwe uitdaging is. Sy sê: “Die langer romanses bied baie meer geleentheid om die karakters en hulle verhouding te laat ontwikkel. Dit neem heelwat langer om SuperRomanzas te skryf in vergelyking met die korter romanses, maar dat die stories ’n bietjie meer om die lyf het en is ryker.”  Sy bieg dat sy graag self ook eerder dikker boek lees as die blitsiges wat ’n mens in ’n paar uur kan verslind.

Donkies vorm ’n kern tema in Frenette se boek Geliefde Rebel en blykbaar was sy nie nog altyd net lief vir diere nie, maar veral vir donkies.

Om met diere te doen te kry is vir haar baie terapeuties en verkwikkend. Boonop herinner sy ons dat ’n donkie ’n wonderlike ding is. Sagmoedig maar ook hardkoppig. Vir haar is om op ’n donkiekarretjie oor ’n grondpad te ry, die epitoom van Vryheid. Waar ook al sy een teëkom, weet haar hele gesin al daar gaan eers op die donkiekar gery MOET word voor hulle verder kan gaan.

Frenette vertel dat sy baie navorsing oor die agtergrond van haar stories doen en spesiale aandag aan die volgende elemente gee:

Die omgewing: Of dit ’n stad in Europa, die Amasone of ’n plaas in Beaufort-Wes is, sy doen navorsing oor die omgewing, die weer, die plantegroei sodat sy weet waarvan sy praat as sy iets daaroor in ’n storie wil noem.

Die held en heldin: Hulle keuse van beroep bv. ’n parfumeur of modeontwerper, en hoe ’n tipiese dag in so ’n persoon se lewe verloop, is vir haar belangrik inligting om die karakter diepte en meer dimensie te kan gee.

Voordat sy Geliefde Rebel geskryf het, het Frenette self op haar eie donkietoer gegaan. Dit het ingesluit twee besoeke aan twee verskillende donkiehawes in die Kaap, ’n geskiedkundige toer op ’n donkiekar deur die strate van Beaufort-Wes en ook ’n twee dae toer op ’n donkiekar in die Sederberge. So kon sy met donkies in aanraking kom, en baie leer oor hulle geaardheid, rehabilitasie e nook oor donkiekarretjies. Vir haar was dié ervaring baie leersaam maar ook ’n heerlike en onvergeetlike belewenis.

Die bogenoemde was deel van haar navorsings proses en sy vertel dat haar stories egter geheel en al uit fiktiewe idees bestaan. Die karakters wat sy geskep het asook die storielyn en konflik wat die held en heldin uiteindelik bymekaar bring in Geliefde rebel, haar eie “uitgedinkte” kreatiewe werk was.

Vir die toekoms het Frenette vertel dat sy nie beplan om eendag ’n vasgestelde getal boeke te probeer skryf nie. Hoewel sy graag nog baie boeke wil en hopelik sal skryf, wil sy elke storie op sy eie tyd geniet en nie haar boeke begin jaag en aframmel net om ’n sekere hoeveelheid boeke per jaar to probeer in pas nie.

Die lummel, Jaco

Naam: Jaco Liebenberg

Ouderdom: 36 jaar oud

Hare: Bruin

Oë: Ligbruin oë

Woon in: Pretoria

Werk: Hy is ’n besigheidsman

Waarom is hy ’n held?

Hy wou ridderlik wees en die heldin, Karmi, veilig na haar motor vergesel. Hy het egter beskerming nodig, toe sy hom met ’n judo-move oor haar skouer gooi.

Goeie punt: Sy glimlag is vol sjarme.

Wil jy saam met ’n lekker dag geniet? Jy kan hom vind in Ballerina en die lummel!

Alice se Ierse sprokie – René van Zyl

Die vars lug is heerlik koel op haar longe en sy is steeds oorbewus van die man hier agter haar op die tuinpaadjie.

“Ek voel regtig sleg oor ek jou neus gebreek het,” sê sy om die stilte te oorbrug.

“Ek sal leef. Ek dink darem nie dis gebreek nie, net effens vergruis.”

“Ek is gewoonlik nie so lomp nie.” Natuurlik is sy.

“Ek het darem gesien jy doen ’n indrukwekkende rivierdans,” grinnik hy.

“Dankie. Baie jare se klasgeld is dus nie gemors nie.”

Hulle kom by die groen deur na die groot huis se voorstoep en sy maak dit oop.

“Hoekom is jy so onnodig stram teenoor my?” vra hy uit die bloute.

Sy is effens uit die veld geslaan. “Ek dink nie ek is nie. Dalk is ek net professioneel. Omdat jy een van my ouers is.”

“Nee, dis nie dit nie. Jy hanteer my soos iets wat jy met ’n skokstok op ’n afstand moet hou.”

Aanval is seker die beste verweer.

“Dis oor jy so loop en frons wanneer jy na my kyk. Alles wat ek doen, is blykbaar vir jou vreemd of vieslik en boonop het jy vir Cindy wat my soos ’n kakkerlak uitkyk asof ek nie goed genoeg is om jou kinders op te voed nie.”

“Cindy is in ’n ander klas, ek gee toe, maar dit beteken nie ék dink jy is nie goed genoeg nie.” Hy klink verras deur haar skielike woordevloed.

Die wyn maak haar dapperder as wat sy is. “Kom ek wys jou iets van myself. Dan praat ons weer.” Sy trek weer die groen deur op knip en sleep hom aan sy mou saam met haar dieper in die tuin in na waar ’n grootbekpadda van sement lustig water in ’n groter poel spoeg. Groen liggies verlig die varings en rotse rondom die poeletjie en verleen daaraan ’n magiese atmosfeer.

“Kyk, die brulpadda is my paddaprins. Eendag gaan ek hom nog soen en hy gaan in ’n aantreklike jongman verander wat my van my voete af gaan swiep.” Sy beduie na ’n tengerige figuurtjie met vlerke tussen die varings. “Daar sit my skaam varingfeetjie. In daardie wilgerboom, sien jy die huisie wat daar hang? Dis die wilgerfeetjie se plek. Sy kom min uit. Slegs as die wind erg waai, want sy is ’n bietjie bang vir mense.” Sy sleep hom aan die mou na ’n welriekende laventelbos toe. “Sien jy hier tussen die blomme? Dis my pers feetjie. Sy is die stoute een wat saans toktokkie speel teen my ruite. En hier sit my ses kabouters in die rotstuin. Hulle skrop heeldag vir edelgesteentes. Ek wag dat hulle vir my die grootste diamant in die wêreld hier uitkrap.”

Alice skep asem en besef skielik sy is heeltemal laf. Nee, belaglik. Verdomde wyn wat haar kop aantas. “Om maar net ’n paar van my bonatuurlike inwoners vir jou te wys.” Sy kyk skuins op na Sean se gesigsuitdrukking. In die groen lig van die tuin lyk hy vreemd ontspanne en selfs geamuseerd. Hy dink seker sy is totaal met die maan gepla. Dit grief haar skielik.

“Sien jy nou wie ek is, Sean O’Connor?” sê sy kwaai. “Ek is presies wat jy van my gedink het toe jy my ontmoet het. Die een ding wat ek nie in my tuin het nie, is ’n heks. Dis ’n lelike ding. Jy moet net oppas dat daai Cindy nie jou kinders soos Hansie en Grietjie se heks in ’n hokkie toesluit en lewendig verslind nie. Dis al wat ek wou sê.”

Hy knik en dit lyk of hy sy lag moet inhou.

“Dankie vir jou diepe insig, Alice Arendse. Ek verstaan wat jy probeer sê.”

“Wel, dan is dit goed so. Ons verstaan mekaar.” Haar kop dink nie nugter nie. Wat verstaan ons nou eintlik? “Dankie vir die speel van die pype, Sean O’Connor. Dit word hoogs waardeer.”

Hy staan net en kyk vir haar.

“Jou voorouers sou trots wees,” sê sy onnodig net om iets te sê in die stilte. Die groen lig speel vanaand toktokkie met haar sintuie. Sy voel lighoofdig.

Sean is blykbaar nie haastig om te gaan nie.

“Jy is ’n unieke skepsel, Alice Arendse,” sê hy met ’n grinnik.

“Ek het weer gedink ek is besonder aantreklik en elegant, veral in my fluweelrok. Dit sou gaaf wees as jy dít eerder opgemerk het.” Sy weet nie waar sy die moed vandaan kry om so met hom te praat nie. Ai, die euwel van rooiwyn.

“Elegant en aantreklik is jy beslis. Dis moeilik om ’n mens se hande van jou af te hou.”

Sy frons nou. Het hy nou net gesê wat hy gesê het? Of het die wyn na haar kop toe gegaan?

“Nou hoekom wil jy jou hande van my afhou?” vra sy en wil haar tong afbyt. Sy is nooit so voorbarig of selfs flirterig nie. Wat doen sy?

“Goeie vraag.” Hy trek haar skielik nader met sy hand om haar nek en soen haar lank en hard, asof hy haar ’n les oor goeie maniere wil leer.

Alice se kop draai. Nee, die hele tuin draai om haar. In stadige aksie. Dis hoe die regte Alice moes voel toe sy in daardie gat na Wonderland toe afgetuimel het. Holderstebolder en gedisoriënteerd. Genugtig.

Toe hy sy mond uiteindelik van hare wegneem, moet sy aan hom vashou om nie haar balans te verloor nie. Sy kyk vir ’n oomblik net vir hom en weet nie wat om te doen nie. Of wat om van die soen te maak nie.

“Ek is jammer. Dit was onvergeetlik. En onprofessioneel. En ongevraagd,” sê Sean. Hy los haar skielik en gee ’n tree weg van haar af.

“Presies. Ongevraagd. Dit kan nooit weer gebeur nie. Dankie.” As haar kop net helder wou dink en as haar mond net die regte woorde kon vorm. “Ek bedoel. Dankie dat jy my kom vermaak het. Ek bedoel met jou doedelsak. Die doedelsak, bedoel ek.”

“Dis ’n plesier. Ek geniet dit om jou te vermaak. Met my doedelsak.” Hy klink nou self of hy nie heeltemal nugter is nie. “Maar jy is reg. Dit sal nie weer gebeur nie.”

“Nou goed. Dan verstaan ons mekaar. Totsiens, Sean O’Connor.”

“Totsiens, Alice Arendse.” Hy soen haar hand soos ’n regte ridder en verdwyn in die donkerte.

Sy begin giggel en draf terug huis toe waar die gaste soos ’n klomp henne kekkel. Háár mense, wat haar verstaan en haar op haar wentelbaan hou. En haar nie van haar voete laat tuimel en laat beheer verloor soos die baardman nie. Sjoe, maar wat ’n soen! Sy sal moet kophou op hierdie vakansie in Ierland. Sean O’Connor laat haar vreemde goed doen. Geen wyn nie.

 

Alice se Ierse sprokie is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: https://bit.ly/2LxRJQ2

Ook beskikbaar as e-boek: https://bit.ly/2Hws1sO

Wil jy bederf word?

Ballerina en die lummel – Bets Smith

Ballet is alles in Karmi Schoeman se lewe. Plek vir mans is daar nie, veral nie getroude mans met dwalende oë nie. Dat die lummel van ʼn Jaco Liebenberg haar interesseer, krap net haar planne deurmekaar.

Alice se Ierse sprokie – René van Zyl

Toe ʼn sesjarige tweeling by die kleuterskool inskryf, raak Alice dadelik op hulle verlief. Die wewenaar-pa, Sean O’Connor, wat lyk soos ʼn beneukte Viking-afstammeling, is egter die probleem. Hy en sy perfekte aanstaande glo slegs aan die harde realiteit en nie in Alice se sprokies nie.

Kaalvoetnooi – Corné van Rooyen

Elzani het nie net koffie op Xander se hemp gemors nie, maar ook sy motor gestamp en sowaar, hier staan hy ’n derde keer voor haar. Dié keer dreig sy hom met ’n mes. Met drie “ongelukke” agter die rug, kan hulle dalk nou uiteindelik op die liefde fokus?

Lisa se hartsgeheim – Lizelle von Wielligh 

Lokteks: Lisa oortree die belangrikste vereiste van haar skynverhouding met Roodt − sy raak verlief, en later lief vir hom. Hul skynhuwelik is haar ouers se reddingsboei, dus bêre sy haar liefde weg. Maar Roodt begin ook sy eie reëls verbreek.

Geliefde Rebel – Frenette van Wyk

 

Malaika is stomgeslaan toe sy hoor haar aartsvyand is voortaan die eienaar van die plaas waarop sy haar rehabilitasiesentrum vir donkies bedryf. Net so verras is sy toe sy weer vir Baron sien, haar jeugliefde wat haar so liederlik in matriek behandel het.

Sy het ses maande grasie voordat Heloïse haar van die plaas afskop; sy is vasbeslote om elke oomblik daarvan tot voordeel van haar donkies in te span, veral haar geliefde Rebel.

Sy gaan haar ook nie aan Baron steur nie; die verlede is immers verby en Wayne praat buitendien troustories. Maar hoekom kuier Baron so baie by haar? Dis tog seker nie om die donkies se onthalwe nie, want van wanneer af sluit ’n besoek aan haar diere in dat hy haar soen dat haar bloed in vuurtonge deur haar are bruis?

Toe haar toekomsdrome die een ná die ander in as opgaan, lyk haar toekoms baie duister. Sy kan seker Wayne se huweliksaanbod aanvaar, of is daar dalk ’n alternatief? Een waaraan sy net in haar wildste drome kan dink?

Onvergeetlike oomblikke – Dina Botha

Gewilde en suksesvolle romanseskrywer Dina Botha se immergroen Romanzas, Sy rooikopbaas, Liefste Willemientjie en Liefdeskrale verskyn in haar eerste omnibus, Onvergeetlike oomblikke. Dina is veral bekend vir haar sin vir humor asook haar fyn karakterisering.

Sy rooikopbaas:

Voor Sandra haar oë uitvee, sit sy met ’n manlike “sekretaresse” – Ryk Willemse. Maar haar firma word skielik bedreig, Oumsie soek verbete vir haar ’n man, en sy begin wonder: Is sy ’n verstokte oujongnooi, mannetjiesagtig, ’n rooikopheks?

Liefste Willemientjie:

Wilmien het lankal vergeet om aan haarself te dink. Ná haar ouers se dood moet sý sorg, voog van haar vyf broers en suster wees, boer. En boonop maak Rhys du Randt weer die vrou in haar wakker.

 Liefdeskrale:

Platsak moet rykmansdogter Esté oorleef, haarself bewys. Sonder haar ontwerpersklere, -skoene, sportmotor. Schalk Brink word haar baas, ’n man wat vroue vir brekfis opeet. En Esté moet net keer. Sy vlam mag haar nie ook skroei nie.

Doodsake op Karibib – Isa Konrad

Inspekteur Conrad Dorfling is terug!

 

Isa Konrad laat die sonderlinge speurder van Karibib, Conrad Dorfling, weer krap waar daar ’n lyk is.

Sommer gou-gou ontdek Dorfling twee goed, nee drie:

  • Die lyk is oud. Dit gaan moeite kos om uit te vind wat aangaan.
  • Alet Gouws is terug in Karibib. Hoekom weet hy nie, maar hy is nie seker dat dit goeie nuus is nie.
  • Die hele polisiestasie weet skynbaar van sy en Alet se afskeidsoen …

Conrad weet nie wie se lyk dit is nie, maar hy is dankbaar dat dit ’n geraamte is, ’n doodloopsaak dus. Hy kan nie twee moorde in twee weke onder sy neus laat gebeur nie.

En boonop krap Alet se teenwoordigheid hom om. Hy het regtig gedink daardie soen was vaarwel. Sy is ’n mooi vrou en Con se vorige huwelik het rampspoedige gevolge gehad …

Alet het per ongeluk ’n getuie in sy vorige moordsaak geword. Namibië is nie haar wêreld nie, haar lewe en haar man is in Kaapstad.

Hoekom het sy skielik teruggekom Karibib toe? Alet het hom laat glo sy was op pad om van haar man te skei.

Intussen warm sy doodloopsaak op. Binnekort is hulle op soek na ’n tweede lyk, en binne in sy eie lyf bewe die geraamtes in hulle kaste.

Dié keer en vir altyd – Elsa Drotsky

Isabeau skud haar kop met ’n blik wat nie ’n aks voor sy spottende uitdrukking wyk nie. “Jy het tog nie ’n vertoon van preutsheid verwag nadat ek ’n vorige keer op eie inisiatief in jou bed aan die slaap geraak het nie?” herinner sy hom bytend dat selfs nie eens sy met haar gebrek aan ervaring vir holruggeryde grappies van dié aard val nie, hoe duidelik sy ook al voel dat die gloed in haar wange ’n ander storie vertel. Dit was immers die grootste verleentheid dat sy op sy bed aan die slaap geraak het nadat sy maar net daar wou wag tot hy uit die badkamer is om oor haar gedrag vroeër die aand om verskoning te vra.

“Jou kamer, Senorita,” laat hy haar met ’n effense glimlaggie verstaan waar hy nou voor ’n toe deur vasgesteek het, en vat haar hand om haar vingers om die koelheid van ’n sleutel te vou. “Myne is langsaan,” beduie hy met die ander hand. “Behalwe ’n telefoon, is dit so maklik as om te klop of te roep wanneer daar probleme is waarmee niemand behalwe die uwe jou kan help nie. Ons eet vanaand in die eetsaal. Om dan vroeg te gaan slaap, is nie ’n slegte plan nie. Maar ek sal jou ten minste iets van Maputo moet wys. Daarom het jy nou twintig minute kans vir hande was, neus poeier en wat ook al gedoen moet word voor ons mekaar in die portaal kry.”

“Verwaande mansmens,” mompel sy toe hy haar net daar los en sy haar kamerdeur op eie stoom moet oopkry. “Senhora, verbeel jou.” Intussen behandel hy haar soos niks anders as ’n kind nie.

“En moet nou net nie grens nie,” veg sy hardop teen die trane wat skielik in haar ooghoeke brand. Om prakties te bly is een van die maniere wat haar nog altyd deur oomblikke van onsekerheid gehelp het. Voor sy binne die minute wat haar beskore is onder die stortkraan invaar, moet sy haar rok vir vanaand ophang, in verwagting dat die praktiese nommertjie so kreukeltraag gaan wees soos op die etiket aangedui is. Aandete in die Polana gaan eenvoudig vir haar nie elke ander dag se eetgeleentheid wees nie.

Neil kyk op waar hy deur ’n koerant sit en blaai toe die hysbak se deure in die portaal met ’n suising oopskuif. Isabeau is op die plek aangenaam bewus van die goedkeuring waarmee hy sy langsame opsomming van haar voorkoms maak terwyl hy opstaan. Die gemaklike stapskoene wat sy by ’n denimbroek en wit T-hemp aangetrek het, is perfek vir die geleentheid. In die eerste plek is dit nie om die indruk te gee dat sy aandag wil trek nie. Terwyl sy teen dié tyd weet hoe goed klere vir elke geleentheid haar liggaamsbou pas.

Omdat tyd beperk is, haal hulle ’n taxi tot by die Rovuma Hotel wat aan die Rua da Sé geleë is. Met niks meer as geld en selfone iewers onopsigtelik in broeksakke nie, val hulle langs mekaar in die pad na die Katolieke katedraal. Siësta is verby en op die sypaadjies is dit besig. Sy bly nogtans op ’n aangenamer manier van Neil se nabyheid bewus as wat die woeligheid om hulle haar irriteer. Soos sy byvoorbeeld nou met ’n warm, vloeiende ontvanklikheid weet van hulle skouers en arms wat raak en op die plek ook gloeiend bewus is van sy hande om haar arms of elke keer wanneer hulle op haar heupe kom lê om haar deur die mensegemaal in ’n spesifieke rigting te stuur. En dit is opnuut ’n bron van polsende genot toe sy ontdek hoe traag sy hande daar wegglip wanneer daar weer ruimte is om langs mekaar in te val.

 

 

 

 

RomanzaLiefde: Daar is ʼn held (of 4) op jou foon!

Is jy op soek na ’n ridder? Iemand wat saam met jou die sonsondergang kan instap? RomanzaLiefde se helde wag geduldig vir jou!

Liefde met ’n glimlag – Louise Minnaar

Niemand dink aan romanse terwyl iemand in jou mond rondkrap nie. Maar Anandi se nuwe tandarts is nie ’n middeljarige oomie met vergete instrumente nie. Allesbehalwe. Hy is ’n jong man met sensitiewe hande en ’n baie, baie aantreklike gesig.

BONUSKORTVERHAAL!
Dans na die toekoms – Analize Theron
Hy het een oggend skielik uit die bloute vir Thea op die trein in Londen geglimlag en haar hart gesteel. Maar haar dansgeselskap moes na die volgende dorp beweeg. Nou staan hulle ’n kans in die Dirty Dancing-verhoogproduksie … en dalk ’n kans op liefde?

Te koop by

Bie op haar hart – Antoinette Venter

Met ’n ontwikkelende sangloopbaan en om haar beste vriendin se sopkombuis te ondersteun, het Mika min tyd vir iets anders. Beslis nie tyd vir die skilderydief, Jean-Pierre, wat met die sopkombuis wil help nie. Tog ignoreer haar hart haar prioriteite, maar ’n ander vrou is steeds in Jean-Pierre se hart.

BONUSKORTVERHAAL!
’n Marshmallow-tipe meisie – Rosita Oberholster
Die laaste paar jaar huil Emma nooit meer harseertrane nie. Woedetrane, ja. Haar eksman se dinge het haar hard gemaak. Sal die aantreklike Samaritaan, Bart, haar sagtekant weer vind?

Beskikbaar by

ALMAL vang GRAAD! – Zhan-Mishal

Ja, hier by LAPA werk ons dat die rook party dae behoorlik by ons ore uitrek, maar het julle geweet baie van ons vang nog graad of altans grade tussenin ook? Ja, in my tyd by LAPA het my kollegas al groot akademiese hoogtes bereik.

Nandia Brand werk as rekenmeester in ons finansies department en sy het in Maart haar BCompt Finansiële Rekeningkunde graad voltooi.

Marida Fitzpatrick, ons Senior Niefiksie uitgewer het in Mei haar MA in Kreatiewe Skryfkuns voltooi en met lof geslaag.  Sy het ook ʼn brief ontvang wat haar gelukwens daarmee dat sy die Gerhard Beukes-prys gaan ontvang vir die student wat die beste skeppende skryfwerk in Afrikaans gelewer het. WOW Marida!

Mia Oosthuizen, ons Senior Kinder- en Jeug-boek uitgewer het ook haar DLit et Phil (DOCTOR LITERATUM et PHILSOPHIAE) met onderwerp: ’n Ondersoek na die parateks (Gérard Genette) as ’n narratiewe strategie in geselekteerde Afrikaanse kinder- en jeugliteratuur in April  voltooi.

Wel gedaan kollegas!

Dit is met trots dat ek skouer teen skouer met my kollegas hierdie trots kon deel toe ek in Mei ook my BIS Uitgewerswese graad voltooi het en ’n spog gradeplegtigheid kon bywoon. Ek het heeldag breed geglimlag en kon nie vir ’n oomblik ophou trots wees op al die harde werk wat my na hierdie punt gelei het.

Dit was baie swoeg en sweet, soms ’n paar trane, 3 beste vriende later en nou uiteindelik ook ’n graad.

Tussen al die gelukwensings deur het een of twee mense my wel gevra hoekom ek eerder gekies het om my loopbaan af te skop eerder as om verder te studeer. Dit het my vir ’n week of twee laat wonder of ek wel die regte keuse gemaak het om dadelik in ’n professionele beroep in te stap en of ek later in my lewe wel die sprong terug na die akademie toe sal kan maak.

Met die gedagtes is ek fronsend na my slim tandarts toe vir my jaarlikse ondersoek en sy woorde daardie dag sal my altyd by bly. Hy het aan my verduidelik dat dit juis ’n loopbaan eerder as ’n resiesbaan genoem word en dat ek moet weet die lewe is lank en lê nog oop voor my. Ek kan alles bereik waaroor ek droom, met tyd is elke doelwit haalbaar.

Sal ek dan nou wragtig vergeet dat Rome nie in een dag gebou is nie, en dat die beste wyn jare neem om hulle volle potensiaal te bereik?

Ek los julle dus met die gedagte dat mens nooit moet voel jy sekere drome nie kan meer najaag net oor die lewe ander draaie met jou maak nie. Al my LAPA kollegas se sukses eggo die stelling net weer en dus lig ek vir ’n laaste keer ’n denkbeeldige glas sjampanje in trots op al die mylpale wat ons reeds bereik het en nog beplan.

Alles begin met ’n soen – Dina Botha

“Martiné, kan jy gou buite na iets kom kyk?”

Dis die eerste keer dat Stefan aan haar slaapkamerdeur klop en sy vind dit vreemd. Hy het ook net geklop, vinnig gepraat en toe begin wegloop.

“O, en bring jou Avis-motor se sleutels saam,” sê hy oor sy skouer.

“Wat gaan aan?” vra sy en volg hom die gang af. Hy lyk en klink so ernstig dat sy bekommerd raak. Hopelik het die kar niks oorgekom nie, want sy het al gehoor dat dit weke se moeilikheid kan veroorsaak.

Stefan loop deur die huis en by die voordeur uit sonder om haar ’n antwoord te gee. Buite en kort op sy hakke steek Martiné in haar spore vas. ’n Vinnige blik oor die groepie mense wat langs die vywer staan, verklap dat dit omtrent al die huiswerkers is. Toe maak hulle plek vir iets agter hulle en Martiné kyk teen ’n plat silwer motor vas. Dieselfde fabrikaat waarmee Amanda ry. Om die motor se kajuit is ’n groot rooi lint gebind.

Stefan loop nader en hou ’n sleutel na haar uit.

“Wie s’n is dit?” vra sy dom.

“Dis joune. Jou pa het gesê dat ek vir jou ’n motor moet koop. Jy kan nie vir altyd met ’n gehuurde kar rondry nie. Hier, neem jou sleutel.”

Voordat sy pertinent kan sê dat sy dit nie gaan aanvaar nie, word sy uit alle oorde gelukgewens. Die huiswerkers is namens haar so opgewonde dat sy die sleutel huiwerig neem toe Stefan dit weer na haar uithou. Steeds het sy geen intensies om dit te aanvaar nie.

“So ja, julle, terug werk toe! Juffrou Rénard wil seker ’n entjie met haar nuwe motor gaan ry,” jaag Maria die huiswerkers aan. Uiteindelik bly net Martiné en Stefan oor.

“Dit was nie jou pa se idee gewees nie, ek weet dit sommer.”

“Dit was wel. Ek het ’n paar aande gelede met hom gesels en ons het terloops oor jou planne vir ’n nuwe motor vir jou ma gepraat. Hy het gedink dit sal goed wees om eers self so ’n motor te ry voordat jy die spesifieke model vir haar aanskaf.”

Suspisie skiet deur haar. “Ek dag hy is te siek om te praat.”

“Hy is, ek doen meestal al die praatwerk. Ek vertel hom elke aand wat in die huis en in die maatskappy aangaan. Hy wil elke dag weet waaroor ek en jy gepraat het en wat presies jy gesê het. Soms moet ek woord vir woord herhaal waaroor ons twee gesels het. Veral die goed wat jy oor jou persoonlike lewe te vertel het.”

“Toe noem jy aan hom dat ek dink Amanda se motor is mooi?”

“Presies.”

“Jy het dit nie dalk laat klink of ek vir een geskimp het nie, want dan moet jy dit dadelik gaan regstel.”

Stefan vat Martiné aan die skouers. “Dis nie nodig om so op die verdediging te bly nie. Jou pa kan honderd sulke luuksemotors bekostig, en as hy vir jou een wil gee, laat hom begaan. Dit laat hom goed voel om te weet hy kon iets vir sy dogter doen. Hy het min genoeg kans in sy lewe gehad om jou te bederf.”

Haar inherente trots stoei erg met die opgewondenheid wat in haar nesgeskop het. Laasgenoemde wen. “Nou goed, ek gaan nie die motor aanvaar nie, maar ek gaan daarvan gebruik maak. Net tot ek hier weggaan.”

“Daaroor kan ons later besluit. Mag ek die eerste een wees wat saam met jou ry?”

Martiné glimlag terug. “Jy mag. Kom!”

Stefan haal die lint af en los dit by die voordeur. Sy skuif agter die stuur in en hy langs haar. Sy pas gemaklik in haar sitplek, maar hy met sy lang bene en breë skouers sit sy hele sitplek vol. Altans dis hoe dit vir haar lyk.

“Soos jy kan sien, is die motortjie net vir twee mense bedoel,” merk hy op toe hy sy veiligheidsgordel vasmaak.

“Nee, ek dink weer dis ideaal vir een. Jou sitplek is bedoel vir ’n meisie se handsak en inkopies, nie ’n passasier nie.”

Die hekke skuif oop en Martiné draai in die straat af. Stefan stel voor dat sy in die rigting van die snelweg ry, waar sy die motor se spoed en versnelling kan toets. Martiné voel soos ’n kind met ’n nuwe speelding en dis amper ’n uur later toe hulle weer voor die huis stilhou. Sy kyk laggend na Stefan en sê: “Hoe sê ’n mens dankie vir so ’n groot geskenk?” Toe hou sy vinnig haar hand op. “Maar ek …”

“Jy gaan dit nie aanvaar nie, ek weet,” val Stefan haar in die rede. “Maar jy kan my maar bedank. Ek sal dit aan jou pa oordra,” sê hy tergerig.

“O, ek … nou ja, baie dankie.” Martiné steek haar hand uit, maar besluit daarteen. Sy leun nader aan Stefan en wil hom ’n klapsoen op die wang gee. Hy draai egter sy gesig en haar soen land op sy mond. Haar oë rek verskrik groter, maar voordat sy kan wegtrek, is Stefan se hande op haar boarms. Hy trek haar nader en haar soen talm op sy warm lippe. Hulle oë ontmoet en voordat sy skeel begin kyk, sluit sy hare eerder. Stefan draai sy kop effens en die soen wat net eers ’n ligte aanraking was, verdiep in ’n ordentlike liefkosing. ’n Heerlike warmte spoel deur Martiné se lyf en vul elke hoekie en gaatjie van haar wese. Vaagweg is sy bewus van die feit dat sy hande op haar boarms van posisie verander het. Hulle het om haar lyf tot agter haar rug gekruip. En hulle is glad nie rustig nie. Oop dringende handpalms ondersoek die kurwes van haar rug en haar skouers net om agter haar nek bymekaar te kom en te verseker dat sy nie kan wegtrek nie. Nie dat sy dadelik sulke idees koester nie. Daar is iets heerlik soets aan sy liefkosing en sy wil dit nie stop nie.

Uiteindelik dring dit tot haar deur dat hulle soos twee tieners in ’n motor sit en soen. Enigeen kan deur die venster kyk en hulle sien. Wie weet wat die reaksie gaan wees as dit op die lappe moet kom?

Is jy ’n RomanzaKlublid? Spaar maandeliks tot 40% op jou Romanzas!

Sluit hier aan: https://www.lapa.co.za/Romanza/Romanza-klub

Die diva en die dokter – Trudy Reinhardt

Justin Fincham stap deur die smal lanings van Fort Chambray na sy villa toe hy ’n vrouestem buitengewoon hard hoor gil. Fronsend steek hy vas. Hy kan sweer dit kom uit die rigting van Bella Vista. Hoe is dit moontlik? Almal is dit eens dit is die spoggerigste villa binne die dik klipmure van die eeueou fort en skud hulle koppe in ongeloof oor die plek reeds maande lank leeg staan. Wie besit so ’n asemrowende plek en bewoon dit nie? Dit is twee jaar tevore deur ’n welaf Suid-Afrikaner gekoop wat elke moontlike luukse laat aanbring het, maar wat sedert die voltooiing daarvan net ’n enkele week hier op Gozo-eiland deurgebring het. Moontlik is die mense uiteindelik hier vir ’n tweede besoek, maar waarom sou die vrou dan so skreeu?

Dalk is Suid-Afrikaners van nature luidrugtig, besluit hy kopskuddend en wil net verder stap toe ’n volgende gil die vroegaandstilte versteur. Nee, dit klink beslis nie normaal nie. Iets is ongetwyfeld fout. Hy kan dit nie ignoreer nie. Verdomp, hy is moeg ná ’n dag van pasiënte, operasies en konsultasies, en het uitgesien na ’n stort en whiskey voor hy in sy bed kan klim.

Hy frons terwyl hy vinnig aanstap na wat hy vermoed die bron van die kabaal is. Namate hy naderkom, sien hy sy afleiding was reg. Hier is beslis mense, want elke lig in die drieverdiepingvilla is aangeskakel. By die hek steek hy onseker vas. Wat kan hy vir hulle sê? Hy het seker nie die reg om hulle tot stilte te maan nie. Net toe hy wil omdraai, gil die vrouestem nog ’n keer.

Sonder om ’n oomblik langer te huiwer stap Justin haastig na die dubbele glasdeur wat wawyd oopstaan. Verstom staar hy na die toneel voor hom. By ’n vleuelklavier sit ’n ouerige man, wat vaagweg bekend lyk, en langs hom staan die mooiste jong vrou wat Justin nog ooit gesien het. Haar lang rooibruin hare hang tot laag op haar rug en haar blik is stip op die pianis gerig.

“Beter?” lag sy. Spierwit tande. Bloedrooi vol lippe.

“Nee,” skud die klavierspeler sy kop en druk ’n enkele klawer wat skynbaar vir haar die een of ander teken is. Die meisie laat nie op haar wag om weer haar mond wawyd oop te maak en ’n volgende bloedstollende geluid oor haar lippe te laat ontsnap nie.

Ongetwyfeld weergalm dit tot onder in die hawe en kan waarskynlik ook tot in die stil straatjies van Ghanjsielem, ’n woonbuurt twee kilometer buite die fort gehoor word.

“Uitstekend, Danni! Nou het jy hom,” knik die man egter ingenome. “Kom ons doen nou die hele aria nog ’n keer.”

Genade! Kan dit moontlik as sang beskou word? wonder Justin en lig sy wenkbroue ongelowig. Die gillende sangeres is egter ooglopend in vervoering oor die kompliment en klap haar hande ingenome saam net voor sy die lang goedgeboude figuur in die ligkol op die patio gewaar. ’n Gil wat haar vorige pogings met minstens vyfhonderd desibels verbysteek, laat Justin se oortromme pynlik ineentrek.

Sy staar met pieringoë na hom terwyl sy dringend “Inbreker, inbreker,” na die klavierspeler prewel en angstig deur toe beduie.

“Goeienaand,” knik Justin en tree nader toe die man in sy rigting draai.

“A, dokter Fincham,” glimlag die pianis ná ’n kortstondige frons en kom orent toe hy die ongenooide besoeker herken.

“Maestro,” groet Justin toe hy terselfdertyd vir Victor Calleja, een van Malta se bekendste musiekafrigters, eien. Hy het hom weliswaar net een keer ontmoet toe die man ’n geringe probleem met ’n keelaandoening gehad het, maar noudat hy hom behoorlik van voor kan sien, onthou hy presies wie dit is. “Gaan dit goed?” verneem hy beleefd.

“Kan nie beter nie,” glimlag die musiekmeester. “Jy is ’n goeie dokter. My keel het nog nooit weer gepla nie. Verskoon my swak maniere,” voeg hy vinnig by en strek galant ’n arm uit na die beeldskone sangeres. “Laat ek julle voorstel. Dit is my nuutste protégé, Danielle Rothman, al die pad uit Suid-Afrika. Danni, dit is dokter Justin Fincham.”

“Jammer oor my reaksie. Aangename kennis.”

Bederf jouself nou met Die diva en die dokter deur Trudy Reinhardt: https://bit.ly/2KNrOEm

Ook beskikbaar as e-boek: https://bit.ly/2rO6map