Romanza

Madelein Stoltz se eie liefdesverhaal

Die heldin droom oor die held wat haar voete onder haar uitslaan, haar altyd verstaan en boonop is hy aantreklik ook. Die eerste mens het na ʼn maat gesmag en die Here het een vir hom een uit Adam se eie ribbebeen gevorm terwyl hy geslaap het.

Ek het my held in boeke raakgelees. Lank, donker en aantreklik. Boonop het ek Grease gaan kyk as tiener en John Travolta was die held van helde. Jammer, al julle ander ouens. Toe ontmoet ek my man, lank en lenig en hy was mal oor my. Net so belangrik was die feit dat hy nie elke naweek eerder saam met sy vriende wou gaan visvang het nie. My hart het gesing, want die liefde doen vreemde dinge.

Ons het jonk getrou, want die liefde laat hom ook nie keer nie. Toe koop ons boonop ons eerste huis, ʼn kar en ons eerste babaseun word gebore. Alles in een jaar!

Ek het weer my liefdesverhale gegryp en gelees oor helde, want my eie liefdesverhaal het in oorlewing verander. Te min geld om die rekeninge te betaal, ʼn baba wat siek word en my held het ’n humeur. Ek praat eerder nie my eie foute uit nie. Dit was oorlog. Ons het mekaar geslyp en sewe sakke sout opgeëet.

Toe is ons huweliksbootjie geruk met ons tweede baba, ʼn dogtertjie, se stilgeboorte. O, die pyn. Ek en my man het nie geweet hoe om mekaar te troos nie. Ons het net saam gehuil. Ek het gebid vir ʼn kind. Ek het nie werklik in God geglo nie, maar Hy het my gebed verhoor en nog ʼn seun is uit ons liefdesverhaal gebore.

Ons leef nie altyd die perfekte liefdesverhaal nie. My man het al ʼn hartaanval gehad en twee rugoperasies. Hy het sy hare verloor, maar hy is myne. As hy perfek was, sou ek seker nie liefdesverhale geskryf het nie, want dit is waar die perfekte held gevind word. Ek het baie foute, maar hy het my lief soos ek is.

Ek bly lief vir jou ook, Johan. Tot die dood ons skei, want die Here God het jou vir my gegee. Dankie vir ons twee seuns. Ek glo ons babadogtertjie is veilig in die Here se arms.

Ek glo die Here het vir my skryftalent gegee, want Hy wil hê ek moet dit gebruik om iemand anders se lewe te verryk. Daar is baie vrouens wat alleen of sommer net ongelukkig is. Ek begin dit nou eers effens verstaan. Ons is almal gebroke en hier om mekaar te help.

’n Ridder in werklike lewe – Cliffordene Norton

Elke keer as ek ’n ridder-langs-die-pad-toneel in ’n romanse lees, hardloop my siniese gedagtes met my weg. As die heldin in verhale gered te word deur ’n goed opgevoede man, wonder ek altyd hoe kan sy so goedgelowig en naïef wees. Leef jy in 2018, wil ek vies vra. Weet jy hoeveel reeksmoordenaars daar al in die geskiedenis was? Wat as jou ridder ’n reeksmoordenaar is? Of ’n motordief wat jou wil highjack?

Maar onlangs het ek op die pad tussen Johannesburg en Pretoria, naby Midrand, karprobleme gehad. Daar het moontlik sestig motors verby my gejaag, maar na vyf minute het ’n blou BitCo-bakkie afgetrek. Die man wat uitgeklim het was lank, donker en baie gaaf.

Hy het gestop, seker gemaak ek is oukei en na my geliefde Baby gekyk. (Ek gaan nie hier sê wat was fout nie, want dit was my skuld en indien my broer hierdie post sien, gaan hy my die leviete voorlees.) Hy het grappe vertel, seker gemaak ek drink water, my op my gemak gestel en toe my motor weer aan die gang kom, het hy voor my gery na die naaste garage.

Hy was Romanza-materiaal – buite die blad en dit was aantreklik.

Goeie maniere is aantreklik. Moeite is aantreklik en dit spreek van karakter, veral omdat almal te besig is om nog van ons tyd weg te gee. Ons hardloop van een na die ander ding en tyd vir ridder-wees is skaars. Iemand wat jou van g’n kant ken nie, maar genoeg omgee om jou te help in ’n krisisoomblik, is die definisie van chivalry. Hy is my held.

Dit wys iewers het ’n auntie en oom hul kind reg grootgemaak en dat helde nie ’n uitgestorwe spesie is nie.

Wanneer ek volgende keer hierdie toneel in ’n romanse raaklees, sal ek nie die heldin van ’n kant uittrap nie. Ek sal die held se goeie maniere waardeer en hoop die heldin doen dit ook.  Hulle verdien om gevier te word.

 

RomanzaLiefde: Vyf redes hoekom jy dit nodig het

Almal weet lees is goed vir jou, maar het jy geweet hoe goed is die lees van romantiese fiksie vir jou?

  1. Dit help jou ontsnap van jou alledaagse verpligtinge.
    Ons almal voel soos hamsters op ʼn nimmereindigende wiel van verpligtinge, spertye en uitdagings. Of jy ʼn tuisblyma is wat verkies om te fokus op haar gesin, en of jy besig is om die korporatiewe leer te klim, soms voel dit alles net te veel. Dis dan wanneer lees jou help ontspan én ontsnap.
  2. Lees verlaag jou stresvlakke.
    In ʼn wêreld vol negatiewe nuus, finansiële krisisse en politieke gevegte het ons dit nodiger as ooit. Romantiese fiksie is die ideale leesstof, want dit waarborg boonop ʼn gelukkige einde.
  3. Romantiese fiksie laat jou weer in die liefde glo.
    Die menslike brein kan nie onderskei tussen werklike liefde en ʼn virtuele ervaring (soos met ʼn boek of ʼn film) nie. Wanneer jy ʼn liefdesverhaal lees, skei jou brein endorfiene (of goedvoelhormone) af, nes wanneer jy werklik verlief is.
  4. Dit sit jou in die regte bui vir romanse.
    Dis ʼn onverwagte (maar heerlike!) newe-effek! Ons almal het romanse in ons lewe nodig, maar tussen al ons daaglikse verpligtinge deur is die liefde en seks ongelukkig dikwels laaste op ons lysie. Maar ʼn liefdesverhaal gaan maak dat jy vanaand met ander oë na jou maat kyk.
  5. Dis goed vir ons seksuele selfbeeld, en gee meer selfvertroue tussen die lakens.
    Die heldinne in liefdesverhale is allesbehalwe sagmoedige Sannies. Hulle is sterk vroue wat weet wat (en wie) hulle wil hê, en hulle geniet hul vroulikheid en seksualiteit.

Ons het besef dat nie almal ewe veel leestyd het nie, en so het RomanzaLiefde ontstaan. ’n RomanzaLiefde e-boek bestaan uit ʼn novelle deur ʼn bekende skrywer én ʼn korter liefdesverhaal deur ʼn ander skrywer. Jy kry dus twee stories vir die prys van een. Los die gerondblaai op sosiale media en lees eerder twee lekker liefdesverhale. Dis goed vir jou!

Koop die reeks hier: https://www.lapa.co.za/Romanza/RomanzaLiefde

         

 

Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Hy vat haar hand en kyk na verskeie krulle, draaie en patrone. “Dit is mooi.”

“Dankie.” Sy trek haar hand terug, maar kan die trots wat in haar opstu nie onderdruk nie.

“Die oorbelle is hul pasmaats, maar nie die halssnoer nie. Noem my maar obsessief, maar die meeste van my eie juwele het ek self gemaak. Dit is net geskenke soos hierdie wat nie my eie werk is nie.”

Sy oë vonkel toe hy glimlag. “Jy is jou eie advertensiebord. Hoekom nie uitstal wat jy doen nie? Boonop is die agtergrond verruklik.”

Sy voel hoe ’n blos in haar wange opskuif. Sy is al baie dinge genoem, maar nie een keer het sy daaraan gedink dat sy ’n bewegende advertensie is nie. Dat die man ook nie op sy mond geval is nie, is onbetwisbaar. As sy enigsins minder selfversekerd was, sou sy gedink het hy is die grootste flirt denkbaar.

“Wat is jou beroep?” vra sy nadat sy ’n slukkie van haar martini gedrink het.

“Ek is ’n huisagent.”

Boring, gaan die gedagte deur haar kop en sy skrik daarvoor. Sy het al saam met heelwat huisagente gekuier en ’n paar tel onder haar vriendekring. Dalk is dit net omdat sy iets meer in die lyn van model of besigheidsman of selfs iets so verregaande soos restaurateur verwag het.

“H’m, ek het jou nie as iets so alledaags geëien nie.”

Sy wenkbroue trek op en hy sit effens terug. “Werklik?”

Sy besef sy het hom waarskynlik uit die veld geslaan en dat hy dalk nie so ’n reguit antwoord verwag het nie.

“Ekskuus. Ek is soms te openhartig met wat ek dink.”

Sy wysvinger speel oor die rand van sy glas. “Jy is voorwaar nie skaam nie, dis vir seker.”

Sy glimlag net en sluk aan haar drankie. Sy is al baie keer vermaan oor haar onnadenkendheid, maar haar vriende ken haar so en skaamte het sy haar lewe lank nooit geken nie. As die man daardeur afgeskrik word, nou ja, dan is dit sy probleem.

“Hoe lank kan ek hoop om jou in my land raak te loop?”

“Wil jy?” vra sy skertsend en draai die glas aan sy steel in die rondte.

Hy kyk ’n oomblik nadenkend na haar, knik dan stadig. “Ek sou dink my belangstelling is teen hierdie tyd duidelik.”

Sy lag sag en lig die glas na haar lippe. “Ek was bang ek het jou met my reguit antwoord afgeskrik.”

Hy glimlag wolfagtig. “Dit vat heelwat meer as reguit taal om my van stryk te bring, Mademoiselle.”

Sy herkou die stukkie inligting en knik. Sy wil nie ’n aanhangsel hê nie en die man lyk hopeloos te seker van sy saak. Die feit dat sy elke truuk in die boek ken en die spel gereeld speel, maak dat sy geen nuutjie op die gebied van flirtasie is nie en hy moes dit tog reeds besef het. “Ek vermoed jy weet klaar waar ek tuisgaan. Dit sal gaaf wees om ’n inboorling te ken wat my van die besienswaardighede kan vertel.”

“Alte seker,” stem hy in en sy blou oë flikker avontuurlik.

Koop Krummelpap in Parys hier: https://bit.ly/2DaaoC5 

Ook beskikbaar as e-boek: https://bit.ly/2OFuupm

Die ware Max in Dans met my

In Cynthia Robertson se jongste SuperRomanza, Dans met my, is die held ’n groot man in khaki. Een met seer in sy oë en sagtheid in sy siel. Maar hy is nie die enigeste held in die verhaal nie, Max, die dapper Duitse steekhaarpointer jaghond is ’n held in eie reg en hy gaan verseker net so diep in jou hart inkruip.

Die opdragboodskap in Dans met my lees:

“Hierdie boek word opgedra aan die ware Max, ’n yster, wat werklik sy baas teen ’n enorme mamba wou beskerm. Baie dankie ook aan sy baas, Gerhard, en Div, vir al die informasie oor die wildbedryf.”

Nou vertel Cynthia waar haar inspirasie vir Max se karakter vandaan kom.

Maximus Fourie was drie jaar en agt maande oud toe ek hom ontmoet het. Met sy toffie-bruin oë en neus, vreemde kolle en rif op sy rug was ek oortuig dat hy ‘n terrier/rifrug/pointer baster was – net om uit te vind dat hy inderwaarheid ’n pedigree baie langer as myne besit. German Wire-haired Pointers is ‘n rare spesie; peperduur, skaars, en gesog onder jagters oor hul kapasiteit vir gewone jag, spoorsny en om wild uit die water te haal.

Hy het swaar gedra aan sy titel, maar vir almal wat hom geken het was hy sommer net Max. Hy was Gerard Fourie van Marula Lodge Safari’s se hond. En om te sê dat hy net ’n hond was, sou ’n skreiende fout wees. Gerard was ’n gesoute en hubare alleenloper in die Alldays wêreld totdat hy my vriendin Elsabe ontmoet het, maar dit is ook ’n storie op sy eie wat wag om geskryf te word. Max was Gerard se vriend, vertroueling en assistent op al die jagtogte wat op sy plaas gehou is. Hy was nog jonk, besig om te leer, maar het dinge altyd blitsvinnig gesnap en verstaan. Hy en Gerard was onafskeidbaar, en hy was altyd spelerig en sou sy bal of stok by Gerard se voete kom pak en in afwagting terugsit totdat Gerard dit optel en vir hom gooi om te gaan haal. Sy bruin oë het ’n intelligensie uitgestraal wat ek nog selde by ander honde gesien het, en ek ken honde.

Max het maar gesukkel met hierdie nuwe nooi wat nou sy baas se lewe gedeel het na Gerard en Elsabe se troue. As sy vir hom ’n beveel gegee het sou hy anderpad kyk, of vir Gerard, met die vraag baie duidelik: Moet ek regtig vir haar luister?

Ek het plaas toe gegaan om vir my vriende te kuier en informasie in te win vir my boek, Dans Met My, oor die jagbedryf, en dadelik verlief geraak op die hond. Inderwaarheid het hy agter my gesit op die Polaris Crew Ranger toe ons die dag op die slang afgekom het. In my lewe het ek nog nie soveel bravado gesien nie. Max het met een voet op in jag-pose gestaan, klein tjankies gegee en gewag vir instruksie. Toe Gerard van die voertuig afspring met sy rewolwer was Max egter voor, bloot instinktief om sy geliefde baas te beskerm. Dit was vir my opvallend dat hy glad nie gereageer het op almal se geskree nie … behalwe Gerard s’n.

Dit was die grootste mamba wat enige van ons nog ooit gesien het, en sy tand het die arme hond net rakelings op sy oor geskraap, maar dit was fataal. ’n Droewige paar uur later het ons almal om ’n graf by die groot rots agter Gerard se huis gestaan. Tot die plaaswerkers was bewoë.

Daar is nou n nuwe German Wire-haired Pointer op die plaas, en sy naam is Bruno. Gelukkig is sy persoonlikheid heel anders as Max s’n, want dit is groot skoene wat hy gaan moet vol staan. Ons is almal oortuig dat Max nog steeds op die plaas is, besig om vir Gerard te volg en op te pas…

Dans met my is nou beskikbaar by: https://lapa.co.za/dans-met-my-1

Lekker lees!

 

Reg vir my – Marilé Cloete

“Dankie, Suster, ek sal sommer in die voorportaal gaan sit en lees.”

Eintlik is hy nie meer veel van ’n leser nie en het hy ook nie leesstof by hom nie, maar Henk kan nie wag om onder die verpleegpersoneel se oë uit te kom nie. Hulle vermoed onraad. Dis net ’n kwessie van tyd voor hy herken word. Hy weet nie waar sy kop was toe hy besluit het die Karoo is ’n goeie plek om te kom wegkruip nie. Die mense hier weet wat aangaan, hulle kyk televisie, lees tydskrifte en koerante, hulle het internet. Uit ondervinding weet hy hulle ry maklik lang afstande om ’n konsert te gaan kyk. As hy wil wegraak, sal hy dit in die stad moet gaan doen. Maar hy het nie krag vir die stad nie. Hy smag na die ooptes, die stilte, die eenvoud van die platteland. Hy kan duidelik sien hoe die suster oorweeg en dan tog besluit om dit te waag:

“Verskoon my, meneer Rademeyer, maar jy is nie dalk familie van die sanger Dewald Deysel nie?”

Dankie tog, hier gee sy hom onwetend ’n uitkomkans.

“Hy’s my . . . h’m . . . my kleinneef, Suster,” jok hy en skaam hom vreeslik. Hy sweer hy staan en bloos soos ’n skoolseun.

Gelukkig bedek die baard omtrent sy hele bakkies.

“Die mense sê dikwels ons trek op mekaar. Dis maar net die rooi hare, verder verskil ons eintlik soos dag en nag.”

“Ek wou darem sê. Die nagpersoneel was behoorlik op hol toe ek vanoggend hier aankom. Maar ek het vir hulle gesê Dewald is mos in Australië. Die Familie het mos juis laas week ’n artikel gehad oor hoe hy die Aussies verower het met sy “Waltzing Matilda” in Afrika-styl.”

Hy voel slegter by die oomblik. Wat ’n genade dis nie algemeen bekend dat Dewald Deysel slegs sy verhoognaam is nie. “Ek is nie eintlik op hoogte van Dewald se bewegings nie, is nie juis groot op sy soort musiek nie,” praat hy homself nog verder in die verderf in.

“Dis nou jammer,” sug die suster, haar blou oë vol drome. “Ek wou nog sê, as jy hom sien, moet jy tog sê ons dorp is vol van sy fans.”

“Ek sal sorg dat hy dit hoor,” probeer hy opmaak vir sy spekskietery. Hy voel soos ’n skurk.

Wat sal dit nou van hom vat om sy naam ’n paar keer vir die personeel te teken, sy gesig op ’n vriendelike plooi vir ’n paar selfies te trek? Maar alles in hom kom daarteen in opstand. Tien jaar was te lank. Hy het ’n verposing nodig. Anonimiteit, die kans om net ’n gewone toeris in sy eie land te wees.

Wel, die reis het nie alte goed begin nie. Dit was nou nie sy voorneme om in ’n plattelandse hospitaal te beland nie. Hy kan sy sterre dank sy gasheer blyk toe ’n afgetrede dokter te wees wat onmiddellik die situasie reg kon opsom. Anders was dit dalk bokveld toe met hom. Dit sal hom leer om slap te raak met sy roetine, te ver te ry en te min te eet en te veel te dink. Verleentheid is sy prominentste emosie vandat hy weer by sy positiewe is en besef het Desmond het waarskynlik sy lewe gered. Hy het selfs agter die ambulans aangery na die hospitaal op die groter dorp ook. Wat ’n genade hy het nie gisteraand self deurgesteek na die volgende dorp nie. Hy kon op die pad in ’n koma gegaan het en dan was dit klaar met hom.

“Ja, maak asseblief tog so,” ruk die verpleegkundige hom terug na die werklikheid.

“Die familie is seker trots op hom, of hoe?”

“Ja, baie. Totsiens, Suster, en dankie vir alles.” Hy moet maak dat hy wegkom onder die vrou se skerp oë. Dit kan wees dat sy dwarsdeur hom sien en glad nie sy halfgebakte storie glo nie.

“Totsiens en kyk nou in die vervolg beter na jouself, gehoor.”

Susan Olivier en Die Wikkelspiese skryf!

By boekbekendstellings word daar gereeld gevra: waar  kry jy jou inspirasie? Daar is vele antwoorde op die vraag, maar die afgelope twee jaar het ek ’n nuwe bron van inspirasie gevind. Deur deel van ’n skryfgroep te wees.

Twee jaar gelede was ek ’n aanbieder by die ATKV Skryfskool vir Liefdesverhale. Daar het ek ‘n klomp oulike skrywers ontmoet, van albei geslagte. Ek het nie twee keer gedink toe ek genooi is om deel te wees van ’n skryfgroepie wat in Pretoria bymekaarkom nie. Ons groep se naam is Die Wikkelspiese. Ons het skrywers wat van Middelburg en Harties by ons aansluit.  Ek deel nie net met hulle uit my ervaring nie, maar leer ook by hulle. Ná elke byeenkoms word ek opnuut geïnspireer om weer te sit en skryf. Ons gee mekaar raad, moedig mekaar aan na teleurstellings en inspireer mekaar om aan te hou te skryf. Ons drink ook vonkelwyn met elke prestasie. Ons leer ook by ander kundiges, soos Dina Botha en Joanita Fourie. En met elke byeenkoms lag ons baie en maak skryf pret.

In twee jaar kon ons al vele hoogte punte vier. Rene van Zyl het haar eerste twee Romanzas gepubliseer en is nou ’n ervare skrywer in eie reg. Ons wag op die publikasie van Joubert Odendaal se spanningsverhaal wat hy by Naledi publiseer. Nog twee het hul manuskripte na Lapa ingestuur, die een wag op hete kole vir terugvoer en die ander een moet afrond vir publikasie.

Vir my is skryf nie ’n kompetisie nie. Lapa het altyd plek vir nog skrywers, en dit beteken kwalik dat ek ontneem word van ʼn publikasiegeleentheid. Deur ander skrywers aan te moedig, dra ek bloot die raad en ondersteuning oor wat ander skrywers en uitgewers my oor ʼn dekade gegee het.

Skryf is ’n heerlike, maar uitdagende proses wat ons met mekaar moet deel. Ek geniet dit vreeslik om nuwe skrywers aan te por om moed bymekaar te skraap om hul eerste manuskrip weg te stuur. Daarna raak dit ’n bietjie makliker. Ek was ook in hulle skoene, en ken te goed die onsekerheid of jy ooit goed genoeg is om jou boek eendag op die rak te sien, daarom voel dit soos my prestasie as ek hoor een my groepie sy manuskrip is aanvaar.

 

Net myne – Susan Olivier

 

Jy het vandag ’n ander ring aan.” Hy lig haar hand en staar na die ring in sy ougoudmontering.

“Watter soort steen is hierdie?”

Amper ruk sy haar hand weg toe sy aanraking soos ’n skok deur haar lyf beweeg. So iets het sy nog nooit ervaar nie.
Hy ontmoet haar blik. Daar is ’n ingenome glinstering in sy oë wat haar verontrus. Doen hy dit aspris? Was dit ’n verskoning om aan haar te raak? Wou hy sien hoe sy gaan reageer?

“Dis ’n toermalyn, die kleur van jou oë.”

“Is dit hoekom jy dit vanoggend aanhet? Omdat dit jou aan my herinner?”

Weer blink pret in sy oë. Hy druk haar hand liggies. Dadelik is sy vies oor haar opmerking.

“Dis rêrig bloot toevallig. My juwele pas by my klere.”

Die groen in haar oorbelle en ring lyk nog altyd treffend by die wit van haar kort slooprokkie en hoë wit sandale. Hy lyk nie oortuig nie. Glimlag net ingenome.

“Kom ons kry iets om te eet.”

Sy moet die opwelling tussen hulle ’n bietjie inkort. Te veel van ’n goeie ding is nie noodwendig altyd goed nie. Nadia skep vrugteslaai en jogurt in. Human keer terug na die tafel met spek en eiers.

“Ek sien uit om weer by die huis te eet. Ons sjef ken al my voorkeure.”

“Vir hoe lank is jy al hier?”

“Al heelweek. Ek sorg dat ek soveel moontlik afsprake inkry sodat ek nie gou weer hoef te kom nie.”

Sy kan nie glo sy het hom nie vroeër raakgesien nie, maar haar program was dol. Sy het skaars tyd gehad om die omgewing te waardeer.

“Ek het jou en die wagte onmiddellik opgemerk. Ek het eers gedink jy is ’n beroemde celeb. Toe wonder ek of jy dalk getroud is met Kim. Ek het gehoop hy is slegs jou baas.”

“Toe is daar darem ’n eenvoudige verklaring.”

“Ek is jammer oor gister se misverstand. Ek het mooi gaan dink oor my aanslag en besef my benadering was lomp. Ek is veral spyt oor die enorme salarispakket wat ek aanbied.”

Die onnutsige uitdrukking in sy oë weerspreek die ernstige toon van sy woorde.

“Jou verskoning word aanvaar,” lig sy hom lakonies in.

“Sou dit meer aanneemlik wees as ek uit die staanspoor sê ek vind jou begeerlik en wil jou beter leer ken?”
Sy word onkant gevang deur die opmerking. Sy kan beswaarlik erken dis waarvoor sy gehoop het.

“Nie noodwendig nie.”

Hy glimlag. “Dis ’n teleurstelling. Ek het gehoop jy gaan ja sê.” Hy raak ernstig.

“Ek het nie bybedoelinge met my aanbod nie.”

“Dankie, maar ek soek nie ander werk nie. As ek van plan verander, sal ek jou kontak.”

September is Lente en leestyd!

Kan jy dit ook ruik? Die lente en liefde is in die lug.

In September maak ’n nuweling haar buiging en ’n ou gunsteling keer terug en ons kan nie meer opgewonde wees om die nuus met jou te deel nie.

Net myne – Susan Olivier 

Nadia het haar oog op ’n gewone outjie, sy soek standvastigheid en reken hy sal dit kan bied. Human kom gooi egter al haar plannetjies deurmekaar. Gaan Human slegs tydelike opwinding bied, of is hy die een vir haar?

 

 

 

 

 

 

Reg vir my – Marilé Cloete

Vir ’n tinktinkie met ’n groot bril en ’n ewige boek onder die blad het Henk Rademeyer sekerlik geen trek nie. Net soos die res van die wêreld se mans, dink Essie. Maar ’n reuse verrassing wag op haar toe Kupido betrokke raak.

 

 

 

 

 

 

Krummelpap in Parys – Ciska Olivier

Christelle kon nog altyd kies en keur onder die mans en het nie ’n tekort aan selfvertroue nie … Maar vir die eerste keer in haar lewe kan sy nie kry wat sy die graagste wil hê nie: Michael le Grange!

Welkom in die Romanza-familie Ciska Olivier. Ons sien uit na nog stories van jou!

 

 

 

 

 

Ridder van haar hart – Madelein Stoltz

Lorenzo Esposito sal nie nee vir ’n antwoord neem nie. Shaylee sal met hom trou, want dan kry haar oorlede suster en sy oorlede broer se dogtertjie, Amy, ’n goeie tuiste. Dis ’n doodgewone saketransaksie, maar toe ontwikkel Shaylee gevoelens.

 

 

 

 

 

Jy kan al vier lekkerlees-stories hier koop!

https://www.lapa.co.za/Romanz

’n Storieboekromanse – Dina Botha

Tristan sug diep en beterweterig. Juliette verstaan nie hoekom dit hom enigsins raak nie. Soos hy sê, hy is die persoonlike assistent en nie die skrywer nie.

“Wat my betref, jag jou tydskrif net sensasie. Mense is geregtig op hul privaatheid en hoef nie op almal se sosialemediablaaie bespreek te word nie,” sê hy wat hy so ooglopend dink.

Juliette roer haar skouers. “Dis dalk so, maar dit is nou eenmaal my brood en botter.” Sy slaan die kontrakdokument van vier bladsy oop en frons liggies toe sy hier en daar iets lees. “Dié is ’n behoorlike kontrak. Met allerhande moets en moenies, lyk dit my. Ek kan dit nie net teken nie, ek sal dit eers moet gaan bestudeer.”

“Ek verstaan heeltemal. Neem dit saam kantoor toe en bespreek dit met jou redakteur. As julle nie bereid is om die bepalings na te kom nie, val die onderhoud en die naweek natuurlik deur die mat.”

Tristan klink so seker dat laasgenoemde die geval gaan wees dat sy vinnig keer. “Wag, kan ek die aanhangsels nie self met Alice bespreek nie?”

“Onder geen omstandighede nie. Soos jy weet, verkies sy om uit die kollig te bly.”

“Uit die kollig bly, is ligtelik gestel. Niemand weet eens hoe sy lyk of hoe oud sy is nie.”

“En dis hoe sy dit verkies. Sodra jou tydskrif die ooreenkoms aanvaar het, sal jy haar ontmoet en kan jy jou griewe self met haar bespreek. Tot dan bly dinge net soos dit is.”

Hier gaan sy nie hond haaraf maak nie, besef sy en maak die dokument weer toe. Sy bêre dit in haar aktetas. “Nou goed, ek het seker nie veel van ’n keuse nie. Die tydskrif sal terugkom na jou toe.”

Tristan loop tot by die deur en dis duidelik dat sy nie vir koffie en koek genooi gaan word nie. Maar dit pas haar. Die kanse lyk al hoe beter dat die onderhoud met Alice Beechman nie gaan plaasvind nie. Anelda, Expose se redakteur, sal maar net moet terugval op hulle tweede keuse, die swemmer Henro Aggenbach, tans ’n Olimpiese gouemedaljewenner en een van Suid-Afrika se spogprodukte. Die meeste meisies sal hulle voortande gee vir ’n naweek saam met hom, sy inkluis.

“Ons praat binnekort weer,” sê Juliette en steek haar hand uit. Die groet is vlugtig, maar lank genoeg vir haar om te weet sy hande is koel – nes sy persoonlikheid. Gelukkig vir haar het dit intussen opgehou reën en haal sy haar motor sonder om weer nat te word. Toe sy agter haar stuurwiel sit, kyk sy werktuiglik terug huis toe. Soos sy verwag het, is die voordeur reeds toe. Tristan het nie ’n oomblik langer as wat nodig is op haar gemors nie. Sy ry egter nie dadelik weg nie, maar lees die dokument noukeurig deur. Asof ’n naweek nie klaar lank genoeg is nie, gee Alice die tydskrif sowaar ’n langnaweek in haar geselskap. Boonop ’n staptoer wat Juliette kan meemaak. Anelda gaan miskien verheug daaroor wees, maar sy wat Juliette is, is beslis nie. Dit gaan ’n lang en pynigende proses wees, kan sy sommer nou al voorspel. Alice gaan waarskynlik die hele naweek oor al haar denkbeeldige karakters gesels en Juliette is nie juis een vir fiktiewe stories nie. Nee, sy verkies die realiteit. Mét stawende feite.